[…] Αυτό που μου άρεσε περισσότερο όταν τύχαινε να βγω με τη μητέρα μου ήταν η επίσκεψη που κάναμε στο ζαχαροπλαστείο του Λεμπόν. Η αίθουσα είχε τον τοίχο διακοσμημένο με πλακάκια που παρίσταναν πολύχρωμες ανθοδέσμες σε τεχνοτροπία «deco». Η μαθητεία μου σε ό,τι αφορά τα γλυκίσματα διαμορφώθηκε σ’ εκείνο το ζαχαροπλαστείο. Το μιλφέιγ που δοκίμαζα σε όλη μου τη ζωή, στη Ρώμη, στο Παρίσι ή στην Αθήνα, δεν ήταν ποτέ τόσο νόστιμο όσο εκείνο του Λεμπόν. Οι μπαμπάδες είχαν ένα σιρόπι τόσο λεπτό, εναρμονισμένο με την καραμελωμένη σάλτσα πορτοκαλιού που τους σκέπαζε διακριτικά, και η σαντιγί δεν ήταν αφρός, σαν κρέμα ξυρίσματος. Υπήρχαν επίσης πάστες που δεν έχω ξαναβρεί πουθενά αλλού: οι «μπαλκανίκ», φτιαγμένες με τέσσερις κύκλους από λεπτό παντεσπάνι, γεμισμένοι με κρέμες διαφορετικών γεύσεων και χρωμάτων, και οι πυραμίδες, τρίγωνες, από λωρίδες παντεσπάνι με ανάμεσα πραλίνα σοκολάτας και απ’ έξω παχιά σοκολάτα. […]
Η πόλη όπου γεννήθηκα Ιστανμπούλ 1926-1946
του Mario Vitti
Πρόλογος: Πέτρος Μάρκαρης
Μετάφραση: Λένα Καλλέργη
Εκδόσεις Γαβριηλίδης
-320x213.png)
