Ο Γκάρι Μάρσαλ ήταν ένας μύθος για τους Αμερικανούς. Και, μεταξύ μας, ήταν όσο πιο Αμερικανός γίνεται ο σκηνοθέτης του «Pretty Woman» (1990), που πέθανε χθες στο Λος Αντζελες, στα 81 του χρόνια, από επιπλοκές πνευμονίας και τον αποχαιρέτησαν με εντυπωσιακό τρόπο ο παγκόσμιος Τύπος και το Χόλιγουντ.
Η Τζούλια Ρόμπερτς (και άλλοι πολλοί) του χρωστάνε την εκτόξευσή τους στον χώρο, οι Αμερικανοί όμως του χρωστάνε μια ολόκληρη δεκαετία (του 1970) που τους καθήλωσε στις τηλεοράσεις τους με σίριαλ που κατέκτησαν και τον υπόλοιπο πλανήτη.
Διασκεδαστικές, κωμικές σειρές σαν το «Happy Days» (τον θυμάστε τον ήρωά του, τον Φόνζι, με το πέτσινο μπουφάν;), το «The Odd Couple» με τους Τόνι Ράνταλ και Τζακ Κλούγκμαν να παίρνουν τη σκυτάλη από τους κινηματογραφικούς Λέμον και Ματάου, το «Mork and Mindy», που γέννησε το φαινόμενο Ρόμπιν Γουίλιαμς, το «Laverne and Shirley».
Αλλά ο Μάρσαλ, που είχε γεννηθεί στο Μπρονξ, ήταν αδελφός της επίσης γνωστής σκηνοθέτριας Πένι Μάρσαλ και είχε ξεκινήσει την καριέρα του ως (καλός) ηθοποιός, τη δεκαετία του ’80 και του ’90 στράφηκε στο σινεμά με τεράστια επιτυχία και την ίδια συνταγή: κωμωδίες και ρομαντικές ιστορίες, καμιά φορά, σαν το «Pretty Woman», με θέματα που θα μπορούσαν να ενοχλήσουν (και ενοχλούσαν) κυρίως τις γυναίκες – η πόρνη-σταχτοπούτα με πριγκιπόπουλο τον Ρίτσαρντ Γκιρ.
Με την Τζούλια Ρόμπερτς γύρισε και το «Η νύφη το ‘σκασε» (πάλι με τον Γκιρ), με την Γκόλντι Χόουν και τον Κέρτ Ράσελ γύρισε το «Γυναίκα στη θάλασσα», επίσης προβληματικό όσον αφορά την παρουσίαση της γυναίκας, με την Μπέτι Μίντλερ τις «Φίλες», με τον Ματ Ντίλον το «The Flamingo Kid» και με την παχουλούλα στα ξεκινήματά της Αν Χαθαγουέι το «Ημερολόγιο μιας πριγκίπισσας».
Οι τρεις τελευταίες ταινίες του «Valentine’s Day», «New Year’s Eve» και «Mother’s Day» κατακρεουργήθηκαν από την κριτική, αλλά έσκισαν στα ταμεία. Σκασίλα του λοιπόν του Γκάρι Μάρσαλ, που όλοι αγαπούσαν για τη χαρά και το κέφι που σκόρπιζε. «Στη γειτονιά μου το Μπρονξ ελάχιστες επιλογές είχες: ήσουν ή αθλητής ή γκάνγκστερ ή αστείος» είχε πει.
