Ζόρικο και παράξενο τούτο το καλοκαίρι για μας τους διεθνατζήδες, με πολλά ξενύχτια, αμέτρητα «μακροβούτια» στην αγριεμένη θάλασσα του διαδικτύου και μπόλικο χιτσκοκικό σασπένς.
Ανάσα δεν πήραμε, εδώ στο εξωτερικό δελτίο της Κολοκοτρώνη 8: πρώτα το μακελειό στο Ορλάντο, μετά Brexit και ισπανικές εκλογές, κατόπιν η μεσονύκτια σφαγή στη Νίκαια και για «κερασάκι» η απόπειρα πραξικοπήματος στην Τουρκία και το πογκρόμ που την ακολούθησε – για να αναφέρουμε μόνο τα σημαντικότερα γεγονότα, εν μέσω φυσικά των συνεχιζόμενων «εμφύλιων», και καλά, συρράξεων στην ευρύτερη μεσογειακή γειτονιά μας και ιδιαίτερα στη Συρία και τη Λιβύη.
Κι όλα αυτά «διανθισμένα» με πολλούς μικρότερους συναγερμούς, κάθε φορά που κάποιοι παλαβοί -θρήσκοι ή όχι- πυροβολούσαν ή μαχαίρωναν κόσμο στο Μόναχο, το Λονδίνο ή τη Ρουέν.
Παίζοντας, άθελά τους, το παιχνίδι των ρατσιστών και της μαύρης Ακροδεξιάς, που τρίβει τα χέρια της με κάθε νέο λουτρό αίματος, γνωρίζοντας πως θα το εξαργυρώσει σε ψηφαλάκια των τρομαγμένων «νοικοκυραίων».
Και προεξοφλώντας εκ του ασφαλούς πως ακόμη και στις χώρες όπου τα αυγά του φιδιού δεν θα καταφέρουν να πάρουν την εξουσία, θα μπορέσουν να περάσουν τη μισαλλόδοξη ατζέντα τους και στα κόμματα της Κεντροδεξιάς, που πλέον περιλαμβάνει -φευ!- και μεγάλο κομμάτι της παραδοσιακής σοσιαλδημοκρατίας…
Κι όμως, για μένα, το μεγαλύτερο γεγονός των τελευταίων εβδομάδων και μηνών σε ολόκληρο τον κόσμο δεν ήταν κάποιο από τα παραπάνω, διότι κανένα από τα προαναφερθέντα δεν είναι αληθινά πρωτότυπο ή πρωτοφανές, αλλά μάλλον η φυσική, νομοτελειακή θα έλεγα εξέλιξη και κλιμάκωση πολιτικοκοινωνικών διεργασιών που δούλευαν υπόγεια εδώ και δεκαετίες.
Φεύγει, λέει, η Βρετανία από την Ευρώπη – γιατί, πότε ήταν μέσα; Μια ζωή με το ένα πόδι απ’ έξω ήταν οι Βρετανοί φίλοι μας, μια ζωή τα δικά τους συμφέροντα προωθούσαν, με δική τους εξωτερική (διάβαζε: ιμπεριαλιστική) πολιτική, δικό τους νόμισμα και μόνιμο σύμπλεγμα αυτοκρατορικής ανωτερότητας απέναντι στους λοιπούς Ευρωπαίους.
Ούτε τα διαδοχικά τρομοκρατικά χτυπήματα από εξτρεμιστές ισλαμιστές μπορούν να θεωρηθούν αιφνίδια ή απρόβλεπτα, αν δει κανείς τη μεγάλη εικόνα των συνεχιζόμενων επεμβάσεων της Δύσης σε ολόκληρο το μουσουλμανικό τόξο, από την κεντρική Ασία ώς τη δυτική Αφρική.
Οσο για την Τουρκία, είναι πλέον ηλίου φαεινότερο πως ο Ερντογάν περίμενε σαν έτοιμος από καιρό το αποτυχημένο πραξικόπημα, το οποίο προκάλεσε με την πολιτική του, για να προχωρήσει στο προμελετημένο ξεκαθάρισμα λογαριασμών με γκιουλενικούς, κεμαλικούς, αριστερούς, μειονοτικούς και οποιονδήποτε άλλον δεν αναγνωρίζει την απόλυτη… δημοκρατική κυριαρχία του στη γείτονα.
Οχι, για μένα το πρόσωπο αυτού του καλοκαιριού δεν είναι ούτε ο Ερντογάν, ούτε οι Εγγλέζοι πατριδοκάπηλοι πολιτικοί που «έτρεξαν» το Brexit, σαν τον Φάρατζ ή τον Τζόνσον, ούτε βέβαια οι διάφοροι μακελάρηδες σαν τον φορτηγατζή της Νίκαιας και τον τρελαμένο Πέρση Αριο (!) έφηβο του Μονάχου.
Το πρόσωπο αυτού του καλοκαιριού, και μάλλον ολόκληρης της χρονιάς, είναι ο Ντόναλντ Τραμπ – το απόλυτο σύμβολο σήψης και παρακμής του δημοκρατικού πολιτεύματος στην ισχυρότερη χώρα του πλανήτη.
Ο δισεκατομμυριούχος Τραμπ είναι ένας Μπερλουσκόνι, αλλά ακόμη χειρότερος, ακόμη πιο μισαλλόδοξος, ρατσιστής, λαϊκιστής και φασίστας: δεν θυμάμαι ποτέ άλλοτε, σε 25 χρόνια δημοσιογραφίας, κάποιον πολιτικό που να έχει καταφέρει να κάνει τόσες πολλές γκάφες, να προσβάλει τόσους πολλούς δυνάμει ψηφοφόρους του σε τόσο μικρό διάστημα, να αποξενώσει ακόμη και πρωτοκλασάτα στελέχη του κόμματός του τόσο ώστε να δηλώνουν πως θα ψηφίσουν Χίλαρι (!), και παρ’ όλα αυτά να παραμένει «ζωντανός» στην κούρσα για την εξουσία, τρεις μόλις μήνες πριν από τις κάλπες.
Μόνο μία κατηγορία Αμερικανών πολιτών δεν έχει προσβάλει ο Τραμπ, αλλά τυχαίνει δυστυχώς να είναι η πολυπληθέστερη ανάμεσα σε αυτούς που πηγαίνουν ακόμη να ψηφίσουν: τους λευκούς προτεστάντες της πρώην μεσαίας τάξης, που πρώτα χάσανε με την κρίση τις δουλειές και τα σπίτια τους, και τώρα νιώθουν ότι χάνουν τη «δική τους» Αμερική μέσα από τα χέρια τους, και βλέπουν τον Νεοϋορκέζο μεγιστάνα σαν τον Μεσσία, που θα τα βάλει με το σάπιο σύστημα και θα καθαρίσει σαν νέος Ηρακλής την κόπρο του Αυγεία…
Η πρωτοφανής πολιτική επιτυχία του Τραμπ και η απίστευτη δημοσκοπική αντοχή του, παρά τις αμέτρητες παλινωδίες του, είναι θαρρείς η καλύτερη απόδειξη ότι ο κόσμος μας και η ηγέτιδα υπερδύναμη, από πλευράς οικονομικής και στρατιωτικής ισχύος, η Αμερική, πηγαίνει ολοταχώς προς τα πίσω.
Οχι ότι η Χίλαρι είναι κανένα άνθος της δημοκρατίας – όσοι διαβάζετε τακτικά αυτή τη στήλη και τα άλλα κείμενά μου γνωρίζετε την άποψή μου για την, αγρίως διαπλεκόμενη με τo τραπεζικό τραστ της Wall Street αλλά και τα πολεμοχαρή λόμπι του Ισραήλ και των αραβικών μοναρχιών, πρώην υπουργό Εξωτερικών και τον… Χρυσόστομο (αν δείτε τα δεκάδες εκατομμύρια που τσεπώνει 15 χρόνια τώρα ως ομιλητής και λομπίστας) σύζυγο και πρώην πλανητάρχη Μπιλ.
Και για τον Ομπάμα, άλλωστε, πιστεύω ότι πρόδωσε σε μεγάλο βαθμό τους ψηφοφόρους του, που περίμεναν πολλά από τον επικοινωνιακά χαρισματικό πρώτο μαύρο πρόεδρο στην ιστορία των ΗΠΑ, και τον είδαν τελικά να συνεχίζει στην πλειονότητα των περιπτώσεων τις καταστροφικές πολιτικές Μπους.
Ομως δεν μπορώ να διανοηθώ πως η ίδια μεγάλη χώρα που εξέλεξε δύο φορές τον Ομπάμα, με όλα του τα στραβά, θα στείλει τώρα αυτόν τον επικίνδυνο ακροδεξιό κλόουν στον Λευκό Οίκο…
