Στους δρόμους της ελπίδας

Τους βλέπω να φτάνουν στη στεριά ατελεύτητα. Σαν κύματα της θάλασσας, που ο αέρας της ανατολής οδηγεί από τη Γη την Αιολική στις ακροθαλασσιές του Εφταλιώτη.

Τους βλέπω να βαδίζουν στα μονοπάτια του Μυριβήλη και στις διαδρομές του Βενέζη. Κάθιδροι, τάλανες, εξουθενωμένοι, μα καθόλου παραιτημένοι.

Σάββατο απομεσήμερο, τριάντα τρεις υπό σκιά. Ατελείωτες σειρές των δύο, των τριών, οι μοναχικοί. Πολύ νέοι οι πολλοί, οι λίγοι πιο μεγάλοι. Στρατός τακτικός. Ανδρες αναρίθμητοι, κάποιες γυναίκες, αρκετά παιδιά. Τους βλέπω να κουβαλούν τα λίγα τους εφόδια σε σακίδια και σε σακούλες πλαστικές.

Οι πολλοί δεν κουβαλούν τίποτε, τι να κουβαλήσουν άλλωστε; Ανεμίζοντας τα χέρια τους, ικέτες σε διερχόμενους οδηγούς, σε μια απέλπιδα προσπάθεια για βοήθεια.

Τους βλέπω να ξαποσταίνουν ανάσκελα στα κράσπεδα του δρόμου με τα χέρια απλωμένα, σαν παράσταση μοντέρνα τραγωδίας αρχαίας. Να ανάβουν φωτιές τη νύχτα, πυγολαμπίδες της ελπίδας τους. Θλίψη μου στη βορειοανατολική Λέσβο σε αυτό το τέλος εποχής.

*Καθηγητής στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, Σχολή Πολιτικών Μηχανικών