Όσα ξέρει ο νοικοκύρης…

Διάβασα στη «Συντακτών», 9/6, το ρεπορτάζ του Στέργιου Ζιαμπάκα «“Το πάρκο Ριζάρη μπορεί να σωθεί”». Αφορά το πάρκο, στη γειτονιά μου στο Παγκράτι, μεταξύ των οδών Σπύρου Μερκούρη, Νηρηίδων, Ριζάρη και της λεωφόρου Βασ. Κωνσταντίνου, ακριβώς απέναντι από το πάρκο Ριζάρη, επί του οποίου «απέναντι» έχει χωροθετηθεί και μακροημερεύει ως κατασκευή (δόξα τω θεώ) ο κρίσιμος σταθμός («… αλλά κόμβος», όπως έλεγε και ο σταθμάρχης τρένων Μίμης Φωτόπουλος για το μικρό χωριό του, Θυμαριά, στο –καμιά φορά και τα ονόματα!…– «Ούτε γάτα ούτε ζημιά») Ευαγγελισμός της γραμμής 4 του μετρό. Τον οποίο και βλέπω να ακολουθεί τη βάσκανο μοίρα του σταθμού Βενιζέλου στη Θεσσαλονίκη, άνευ αρχαιοτήτων.

Τέλος πάντων, ο νοικοκύρης του σημερινού τίτλου είναι ο πρώτος νοικοκύρης της πόλης, ο δήμαρχος Χάρης Δούκας, στον οποίο αποδίδεται και η φράση του τίτλου του ρεπορτάζ, ότι το πάρκο Ριζάρη μπορεί να σωθεί. Για να κυριολεκτούμε, να σωθεί το μισό. Γιατί το άλλο μισό, με τα αιωνόβια δέντρα του και κάποια γλυπτά τα έφαγε η μαρμάγκα του μετρό.

Τώρα, από ό,τι κατάλαβα, η «Ελληνικό Μετρό», για τις ανάγκες εξυπηρέτησης του έργου υποτίθεται, θέλει και το άλλο μισό είτε μέρος του, παρά ρητή απόφαση Συμβουλίου της Επικρατείας προστασίας αιωνόβιων δέντρων και ομόφωνη απόφαση δημοτικού συμβουλίου Αθηναίων, Φεβρουάριο, απόρριψης Τεχνικής Περιβαλλοντικής Μελέτης (ΤΕΠΕΜ) της εταιρείας.

Την οποία μελέτη επέστρεψε στην «Ελληνικό Μετρό» και το αρμόδιο υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας. Με τον δήμαρχο και το δημοτικό συμβούλιο (τους νοικοκύρηδες) να υποστηρίζουν το ακριβέστατο πως η οδός Ριζάρη είναι η μοναδική είσοδος/έξοδος των Παγκρατιωτών (και όχι μόνο, προσθέτω) προς Βασ. Κωνσταντίνου και κέντρο.

Χθες πρωί είδα τη Βασ. Αλεξάνδρου κλεισμένη στο «Κάραβελ». Ρώτησα. «Βούλιαξε η άσφαλτος» μου είπαν. Ε, αν είναι από τα έργα της γραμμής 4, όπως βούλιαξε πεζοδρόμιο στη γειτονιά μου (Βρυσάκι, 14 Ιανουαρίου), θα τρελαθώ!