Κάμερα στυλό και ρουφιάνα

Πρόκειται για δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα. Η «κάμερα στυλό» είναι όρος κινηματογραφικός∙ είναι η άλλη γραφή του λεγόμενου «δοκιμιακού κινηματογράφου», δεκαετίας του ’60, και οφείλω την, περιορισμένη, γνώση της στις διαλέξεις περί κινηματογραφίας που μας έκανε, τον χειμώνα του ’67, στις φυλακές Αβέρωφ, ο Βασίλης Ραφαηλίδης. Η «κάμερα ρουφιάνα» είναι όρος εντελώς πρόσφατος και… κουτοπονηρικός. Τον επινόησε ο… ανεξάντλητων επινοήσεων Αργύρης Ντινόπουλος, όταν βίντεο που κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο («Εφ.Συν.» 13/1), τον… απαθανάτισε να λέει για τον Φώτη Κουβέλη: «… ο κ. Κουβέλης ο καημένος… Καλά αυτός… άσ’ τον, αυτός πληρώθηκε καλά».

Ούτω πως, προέκυψε η «κάμερα ρουφιάνα». Διότι, όπως… διευκρίνισε ο κ. Ντινόπουλος, συζητήσεως περί Κουβέλη γενομένης, «σε σπίτι φίλων και ψηφοφόρων μου» (άρα, προεκλογική, όχι ιδιωτική, συγκέντρωση!), σε κάποιον που «αναφέρθηκε στο άδειασμα του Φώτη Κουβέλη από τον Αλέξη Τσίπρα, απάντησα ότι ο Φώτης Κουβέλης πήρε την πληρωμή του (“Πληρώθηκε καλά”) από τον ΣΥΡΙΖΑ που, αφού τον έβαλαν (μαζί με τον Καμμένο) να σύρει τη χώρα σε πρόωρες εκλογές, μετά τον πέταξαν στον κάλαθο των αχρήστων». Μόνο που… έτυχε στο «σπίτι φίλων και ψηφοφόρων» να… παρίσταται (ή να κρύπτεται;) και μια «κάμερα ρουφιάνα». Οπότε (αυτό δεν τον είπε, αλλά το συνάγουμε αυθαιρέτως…) εγένετο παραποίηση κ.λπ. κ.λπ.

Βέβαια, δεν παρέστη «κάμερα ρουφιάνα», όταν το ταμείο ασφάλισης-επικούρησης των δημοσιογράφων (ΕΔΟΕΑΠ), με απόφαση του Δ.Σ., του ζήτησε να καταβάλει ασφάλιστρα, που παρανόμως δεν κατέβαλλε επί κάποια χρόνια, καίτοι ασφαλισμένος. Ούτε υπήρχε «κάμερα ρουφιάνα», τον Σεπτέμβριο, στο υπουργικό του γραφείο, όταν του εισηγήθηκαν υπηρεσιακοί παράγοντες το θέμα που θα ανέκυπτε με τους 18χρονους ψηφοφόρους, εάν γίνονταν εκλογές στο δίμηνο Ιανουαρίου-Φεβρουαρίου. Το έχω ξαναγράψει: στη μακρά δημοσιογραφική μου πορεία έχω παρακολουθήσει καταρρεύσεις και καταρρεύσεις πολιτικών προσώπων, «ειδώλων» και παρατάξεων. Είναι πρώτη φορά που συναντάω τέτοια ξεφτίλα!