Αρχές Απριλίου βρισκόμαστε του σωτηρίου έτους 2016. Το «σωτήριο» αναφέρεται αποκλειστικά και μόνο στις προσδοκίες των πιστών χριστιανών που προσμετρούν τον ενδιάμεσο της διά του Θεού κάθαρσης χρόνο. Δυστυχώς δεν αφορά καθόλου τη σωτηρία των λαϊκών στρωμάτων της χώρας μας, των εργαζομένων και των παραγωγών οι οποίοι από καιρό τώρα μεθοδικά θυσιάζονται στον βωμό του απατηλού οράματος της μεγαλοαστικής τάξης της χώρας.
Πέρα από τις σοφά σκηνοθετημένες «διαμάχες» της κυβέρνησης, ενίοτε με τους «νεοφιλελεύθερους» του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, ενίοτε με τους λοιπούς «νεοφιλελεύθερους» της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ο παρονομαστής παραμένει καπιταλιστικά σταθερός και προγραμματίζει την αφαίρεση επιπλέον πέντε ή έξι δισεκατομμυρίων ευρώ από τους εργαζομένους, συνταξιούχους αγρότες και λοιπούς κακότυχους της ελληνικής κοινωνίας. Το αντάλλαγμα των θυσιών όχι μόνο δεν αφορά τους προαναφερθέντες κακότυχους, αλλά φαντάζει, καθαυτό, παράλογο ή και εύλογα αδιέξοδο.
Συνίσταται, όπως συμβαίνει εδώ και έξι χρόνια τώρα, στην προσδοκία μιας «δόσης» το προϊόν της οποίας θα κατευθυνθεί στο μεγαλύτερό του μέρος στην αποπληρωμή των υποχρεώσεων της χώρας στους δανειστές – στους ίδιους δηλαδή που χρεώνουν τη χώρα για να «πάρουν πίσω τα λεφτά τους».
Το ελάχιστο που θα περισσέψει θα γίνει «ανθρωπιστική βοήθεια». Θα επιτρέψει δηλαδή την ισχνή χρηματοδότηση προγραμμάτων «επιχειρηματικότητας» με συμπληρωματικό στόχο την «απορρόφηση της ανεργίας». Η τελευταία φυσικά γίνεται με απασχολήσεις «παρηγορίας», ολιγόμηνες συμβάσεις και ολοένα και πιο στοιχειώδεις αμοιβές – κάτι σαν σχολείο που συνηθίζει τους περιστασιακά εργαζομένους στους νέους κανόνες του καπιταλισμού: εκεί όπου ο μόνος νόμος είναι το συμφέρον του εργοδότη.
Η πεμπτουσία –και ταυτόχρονα η ερμηνεία- ετούτης της ολοένα και πιο αφύσικης –συνεκτιμώμενου και του αποτελέσματος- συναλλαγής είναι το ότι η χώρα θα εξακολουθήσει να παραμένει στην «ευρωπαϊκή οικογένεια». Η εν λόγω οικογένεια εμφανίζεται μεν εξαιρετικά άσπλαχνη για τα εργαζόμενα παιδιά και παραπαίδια της, παραμένει όμως εξαιρετικά γενναιόδωρη για τους έχοντες και κατέχοντες τον πλούτο και τα μέσα παραγωγής της χώρας.
Στα δελτία εκτέλεσης του προϋπολογισμού, που υπερήφανα δημοσιεύσει κάθε μήνα το υπουργείο Οικονομικών, ξεχωρίζει η στήλη «εισροές από την Ε.Ε.»: τα ποσά δηλαδή που φτάνουν στη χώρα μας από τα διάφορα «προγράμματα», «πακέτα», ΕΣΠΑ και τα συνακόλουθα. Το πρώτο δίμηνο του 2016, το σχετικό κονδύλιο ανήλθε στο καθόλου ευκαταφρόνητο ποσό του ενάμισι δισεκατομμυρίου ευρώ.
Το ποσό αυτό έγινε «επενδύσεις». Δηλαδή μοιράστηκε στους εργολάβους των έργων του ΕΣΠΑ και στους επιχειρηματίες που συνάδουν με τα έργα αυτά ή έγινε ποικιλότροπες «ενισχύσεις», «επιδοτήσεις» και τα συναφή. Με λίγα λόγια τροφοδότησε τον «κύκλο εργασιών» και ειδικά τα κέρδη σημαντικού μέρους της αστικής τάξης της χώρας μας ή και ενίσχυσε την κοινωνική της στήριξη. Η προσδοκία για μια όποια ενίσχυση διά μέσου των κονδυλίων ΕΣΠΑ αποτελεί την ύψιστη ελπίδα και προσδοκία πλήθους ανέργων στην κοινωνία μας.
Αποκαλυπτικό ενδιαφέρον παρουσιάζει στην ίδια στατιστική πηγή ο ισολογισμός μεταξύ «εισροών από την Ε.Ε.» και άμεσων εκροών προς τους «δανειστές». Το ίδιο πρώτο δίμηνο του 2016 το δημόσιο ταμείο κατέβαλε ένα δισεκατομμύριο επτακόσια δεκαεπτά εκατομμύρια αποκλειστικά και μόνο σε τόκους εξυπηρέτησης του δανεισμού της χώρας.
Τα τελευταία ποσά προήλθαν φυσικά από τη λεηλασία εργασίας και μικροπεριουσιών διά μέσου του ταξικά προσανατολισμένου συστήματος αρπαγής – φορολογικό σύστημα το λένε επίσημα. Ισως στους αριθμούς αυτούς να διακρίνεται η εξήγηση του τρομερού πείσματος της άρχουσας τάξης, του μονοπωλιακού κεφαλαίου και των σημερινών ή χθεσινών πολιτικών του ταγών στη διατήρηση ετούτης της θλιβερής μνημονιακής κατάστασης. Πρόκειται για ένα σύστημα που στα ελληνικά του κ. Τσακαλώτου ορίζεται ως «win-win» για τον ελληνικό καπιταλισμό και «lose-lose» για εργαζομένους και παραγωγούς.
Καθώς έχει περάσει πλέον κάτι περισσότερο από ένας χρόνος όπου το πολιτικό σύστημα της χώρας το διαχειρίζεται «κυβέρνηση της Αριστεράς» η οποία εφαρμόζει μεν τα όσα το κεφάλαιο χρειάζεται, αισθάνεται όμως βαθύ πόνο ψυχής για τα όσα «υποχρεώνεται» να πράξει, θα ήταν χρήσιμο να παρακολουθήσουμε στις πρόσφατες στατιστικές αποτιμήσεις την όποια αναδιανομή εισοδημάτων και πλούτου πέτυχαν τα «παράλληλα προγράμματα» και οι λοιπές «κοινωνικές πρωτοβουλίες».
Στο «αριστερό έτος» 2015, τα (δηλωμένα) κέρδη προ φόρων των τριάντα τεσσάρων ισχυρότερων ομίλων που είναι εισηγμένες στο Χρηματιστήριο Αξιών της Αθήνας, ανήλθαν στα ένα δισεκατομμύριο διακόσια σαράντα τρία εκατομμύρια ευρώ (1.243.543.000 ευρώ). Στο «δεξιό έτος» 2014 τα αντίστοιχα κέρδη βρίσκονταν στα διακόσια πενήντα ένα εκατομμύρια ευρώ (251.270.000 ευρώ).
Μια απλή μαθηματική πράξη μάς αποκαλύπτει ότι τα κέρδη των ευυπόληπτων αυτών επιχειρήσεων και των συνακόλουθων επιχειρηματιών αυξήθηκαν στον καιρό της «πρώτη φορά Αριστεράς» κατά 394,90%.
Το «δεξιό έτος» 2014 (σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ) περισσότερα από τα μισά νοικοκυριά στη χώρα αδυνατούσαν να αντιμετωπίσουν μια όποια έκτακτη ανάγκη ύψους 475 ευρώ! Οι πρώτες ενδείξεις για το «αριστερό έτος» 2015 είναι ότι το ποσοστό αυτό ενισχύθηκε κατά 5% τουλάχιστον! Η απόλυτη φτώχεια καλπάζει.
Το επιμύθιο είναι προφανές. Πέρα από τα επικοινωνιακά τεχνάσματα και τα σκηνοθετικά ευρήματα η άρχουσα τάξη της χώρας μας δεν έχει κανένα λόγο να αντιταχθεί στη μνημονιακή διαδικασία και στον «ευρωπαϊκό μονόδρομο». Δεν θα το κάνει ακόμα και αν οι μακρόχρονες συνέπειες αποδειχθούν καταστροφικές: στην κοινωνία ή στην εθνική κυριαρχία, για παράδειγμα.
Οι άλλοι όμως; Οι πολλοί; Οι πραγματικά ισχυροί; Οι εργαζόμενοι, ο λαός μας; Πολύ δεν τράβηξε αυτή η αναμονή;
* καθηγητής Σύγχρονης Ιστορίας ΑΠΘ
