Το δεύτερο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ είναι από κάθε άποψη ιστορικό, τόσο για το κόμμα αυτό όσο και για τα υπόλοιπα – είτε βρίσκονται δεξιά του είτε αριστερά του. Η ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ από ένα μικρό κόμμα σε κυβερνητική δύναμη, η κατάκτηση της κυβερνητικής εξουσίας δύο φορές μέσα σε έναν χρόνο, η προσαρμογή του σε αυτό που ξόρκιζε, στη σκληρή, δηλαδή, πραγματικότητα της διαχείρισης της κρίσης με όρους μνημονίων και η αντοχή που έδειξε ώστε -παρά τη φθορά που υπέστη- να παραμένει μια μεγάλη πολιτική δύναμη εξουσίας αναποδογύρισαν τα πολιτικά δεδομένα.
Σε αυτό το συνέδριο ο ΣΥΡΙΖΑ επικυρώνει -και τυπικά- αυτό που έχει συμβεί ουσιαστικά στην πράξη από το περσινό καλοκαίρι. Ο Αλέξης Τσίπρας στην ομιλία προς τους συνέδρους προσδιόρισε τι ακριβώς σημαίνει αυτό λέγοντας: «Εκτός από την Αριστερά του διαρκούς απολογισμού των αιτιών της ήττας, εκτός από την Αριστερά της απόδρασης και του εθνικού απομονωτισμού, υπάρχει και η Αριστερά που δεν φοβάται να μπει στην ίδια τη φωτιά…».
Αν πραγματικά σηματοδοτούν Αριστερά και αριστερή πολιτική ο τρόπος και οι πολιτικές με τις οποίες ο ΣΥΡΙΖΑ «ρίχτηκε στη φωτιά», από τα μέσα του 2015, τότε μιλάμε για μια Αριστερά που δεν έχει ιστορικό προηγούμενο. Εκτός αν κάποιοι πιστεύουν ότι το κόμμα αυτό εγκατέλειψε τον χώρο της Αριστεράς ή ότι πρόκειται για επανάληψη του σοσιαλδημοκρατικού πειράματος. Αυτό όμως θα ήταν μια εύκολη απάντηση. Το δύσκολο είναι να κατανοήσουμε ότι η κρίση υποχρεώνει κόμματα και πολιτικούς σχηματισμούς να επαναπροσδιορίσουν το περιεχόμενό τους, τους όρους και τις προϋποθέσεις με τις οποίες προσεγγίζουν την πραγματικότητα. Συνεπώς και οι πολιτικοί όροι παίρνουν νέο περιεχόμενο.
Η Αριστερά σε όλες τις εκφάνσεις της -είτε συμφωνώντας είτε απορρίπτοντας το παράδειγμα του ΣΥΡΙΖΑ- οφείλει να κατανοήσει τη ριζικά διαφορετική πραγματικότητα που δημιούργησε η κρίση, να αναμετρηθεί μαζί της, να διαμορφώσει σύγχρονες απαντήσεις, χωρίς να εγκαταλείψει τις θεμελιώδεις αξίες της. Ο ΣΥΡΙΖΑ από το συνέδριό του θα βγει σίγουρα αλλιώτικος. Η υπόλοιπη Αριστερά θα μείνει, άραγε, στο χθες; Αν το κάνει, τότε δεν θα πρέπει να παραπονιέται αν το νέο περιεχόμενο στην έννοια της Αριστεράς το δώσει μόνο το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα.
