Αιτήματα αγροτών ανάσες επιβίωσης

Φαίνεται ότι, εν τέλει, στην τελευταία συνάντηση αντιπροσωπείας αγροτών και πρωθυπουργού επικράτησαν ωριμότερες σκέψεις και κάπου ξεμπλοκάρισαν συνεννόηση, ανάγκη διαλόγου και… μπλόκα. Αφού, επί μέρες, ταλαιπωρήθηκε η χώρα, η οικονομική και κοινωνική της ζωή, μέσα σε παρατεταμένη περίοδο (έκτος χρόνος τώρα) που οι ευκαιρίες ανάτασης παραμένουν σε τάση καθοδική.

Ας κρατήσουμε τουλάχιστον το θετικό. Διότι, αυτή τη στιγμή, στον διάλογο –μόνη, νομίζω, δυνατότητα ανεύρεσης διεξόδων με βιώσιμες προοπτικές– δόθηκαν ανάσες επιβίωσης και δείχνει να παραμερίστηκαν εκδηλώσεις και συμπεριφορές μιας, κατά τη γνώμη μου, αγωνιστικής στειρότητας, που παραλύουν τη χώρα και την αφήνουν έκθετη σε μαξιμαλισμούς ρήξης χωρίς αρχές και όρια.

Δεν συμφωνώ βέβαια με το σημείο της ανακοίνωσης, όπου η αντιπροσωπεία των αγροτών στα μπλόκα υποστηρίζει ότι «είχαν το 80% του λαού με το μέρος τους». Δεν ήταν έτσι. Πέρασα από τα μπλόκα. Εζησα το τελευταίο τους δεκαήμερο στην επαρχία, βλέποντας και συζητώντας. Δεν είναι έτσι. Αλλά δεν είναι της ώρας να επιμείνω.

Θα συμφωνήσω όμως με το σημείο που αναφέρουν ότι:

Ο πυρήνας της κυβερνητικής πολιτικής που μας έβγαλε στα μπλόκα και στους δρόμους παραμένει ο ίδιος. “Η παραγωγή είναι ίσως η μοναδική δυνατότητα να αυξήσουμε τον εθνικό μας πλούτο” ισχυρίσθηκε η κυβέρνηση. Το ζήτημα είναι σε αυτή την παραγωγή να υπάρχουμε μέχρι τότε κι εμείς. Γιατί απέναντί μας έχουμε ανελέητο ανταγωνισμό για εξασφάλιση κέρδους: από προμηθευτές μέσων και εφοδίων, εμπόρους, εισαγωγές ομοειδών προϊόντων, εξαγωγείς, μεταποιητές, διακινητές των προϊόντων μας, και τα αιτήματά μας είναι ανάσες επιβίωσης

ΥΓ. «Και το πτωχεύειν θέλει τέχνη, Χαρίλαε!», έλεγε ο εξπέρ των πτωχεύσεων Ανδρέας Συγγρός στον Χαρίλαο Τρικούπη, τότε που «δυστυχώς επτωχεύσαμεν» (πάλι). Αυτά για τα τελευταία… Νέα περί ΔΟΛ, Ψυχάρη, συναντήσεων με πρωθυπουργούς κ.λπ. Θέλει τέχνη το πτωχεύειν. Αλλιώς δεν διαφέρει και πολύ από το μπατιριλίκι…