Στη μακρινή δεκαετία του ’60, προς το τέλος της, με χούντα στη… διαπασών και Τύπο φιμωμένο, για κάπως περισσότερη ενημέρωση παίρναμε και την «Εστία», στην οποία, ίσως εξαιτίας ενός εκ παραδόσεως συντηρητισμού που της παρείχε ένα είδος, άτυπης και περιορισμένης, ασυλίας, όλο και «γλιστρούσαν» ειδήσεις ανεπιθύμητες στο παράνομο καθεστώς∙ ιδίως μέσα από τα σχόλια της πρώτης σελίδας, γραμμένα σε εύθυμη καθαρεύουσα∙ τα περισσότερα, νομίζω, με την πένα του Γιάννη Λάμψα.
Φαίνεται πως και τότε υπήρχαν σκέψεις, διεθνώς, αντικατάστασης του ρευστού χρήματος από άλλες χρηματικές αξίες (εδώ το «χρηματικός» με την έννοια της αξίας που δίνει η χρήση)∙ το πλαστικό χρήμα, που σήμερα τείνει να κατακλύσει τις συναλλαγές, τότε… ούτε κατά διάνοιαν!
Ούτε στην απώτατη φαντασία! Κάποιοι λοιπόν οικονομολόγοι της αλλοδαπής (για να βλέπουμε το είδος… διαχρονικά) είχαν προτείνει αντικατάσταση του ρευστού με… πρωτεΐνες, και η «Εστία» είχε προσφυώς σχολιάσει (λυπάμαι που δεν θυμάμαι το σχόλιο αυτούσιο, στην καθαρεύουσα!), ότι στο εξής θα πληρώνουμε με… μπιφτέκια και θα παίρνουμε ρέστα σε… λουκάνικα.
Το θυμήθηκα με αφορμή το δισέλιδο του Μπάμπη Μιχάλη στην προχθεσινή «Εφ.Συν.» για το πλαστικό χρήμα σήμερα που ολοένα και διευρύνεται η εξάπλωσή του εις βάρος τού (…διωκόμενου) ρευστού. Ποια τα πλεονεκτήματα, αλλά και ποιες οι επιπτώσεις, προπαντός στο θέμα τής, μέσω οικονομικών συναλλαγών, διαρκούς έκθεσης της προσωπικής ζωής καθενός στο «μάτι» ενός (αναφορά στο «1984» του Οργουελ…) «Μεγάλου Αδελφού».
Είναι, νομίζω, υπόθεση του καθενός η ατομική του προστασία, όσο και από όπου νιώθει πως απειλείται. Εάν αφεθούμε στην «ευκολία» του πλαστικού… μύριαι «ευκολίαι» έπονται! Εδώ κυριολεκτεί ο Πρωταγόρας με το περίφημο (που απλώς… παπαγαλίζουμε) «Πάντων χρημάτων (αξιών ζωής) μέτρον εστίν άνθρωπος…».
ΥΓ. Χρόνια πολλά σε Γιάννηδες, Γιάννες και Ιωάννες, όλους και όλες ομού, διότι ξεχωριστά αποκλείεται να μην ξεχάσεις κάποιες… εκατοντάδες!
