Διάλογος γίνεται και με σιωπή

Κυβέρνηση, αντιπολίτευση, κοινωνικές οργανώσεις, αγρότες στα μπλόκα, απεργούμε και οι δημοσιογράφοι σήμερα∙ ούτε ειδήσεις στην τηλεόραση απόψε ούτε εφημερίδες αύριο. Ασφαλιστικό… ασφαλώς μέγα ζήτημα.

Με την ανεργία και το προσφυγικό/μεταναστευτικό, τα τρία, νομίζω, σοβαρότερα προβλήματα που απασχολούν τη χώρα. Ολα αυτά βέβαια, υπό τη δαμόκλειο σπάθη ενός εξωτερικού χρέους που έφτασε να είναι δυσβάστακτο και που ενεργεί ως… ύπατος αρμοστής όλων αυτών και άλλων πολλών ενεστώτος και μέλλοντος χρόνου.

Ορθότατα επομένως ο πρωθυπουργός κάλεσε όλα τα κόμματα, την Τρίτη, σε προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση (πολύωρη, εφτά ώρες κράτησε!) επί του προσχεδίου του ασφαλιστικού νομοσχεδίου.

Επέμεινε επίσης ο πρωθυπουργός σε διάλογο διακομματικό (έστω με τα κόμματα του δημοκρατικού τόξου, μην ξεχνάμε και τη Χρυσή Αυγή!) επιδιώκοντας –νόμιμη προσδοκία κάθε κυβέρνησης– την όσο γίνεται ευρύτερη συναίνεση. Ευρύτερη συναίνεση σημαίνει και μικρότερες αντιδράσεις, να περάσει το πράγμα πιο μαλακά…

Ομοθύμως, με ελάχιστες διαφοροποιήσεις ως προς την απόχρωση, αντιπολίτευση, κοινωνικές οργανώσεις, αγρότες και λοιποί είπαν, ευθέως είτε από συμφραζόμενα, να πάρει πίσω το νομοσχέδιο∙ το οποίο, να το πούμε και αυτό, ίσως στην πιο ενδιαφέρουσα, από άποψη θέσεων και επιχειρημάτων, αντίδραση, δέχτηκε και σκληρή κριτική από το Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής. Συμπέρασμα, έστω απλοϊκό: όσο η κυβέρνηση δεν παίρνει πίσω το προσχέδιο, διάλογος δεν γίνεται.

Εδώ, μπαίνουμε στα δύσκολα. Διάλογος δεν γίνεται ή γίνεται; Ρητορικό ερώτημα: Μπορεί να γίνεται διάλογος, χωρίς να γίνεται; Ρητορική και η… απάντηση: Ναι, μπορεί!

Σε κορυφαίο ζήτημα όπως το Ασφαλιστικό, που μετέχει στη συζήτησή του όλη η χώρα, γιατί πονάει όλη τη χώρα, παρόν και μέλλον… μπορεί να γίνεται διάλογος –που γίνεται πιστεύω, θέλουν-δε θέλουν τα κόμματα, οι οργανώσεις κ.λπ.– ακόμα και με σιωπή: μία πλευρά να προτείνει, ό,τι επιτέλους προτείνει, και η άλλη να σιωπά! Φοβάμαι πως αυτό γίνεται τώρα. Δυστυχώς!