Δικά μας είναι αυτά, των δημοσιογράφων, οικογενειακά. Ενημερώνουμε, όσο ενημερώνουμε, το κοινό, τον αναγνώστη, τον τηλεθεατή, τον ακροατή του ραδιοφώνου και, συνήθως, αφήνουμε σ’ αυτόν την ευθύνη να κρίνει, αν τον ενημερώνουμε επαρκώς ή πλημμελώς, αντικειμενικά ή με προκατάληψη, εάν τον διαφωτίζουμε ή τον παραπληροφορούμε.
Εμείς, οι επαγγελματίες, υποτίθεται, της πληροφόρησης, έστω κάποιοι από μας, αλλά φοβούμαι πως είναι πολλοί, σπάνια αναδεχόμαστε ευθύνη λάθους και σπανιότατα παραδεχόμαστε ότι ενημερώνουμε καθ’ υποβολήν, άρα ψευδόμαστε με επίγνωση του ψεύδους.
Παρακολουθώ αυτές τις μέρες την αγωνία –που σε δημοκρατία ευνομούμενη πρέπει να είναι αγωνία του κάθε πολίτη– να σωθεί η «ναυαρχίδα» του ελληνικού Τύπου, το ιστορικό Συγκρότημα Λαμπράκη (ΔΟΛ).
Είδα, στην προχθεσινή «Εφ.Συν.», πως η ίδια η διοίκηση του ΔΟΛ ζήτησε «να συμβάλει στην επίλυση διαρθρωτικών και οικονομικών προβλημάτων του ΔΟΛ» από τον Βασίλη Μουλόπουλο, παλαιό συντάκτη και στέλεχος του ΔΟΛ, μετέπειτα βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, σήμερα πρόεδρο του δ.σ. της εφημερίδας «Αυγή», κάτι που ο ίδιος αποδέχθηκε.
Παρότι γέρασα σ’ αυτό το επάγγελμα, εντούτοις θέλω να πιστεύω ότι διατηρώ την πρωταρχική μου αθωότητα, γι’ αυτό και αρνούμαι να μπω στην περιπέτεια να ερμηνεύσω το πώς και το γιατί αυτής και διάφορων άλλων παράδοξων αναμίξεων στο χώρο του Τύπου (δείτε σχετικά και αλαλούμ με τηλεοπτικές άδειες) που βέβαια, «στο βάθος κήπος» ο τίτλος είναι: Ενημέρωση του πολίτη και ποιοι και πώς (θα) την κάνουν.
Ο κ. Μουλόπουλος, λοιπόν, επίδοξος τώρα «ναυαγοσώστης» της «ναυαρχίδας», όταν η είδηση δημοσιεύτηκε, αρχές Ιανουαρίου, μετά από επίσκεψή του στα γραφεία του ΔΟΛ, τη χλεύασε, επενδύοντας την επίσκεψη με απλό ανθρώπινο ενδιαφέρον να επισκεφθεί παλαιός συνάδελφος παλαιούς συναδέλφους, να τους ευχηθεί χρόνια πολλά με τον καινούργιο χρόνο! Παραμένει το ερώτημα, αυστηρότατο μάλιστα: Ποιοι και πώς θέλουν να ενημερώνουν τον πολίτη;
