Δεν ξέρω αν είναι ακριβώς αδιαφορία, και δεν είναι προμελετημένο σχέδιο. Διότι το πρόβλημα το γνώριζαν και ο πρώην υπουργός Εσωτερικών Αργύρης Ντινόπουλος και ο προκάτοχός του Γιάννης Μιχελάκης. Γνώριζαν, καθώς εγκαίρως είχαν ειδοποιηθεί από τις υπηρεσίες του υπουργείου τους, ότι, στην περίπτωση που οι εκλογές θα διεξάγονταν πριν από το τέλος Φεβρουαρίου, έτσι που είναι κανονισμένο να συντάσσονται οι εκλογικοί κατάλογοι (με μία μέθοδο ξεπερασμένη, τεχνολογίας του 2000!), θα αποκλείονταν από την ψηφοφορία 100.000 18χρονοι, αλλά και μια κατηγορία, άγνωστου πληθυσμού, ετεροδημοτών. Το ήξεραν και αδιαφόρησαν. Και γράφω «αδιαφόρησαν», διότι σε συνεχή δημοσιεύματα της «Εφ.Συν.», από την Τετάρτη που αποκαλύφθηκε το θέμα μέχρι το Σάββατο, δεν… καταδέχτηκαν να απαντήσουν για το «διά τι;» της απραξίας τους.
Εντελώς συμπτωματικά, συνέβη στις βουλευτικές του Ιουνίου 2012 (στατιστικά στοιχεία της εταιρείας δημοσκοπήσεων Public Issue) οι εκλογείς 18-24 χρόνων να επιλέξουν κατά 45,5% ΣΥΡΙΖΑ και κατά 7,3% Ν.Δ. Αν η απραξία των δύο υπουργών –ιδίως του δεύτερου, που ήταν πιο κοντά στο πρόβλημα, το οποίο του είχε επισημανθεί, συγχρόνως με δυνατότητες επίλυσης, από τον Σεπτέμβριο– ήταν σκόπιμη. Τότε (αφού αυτοί δεν δίνουν εξηγήσεις, εμείς δικαιούμαστε να κάνουμε υποθέσεις…) ο σκόπιμος αποκλεισμός από τις προσεχείς εκλογές 100.000 νέων ψηφοφόρων συνιστά… προεκλογική ομολογία ήττας άνευ προηγουμένου. Και μόνο γι’ αυτή την… υποψία, οι δύο υπουργοί θα έπρεπε να είχαν σπεύσει να τακτοποιήσουν το ζήτημα, ώστε να σωπάσουν… οι κακές γλώσσες.
Ούτε αυτό δεν μπόρεσαν να κάνουν. Μόνοι τους ανοίγουν πόρτες και παράθυρα, να φύγουν αυτοί και να ’ρθουν οι άλλοι. Φοβάμαι ότι, μετά τις εκλογές, τα κρύα βράδια του χειμώνα θα έχουμε πολλά… μνημόνια να λέμε για τα έργα και τις ημέρες της απερχόμενης κυβέρνησης, ιδίως για τις δεξιότητες, την πολιτική διορατικότητα και την ευφυΐα των στελεχών της!
