Η κοινωνία αναμένει φιλολαϊκά μέτρα

Το πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας, σε βραχυπρόθεσμο ορίζοντα και με αφαιρετική «ματιά», ανάγεται στον συνδυασμό του μικρού μεγέθους της και των υπέρμετρων εξωτερικών υποχρεώσεών της.

Με απλά λόγια, στην Ελλάδα, μετά από τόσα χρόνια σκληρής πολιτικής λιτότητας, ο οικονομικός και παραγωγικός τομέας είναι συρρικνωμένος, συμπαρασύροντας τα δημόσια έσοδα, ενώ το δημόσιο χρέος παραμένει σε δυσθεώρητα ύψη.

Η συνταγή, που υιοθετήθηκε και εφαρμόστηκε με το πρώτο και το δεύτερο Μνημόνιο, προέβλεπε τη διατήρηση του ύψους του δημόσιου χρέους, επιχειρώντας παράλληλα να διευθετήσει τη μία πτυχή του ζητήματος, τις δημόσιες δαπάνες.

Οι κυβερνήσεις που τα εφάρμοσαν διάλεξαν όχι να αυξηθούν τα έσοδα του κράτους, αλλά να μειωθούν δραστικά οι δαπάνες. Το αποτέλεσμα γνωστό και επώδυνο: απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, μειώσεις στους μισθούς τους, περικοπές σε συντάξεις και δραματική μείωση των πόρων για τη λειτουργία του κοινωνικού κράτους.

Η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα, που έφερε το τρίτο κατά σειρά Μνημόνιο, έχει διακηρύξει ότι θα επιχειρήσει μια διαφορετική προσέγγιση για την επίλυση της δύσκολης αυτής εξίσωσης.

Αφενός θα διαπραγματευτεί για την ελάφρυνση του χρέους μέσω της αναδιάρθρωσής του, ενώ θα προσπαθήσει να αυξήσει τα δημόσια έσοδα, θέτοντας όριο στην καταστροφή που έχει προκληθεί στην υγεία, την παιδεία και την κοινωνική ασφάλιση.

Τα νέα φορολογικά μέτρα της κυβέρνησης απέχουν από τον διακηρυγμένο στόχο της, καθώς δεν διευρύνουν αποφασιστικά τη βάση άντλησης εσόδων. Αλλωστε στα φτωχότερα στρώματα δεν έχουν απομείνει άλλα «αποθέματα» για να συνεισφέρουν στον δημόσιο «κορβανά».

Η κυβέρνηση οφείλει, λοιπόν, να χτυπήσει αποφασιστικά τη φοροδιαφυγή στη ρίζα της και σε όλες της τις απολήξεις της.

Τρόποι υπάρχουν πολλοί και φαίνεται ότι εξετάζονται από το αρμόδιο οικονομικό επιτελείο. Οι τράπεζες και η τεχνολογική πρόοδος σε πληρωμές, αγορές και κάθε είδους συναλλαγές μπορεί να βοηθήσουν καθοριστικά στο κυνήγι της φοροδιαφυγής.

Απομένει όμως να αποδείξει η κυβέρνηση ότι έχει και τον τρόπο αλλά και την πολιτική βούληση να επιτεθεί σε καρτέλ, μεγαλοφοροφυγάδες και μεγαλοαπατεώνες που μέσα σε συνθήκες κρίσης πλούτισαν σε βάρος της μεγάλης πλειονότητας της κοινωνίας.