Οπως ίσως θυμόσαστε, πρόσφατα, σας είχα γνωρίσει τη Λόλα, μια γιγαντιαία -αλλά καλόκαρδη και λαμπρού χαρακτήρα- σκύλα, που πρέπει να ζυγίζει περίπου 45-50 κιλά και είναι η αδέσποτη μιας γειτονιάς του Μαραθώνα -και προσωπική μου φίλη.
Τη Λόλα, λοιπόν, την ταΐζει σχεδόν κάθε μέρα ο δικός μου, χαϊδεύοντάς την και λίγο, πριν και μετά το φαγητό της.
Είναι, όμως, αυτό αρκετό; Φαίνεται πως όχι. Οπως γνωρίζετε, δεν υπάρχει μεγαλύτερη ποινή από την απομόνωση -για ανθρώπους και για σκύλους, εξίσου.
Οπως ο άνθρωπος έχει ανάγκη να μιλήσει με άλλους, να επικοινωνήσει, να βγει έξω στον κόσμο, το ίδιο ισχύει και με τον σκύλο.
Οσοι από σας έχετε σκύλο ή σκύλους, θα έχετε ασφαλώς προσέξει τη λαχτάρα τους για βόλτα και τη χαρά που κάνουν όταν σας δουν να ετοιμάζεστε γι’ αυτήν, φορώντας ένα μπουφάν ή παίρνοντας το λουρί τους.
Δεν είναι μόνο διότι θα μπορέσουν να κάνουν τις «ανάγκες» τους, όσο διότι θα πάτε μαζί, θα περπατήσετε μαζί, θα νιώσουν ότι δεν είναι απομονωμένοι.
(Μια φίλη μου, κάποτε, μού είχε πει μια φοβερή ιστορία: Για κάποιο λόγο, αποφάσισε, η ίδια κι όλη η οικογένεια, να μη δώσουν σημασία στον σκυλάκο τους, ό,τι και να έκανε, για μια ολόκληρη μέρα. Οι ώρες περνούσαν και ο σκυλάκος, συνηθισμένος σε χάδια και παιχνίδια, ένιωθε περιφρονημένος, έξω απ’ τα νερά του. Το ίδιο βράδυ, εξουθενωμένος απ’ αυτή τη στάση των ανθρώπων του, κάθισε μπροστά τους, τους κοίταξε κατάματα κι έβγαλε έναν φοβερό αναστεναγμό! Σαν να έλεγε: «τι σας έκανα ρε παιδιά;»).
Για τη Λόλα, λοιπόν, το φαΐ δεν ήταν αρκετό: με περίμενε έξω από το γυμναστήριο και, μόλις τελείωσα, ήρθε δίπλα μου, μού έδωσε την κεφάλα της να τη χαϊδέψω και ξεκίνησε.
Επειτα από λίγο σταμάτησε, με ξανακοίταξε και ξεκίνησε ξανά: ήθελε να πάμε βόλτα! Και πήγαμε.
Αλλωστε, ένα γερό περπάτημα μετά τη γυμναστική κάνει καλό και σε μένα.
Περιττό να σας πω ότι πιο ευτυχισμένη Λόλα δεν είχα ξαναδεί: έτρεχε δεξιά-αριστερά, αδιαφορώντας για τις γάτες και τις κότες που συναντούσαμε στον δρόμο.
Από τότε, μετά το τάισμα ακολουθεί βόλτα.
Το ίδιο συμβαίνει και με τον Σούρτα: τού ανοίγω την καγκελόπορτα να βγει απ’ τον κήπο μόνος του, αλλά αυτός γυρίζει γρήγορα πίσω και αρχίζει να μού γαβγίζει, σαν να μού λέει: Πρέπει να ‘ρθεις κι εσύ, δικέ μου, δεν έχει αξία να βγαίνω βόλτα μόνος μου…
*Με τη γλυκιά μου την Αλλοπάρ αγαπιόμαστε τόσο πολύ, ώστε συχνά νομίζει ότι είναι… εγώ -και γράφει σαν να είμαι εγώ! Περίεργα πράγματα, φοβερή ταύτιση. Δεν ζηλεύει τη Λόλα όμως, μια κι είναι σίγουρη ότι τα πρωτεία της δεν κινδυνεύουν.
