Περίπατος πέριξ της Μονής Καισαριανής

Ημουν λίγο πάνω από τα είκοσι, όταν ανηφόρισα, πρώτη φορά, τον Υμηττό και, σε μια στροφή, έκπληκτος αντίκρισα την ταπεινή ύψωση της Μονής Καισαριανής μαγεμένος από το αρχιτεκτόνημα, αλλά και το κατάφυτο περιβάλλον τόσο κοντά στην Αθήνα.

Τώρα πια, που με τα χρόνια, έκανα τον Υμηττό δεύτερο σπίτι, καθώς ανηφορίζω κατά κει καθημερινά, κρατάω τα Σάββατα σε ανάμνηση των παλαιών ρεπό του Σαββάτου, για τον μεγάλο περίπατο, δυο ώρες και, άλλοτε μέχρι το Μοναστήρι Καισαριανής και άλλοτε ακόμα ψηλότερα, στην Καλοπούλα και τη Μονή Αστερίου.

Είμαι και φαν του Καμπούρογλου∙ αγαπημένος του περίπατος η Μονή Καισαριανής και τα πέριξ: έφευγε πρωί από το σπίτι του, στην Πλάκα, και επέστρεφε το μεσημέρι για φαγητό. Λέω «Καισαριανή» και στάζω σιρόπι…

Πολύ το χάρηκα λοιπόν προχθές, Σάββατο, που επιστρέφοντας από το Μοναστήρι, νοτιοδυτικά του, στο ύψωμα που λέγεται λόφος Ταξιαρχών, από ομώνυμο εκκλησάκι (17ος αιώνας) ή λόφος Κοιμητηρίου των Πατέρων, διότι εκεί, τότε που η Μονή λειτουργούσε, ήταν το νεκροταφείο των μοναχών (οι παλιοί Καισαριανιώτες, απ’ όσο γνωρίζω, το λένε σκέτα Ταξιάρχες ή Ταξιάρχης), είδα, πλάι στους Ταξιάρχες, το καμαροσκέπαστο, μισοερειπωμένο εκκλησάκι, ορθωμένο σε απομεινάρια αρχαίου ιερού, μετέπειτα παλαιοχριστιανικής βασιλικής (αγνοώ τις ανά τους αιώνες επεμβάσεις, πάντως), επί Φραγκοκρατίας, ονομαζόταν Αγιος Μάρκος και (δεν χρειάζονται επεξηγήσεις…) Φραγκομονάστηρο (μεγάλη μου αδυναμία εκείνης της εποχής, ας την πω: των ερώτων), ενδεδυμένο με «στολή εργασίας» και υποστυλωμένο με σιδερένια σκαλωσιά∙ προφανής ένδειξη ότι ξεκίνησαν κάποιες σωστικές εργασίες.

Διότι, περίπου ένα μήνα πριν, που ξαναπέρασα, ένδυση και υποστύλωμα δεν υπήρχαν.

Είδα στο Ιντερνετ σχετική μελέτη αποκατάστασης του μνημείου, που εκπόνησαν, κατ’ ανάθεση της 1ης Εφορείας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων, ο αρχιτέκτων-μηχανικός αναστηλωτής Γουλιέλμος Ορεστίδης και η αρχαιολόγος Κωνσταντίνα Φράγκου, περαιωμένη Δεκέμβριο 2013.

Είθε να πρόκειται περί αυτού. Ή κάτι ανάλογου. Επιτέλους!