Μήπως επί Ματέο και η Ευρώπη;

Μια στο καρφί, μια στο πέταλο. Ο ευρωπαϊστής Ματέο Ρέντσι χάνει το δημοψήφισμα (για τις μεταρρυθμίσεις του) στην Ιταλία και ταρακουνιέται η Ευρώπη.

Στην Αυστρία, ο επίσης ευρωπαϊστής, οικολόγος Αλεξάντερ βαν ντερ Μπέλεν, εκλέγεται πρόεδρος της χώρας, σε επαναληπτικές εκλογές έναντι του ακροδεξιού εθνικιστή, αντι-ευρωπαϊστή (φωτιά και λάβρα ο τύπος) Νόρμπερτ Χόφερ∙ το γιατί το ανώτατο δικαστήριο της χώρας επέτρεψε τις επαναληπτικές, είναι κάτι που (ελπίζω, αν και δεν το βλέπω) θα το λύσουν οι Αυστριακοί πολίτες.

Στην Αγγλία, χθες άρχισε, επίσης στο ανώτατο δικαστήριο, η δίκη νομιμότητας του Brexit, μετά από προσφυγή ευρωπαϊστών πολιτών, με την αντι-ευρωπαΐστρια πρωθυπουργό Τερέζα Μέι να επικαλείται, υπέρ του Brexit, «βασιλικές προνομίες».

Αν σε αυτό το -μάλλον ανησυχητικό νομίζω, με εξαίρεση την Αυστρία- κλίμα στην Ευρωπαϊκή Ενωση, προσθέσουμε τους παραληρηματικά ακραίους (πιο δεξιά δεν γίνεται), επίσης αντι-ευρωπαϊστές, πρωθυπουργούς Πολωνίας και Ουγγαρίας. Βάλουμε από δίπλα και τον, προσφάτως εκλεγέντα στην ηγεσία της γαλλικής Δεξιάς (Ρεπουμπλικανών) και πιθανότατα επόμενο πρόεδρο, Φρανσουά Φιγιόν, έναντι σαφώς ευρωπαϊστή αντιπάλου (ο ίδιος δεν είναι ούτε το ένα ούτε το άλλο∙ μάλλον πρόκειται –ό,τι το χειρότερο– περί πολιτικού «καραμπίνας»: καρτεράει, με το δίκαννο, πότε θα περάσει η μπεκάτσα).

Τότε, όπως λένε κι οι νοικοκυρές, ήρθε το γλυκό κι έδεσε. Που σημαίνει, στα καθ’ ημάς ευρωπαϊκά, πάει να στηθεί μια Ευρώπη –«από τον Ατλαντικό μέχρι τα Ουράλια», όπως έλεγαν παλιά∙ τώρα, να πω ακριβώς σε ποια μετα-σοβιετική χώρα ανήκουν τα Ουράλια, μάλλον θα σας γελάσω–, που αντί, όπως την οραματίστηκαν οι πρώτοι, μετά τη συμφορά του Δευτέρου Πολέμου, ευρωπαϊστές, να οικοδομεί και να διευρύνει την ενότητα, μάλλον φαίνεται να την αποδομεί και να επαναφέρει παλαιούς εθνικισμούς και παμπάλαιες, διχαστικές επάρσεις ανωτερότητας.

Οπως καθετί στην Ιστορία ξεκινούσε αντίστροφη μέτρηση. Τότε θυμούνται όλοι περασμένα μεγαλεία…