…Παρά ταύτα και εις πείσμα των γεγονότων, που μας τραβάνε από το μανίκι ή μας σέρνουν από τον γιακά, τα κυκλάμινα στον Υμηττό, όπως κάθε χρόνο τέτοια εποχή, έσκασαν τα μπουμπούκια τους.
Ούτε από μνημόνια και πι-ες-άι καταλαβαίνουν ούτε από… μνημόσυνα και πι-ες… άει στο διάολο.
Το πρώτο μάλιστα που αντίκρισα ήταν σαν να μου έκλεινε πονηρά το μάτι, γιατί έσκαγε (μπορείς να το πεις και… δραπέτευε) μέσα από το τσιμεντένιο ρείθρο του πεζοδρομίου.
Σκέφτηκα τότε τον αειθαλή εις τους αιώνες Ηράκλειτο που έλεγε πως η φύση αγαπάει το κρυφτούλι: φύσις κρύπτεσθαι φιλεί. Κι άμα θέλει να φανερωθεί, δεν τη σταματάει ούτε οπλισμένο σκυρόδεμα ούτε τρόικες και κουαρτέτα ούτε μαύρα πρωτοσέλιδα.
Ας πούμε πως το ανθισμένο κυκλάμινο (που μου ’ρχεται, λογοπαικτικά, να το ανορθογραφήσω σε… κυκλάμυνο∙ κάτι σαν κύκλος άμυνας) είναι ένα ζεστό χαμόγελο του φθινόπωρου, να μας καλοπιάσει, μη μας πέσει βαρύς ο χειμώνας, πέσουν-δεν πέσουν και όσο πέσουν οι τιμές στο πετρέλαιο θέρμανσης, συν τα λοιπά κοινόχρηστα και άλλα… άχρηστα, να βλαστημάς την ώρα και τη στιγμή που έπαιρνες σπίτι και δεν έπαιρνες κοτέτσι να ’χεις και αυγά τσάμπα.
Είναι και το χρώμα του που σε προδιαθέτει, να κάνεις, αυτό που λένε οι νεότεροι, θετικές σκέψεις.
Αυτό το χρώμα της ροζ αθωότητας παρθενικού επιστολόχαρτου με τις ωραίες καμπύλες, που σε κάνει να λες πως… παρά ταύτα η ζωή είναι ωραία και πως θα τον πηδήξουμε (με την… καλή έννοια) και τούτο τον χειμώνα…
ΥΓ. Οι προτάσεις των «σοφών» για το Ασφαλιστικό δεν διαφέρουν και πολύ από τη «σοφία» του Χότζα, που του ψόφησε ο γάιδαρος απάνω που τον συνήθισε να μην τρώει. Ισως ήρθε η ώρα κάτι τέτοιοι «σοφοί» να βγούνε στη σύνταξη. Τότε θα καταλάβουν οι… σοφίες τι σημαίνουν.
-320x213.jpg)
