Τάξη εναντίον τάξης

Αμαζη δεν θα την έλεγες, ούτε όμως και λαοθάλασσα. Οι γραβάτες αρκετές, όχι όμως και κυρίαρχη αμφίεση – σαφώς λιγότερες, εν πάση περιπτώσει, από τα πανομοιότυπα (και εμφανώς αμεταχείριστα) κίτρινα κράνη που έβλεπες στα κεφάλια πολλών από τους μηχανικούς των πρώτων μπλοκ.

Αν κάτι αξίζει να καταγραφεί από τη χθεσινή διαδήλωση των ελεύθερων επαγγελματιών ενάντια στο νέο ασφαλιστικό, αυτό είναι η αίσθηση της πρώτης αυθεντικής «κατσαρόλας» που είδαμε στους δρόμους της Αθήνας τις τελευταίες δεκαετίες.

Γιατί «κατσαρόλα», είτε εδώ είτε στη Λατινική Αμερική (από τη Χιλή του 1972 ώς τη Βενεζουέλα του χθες), δεν σημαίνει διαδήλωση των πλουσίων. Σημαίνει κινητοποίηση των απειλούμενων μεσοστρωμάτων στο πλευρό των πλουσίων, ενάντια σε «ισοπεδωτικά» μέτρα που τους εξομοιώνουν με τους («σκανδαλωδώς προστατευόμενους») πληβείους.

Βασικό διακύβευμα του χθεσινού συλλαλητηρίου δεν ήταν η ανάσχεση των (ουκ ολίγων) αντεργατικών διατάξεων του νέου ασφαλιστικού νομοσχεδίου.

Σε μια τέτοια περίπτωση δεν θα το προπαγάνδιζαν σε υμνητικούς τόνους τα κανάλια των εφοπλιστών, ούτε μπροστάρηδες θα ήταν οι ίδιοι επαγγελματικοί σύλλογοι (όπως ο ΔΣΑ) που τον περασμένο Ιούλιο στρατεύθηκαν παθιασμένα υπέρ του «Ναι» στις απαιτήσεις των δανειστών – υπέρ, δηλαδή, της θέσπισης ενός ακόμη αντιλαϊκού ασφαλιστικού.

Αυτό που διακυβεύεται επί της ουσίας στον δρόμο είναι ο κοινός τόπος που ενώνει τα μεσαία και ανώτερα στρώματα των κινητοποιημένων μικροαστικών κατηγοριών: η απόρριψη της σύνδεσης των ασφαλιστικών εισφορών με το εισόδημα κάθε ασφαλισμένου, και όχι με τα χρόνια που έχει αυτός στο επάγγελμα (όπως ισχύει μέχρι τώρα, που όσοι βγάζουν λιγότερα από 10.000 ευρώ τον χρόνο πληρώνουν τα ίδια ένσημα με όσους έχουν δεκαπλάσιο και βάλε εισόδημα).

Εξ ου και η εμφανώς αποψιλωμένη εικόνα των αριστερών μπλοκ της ουράς του συλλαλητηρίου, σε αντίθεση με τη σχετική πυκνότητα εκείνων του «μεσαίου (από κάθε άποψη) χώρου».

Φως φανάρι πως η κοινωνική βάση αυτής της συνδικαλιστικής Αριστεράς, ο κόσμος δηλαδή που σχοινοβατεί ανάμεσα στην παραμονή στο επάγγελμα και την έξοδο απ’ αυτό λόγω αδυναμίας καταβολής των ασφαλιστικών εισφορών, κάθε άλλο παρά αναγνωρίζει τον εαυτό του σ’ έναν αγώνα «του κλάδου», ως ενιαίας και αδιαφοροποίητης κατηγορίας, χέρι χέρι μ’ όσους διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για τη «φιλολαϊκή» (τρομάρα μας) «σοβιετοποίηση της Ελλάδας».

Ενας κόσμος δίχως φωνή, που οι χθεσινοί διαδηλωτές προσυπογράφουν τη δαρβινική εκκαθάρισή του, ενώ ο μεταλλαγμένος κυβερνο-ΣΥΡΙΖΑ αδυνατεί, πλέον, αντικειμενικά να εκπροσωπήσει…