Απ’ όσα γράφτηκαν περί έρωτος, στις δεκατέσσερις Φλεβάρη, πιο πολύ με άγγιξαν τα λόγια αγάπης κάποιων ανθρώπων που κατά την παρουσία τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι σεμνοί, λίγο κλειστοί, διστακτικοί σε κρίσεις και επικρίσεις.
Δεν περιμένεις από αυτούς δημόσιες καταθέσεις, ιδιαίτερα ερωτικής φύσεως.
Μα αυτή τη μέρα δείχνουν μια χαρά συμμετοχής στη δοξολογία του κορμιού, του έρωτα που αποκαλύπτει τον έναν άνθρωπο στον άλλον, που μας δένει σε μια μοναδική σχέση.
Είδα πολλές δημοσιεύσεις στο διαδίκτυο, να συμφιλιώνουν το ονειρικό με το πραγματικό και αναγκαίο συναίσθημα της ολοκλήρωσης μέσα από έναν άλλο άνθρωπο.
Λες και αποφάσισε το κορμί να βγει στο φως ελεύθερο και γενναίο χωρίς φόβο, για να αφεθεί στο συναίσθημα της ζωής που πολύ συχνά βάλλεται από τις δυσκολίες της καθημερινότητας.
Ας μη γελιόμαστε, παρά την επιδρομή του κυνισμού, του φτηνού εντυπωσιασμού, της εσωστρέφειας, η αγάπη –όπως τη θέλει ο καθείς– είναι η κυρίαρχη και βαθύτερη ανάγκη.
Οσο περνούν τα χρόνια αντέχουμε όλο και λιγότερο να αντιστεκόμαστε στο αφιλόξενο «τώρα».
Μεγαλύτερη, περισσότερο επιτακτική, είναι η ανάγκη να λέμε συχνά σε ανθρώπους που αγαπάμε πόσο σημαντικοί είναι για μας.
Ας μην περιμένουμε τη μέρα του Αγίου Βαλεντίνου, μπορεί να είναι πολύ αργά μέχρι τότε. Ποτέ όμως δεν είναι πολύ νωρίς.
Μ’ αρέσει πολύ το ποίημα «Ψαλμός στην αγάπη» του Ρουμάνου ποιητή Λουτσιάν Μπλάγκα:
«Τα σκοτάδια επιμένουν στο νου,/ και τα πέλματα πιάνουν άθελα ρίζες σ’ αφιλόξενους δρόμους,/ από το παρελθόν έρχεται πότε πότε ένας άνεμος./ Τις ώρες που η άνοιξη χάνεται,/ τις ώρες αυτές μόνο εσύ μετράς,/ γιατί μόνο εσύ δεν θυμάσαι τα μεγάλα σκοτάδια,/ κάνε με να λησμονήσω το φοβερό φορτίο του μαύρου αιθέρα που φέρνω στους ώμους,/ δώσε μου δύναμη να υπομείνω τη χαρά της λευτεριάς».
Η αγάπη και ο έρωτας. Η αρχή της ζωής, ο θαυματουργός σπόρος, το ισχυρό αντίδοτο που μας δόθηκε απέναντι στις δυσκολίες.
Τα χιόνια ήρθαν κι έφυγαν, σε λίγο θα φυτρώσουν οι κρόκοι και τα ανοιξολούλουδα θα ξεμυτίσουν.
Δεν διαφέρουμε και πολύ από τα άλλα πλάσματα της φύσης. Ισως οι χειμωνιάτικοι μήνες αδράνειας να μας έχουν εξασθενήσει.
Οι λιακάδες, όμως, είναι μπροστά μας και θα επανακτήσουμε τα χαμένα μας εδάφη, τις βόλτες τα απογεύματα, τα μοναδικά δειλινά της άνοιξης.
Με συντρόφους, με φίλους, με γονείς, με παιδιά, με αγαπημένα τετράποδα.
Κάθε μέρα και μια νίκη της ζωής και της αγάπης.
