Της Αλλοπάρ*

Υπάρχουν κάτι ωραία σποτάκια στον «Βήμα FM», που διαφημίζουν τον σταθμό, στα οποία κάτω απ’ τον γενικό τίτλο «Εδώ δεν ξέρεις ποτέ τι θα ακούσεις» ακούγονται κάποιες, συχνά επιτυχημένες, ατάκες των συντελεστών του σταθμού ή κάποιων προσκεκλημένων τους.

Παραφράζοντας κάπως τον τίτλο αυτό, θα μπορούσε κανείς να πει «Μ’ αυτούς, δεν ξέρεις ποτέ τι θα ακούσεις» κάθε φορά που κάποιος υπουργός ή κάποιος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ ετοιμάζεται να δώσει συνέντευξη ή, τέλος πάντων, να μιλήσει σ’ ένα ραδιόφωνο ή σ’ ένα κανάλι.

Δεν ξέρω πού ακριβώς οφείλεται, αλλά όποτε ανοίξει το στόμα του κάποιος επιφανής Συριζαίος, όλο και κάποια πατάτα θα πει, όλο και κάποια κοτσάνα θα πετάξει. Ισως να φταίει το ότι για πάρα πολλά χρόνια -τότε που το κόμμα έμπαινε με το ζόρι στη Βουλή- τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ σπάνια είχαν τη χαρά να παίρνουν μέρος σε τοκ σόου ή να τους ζητούν να μιλήσουν, σ’ ένα μικρόφωνο, επί παντός επιστητού.

Και τώρα βγάζουν το άχτι τους, απολαμβάνοντας την -άγνωστη σ’ αυτούς επί χρόνια- ηδονή να ακούνε τη φωνή τους στα πέρατα της επικράτειας, απ’ το χάραμα έως αργά τη νύχτα!

Ετσι φτάσαμε στους πρόσφυγες που «λιάζονται», της κυρίας Χριστοδουλοπούλου, στα «γεμιστά» της κυρίας Φωτίου, στις «πενταροδεκάρες» του κυρίου Φίλη, στη «δημιουργική ασάφεια» του -πρωταθλητή στο είδος!- κυρίου Βαρουφάκη και πάει λέγοντας.

Είναι προφανές ότι ελάχιστοι στον ΣΥΡΙΖΑ θεωρούν σκόπιμο να ακολουθούν το αρχαίο «κρείττον σιγάν» – ειδικά όταν δεν έχουν κάτι συγκεκριμένο και σημαντικό να πουν. Κι ας προσπαθεί, σε κάθε ευκαιρία, ο πρωθυπουργός να τους βάλει μυαλό.

Θα μου πείτε, βέβαια: Είναι πολύ δύσκολο να σε ρωτάνε και να μην απαντάς ή να σε καλούν σ’ έναν σταθμό και να μην πηγαίνεις. Σωστά.

Αλλά κάποια στιγμή πρέπει όλοι τους να καταλάβουν ότι, όταν τους καλούν για να μιλήσουν, στην απειρία και την αδεξιότητά τους ποντάρουν, ελπίζοντας στην γκάφα, στην γκέλα, στην πατάτα.

Ενα αμφιβόλου ποιότητος ευφυολόγημα ή ένα ανόητο «σχήμα λόγου» είναι αρκετό για να πάει στράφι μια (ίσως και καλή) ιδέα ενός υπουργού ή ένα ολόκληρο νομοσχέδιο, αλλά και να αποτελέσει «επιτυχία» για την εκπομπή απ’ την οποία ακούστηκε.

Για να μην είμαστε άδικοι: Τα ίδια τράβηξε κι ο Κώστας Καραμανλής όταν, το 2004, η Ν.Δ. ξαναπήρε την κυβέρνηση, έπειτα από 11 χρόνια νηστείας.

Ξαμολήθηκαν όλοι στα μικρόφωνα και στα παράθυρα κι έπιαναν στασίδι απ’ το πρωί ώς το βράδυ…

Αβυσσος η ψυχή του ανθρώπου!

* Η Αλλοπάρ είναι η αγαπημένη μου σκυλίτσα, με της οποίας τις απόψεις, τελευταία, διαφωνώ κάθετα και οριζόντια. Δηλαδή, ρε Αλλοπαράκι, τι θα γίνουν οι δημοσιογράφοι, κλέφτες ή κομμουνιστές – πού έλεγαν κι οι παλιοί εθνικόφρονες. Πώς θα γεμίσουν τις εκπομπές τους; Κι ο Πάγκαλος ένας άνθρωπος είναι, τι να σου πρωτοκάνει;