Πώς; Με ποιους;

Σας λέει κάτι η λέξη «επανάκτηση»; Κυριολεκτικά σημαίνει παίρνω πίσω κάτι που είχα χάσει ή που μου είχαν πάρει. Στην πρώτη περίπτωση χρειάζομαι την τύχη, στη δεύτερη περίπτωση πρέπει να οργανώσω την επίθεση για να κερδίσω αυτό που μου είχαν πάρει χωρίς τη θέλησή μου. Στη δημόσια συζήτηση δεν χρησιμοποιείται συχνά, προτιμώνται άλλες λέξεις πιο οικείες σε όσους ασχολούνται με την πολιτική. Τον όρο με το συγκεκριμένο περιεχόμενο επιχειρεί να καθιερώσει ο επικεφαλής του ΜέΡΑ25 Γιάνης Βαρουφάκης. Στο άρθρο του στην «Εφημερίδα των Συντακτών» (6-7/6/2026) σημειώνει ότι «η επανάκτηση είναι το πρώτο βήμα προς τον σοσιαλισμό».

Τι πρέπει λοιπόν να επανακτηθεί; Τα εργαλεία, οι υποδομές, η περιουσία, δημόσια και ιδιωτική, που μας πήραν για να μας λεηλατούν. Ποιοι μας τα πήραν; Η ξένη και η ντόπια ολιγαρχία. Κάτι πιο συγκεκριμένο; Τα funds που έχουν αρπάξει διαμερίσματα και μικρομάγαζα, τα καρτέλ της ενέργειας, των τραπεζών και των σουπερμάρκετ. Πώς μας τα πήραν; Με τα μνημόνια. Ποιες πολιτικές δυνάμεις στην Ελλάδα συνήργησαν; Τα κόμματα που ψήφισαν κι εφάρμοσαν μνημόνια, τα κόμματα που κυβέρνησαν τη χώρα. Στο μέτωπο της «Επανάκτησης» μπορούν να ενταχθούν η σοσιαλδημοκρατία και κόμματα που αυτοτοποθετούνται στην περιοχή της Αριστεράς; Ούτε το ΠΑΣΟΚ ούτε η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη, κατά τον κ. Βαρουφάκη. Γιατί; Δηλώνουν πίστη και συμμόρφωση προς την Ε.Ε. που μας πήρε τα εργαλεία και υπόσχονται επιδόματα, ενίοτε μετά πατριωτικών φιλοδωρημάτων από τους ολιγάρχες χορηγούς τους.

Τότε ποιος μένει; Σύμφωνα με την ανάλυση του επικεφαλής του ΜέΡΑ25, μένουν «το ΚΚΕ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, η ΛΑ.Ε. και ένα κομμάτι της Νέας Αριστεράς που παραμένει στην ίδια μεριά της Ιστορίας με εμάς». Το ΚΚΕ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ όμως απορρίπτουν κάθε ενωτική πρωτοβουλία και απαντούν με επιθέσεις. Με τη ΛΑ.Ε. υπήρχε συνεργασία αλλά η σχέση διακόπηκε, ενώ και με το εναπομείναν τμήμα της Νέας Αριστεράς υπάρχει πρόβλημα γιατί δεν έρχονται από κει καθαρά μηνύματα για επανάκτηση όσων παραχωρήθηκαν στην ολιγαρχία με τους μνημονιακούς νόμους.

Η περιγραφή της κατάστασης προφανώς δεν δημιουργεί προσδοκίες. Κάποιοι δικαιούνται να είναι στο μέτωπο της «Επανάκτησης», αλλά δεν θέλουν για διάφορους λόγους, κάποιοι θέλουν να είναι, αλλά δεν δικαιούνται γιατί δεν έχουν ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς τους με το παρελθόν τους. Οπότε; Ο καθένας θα βαράει το δικό του βιολί (το αριστερόμετρο)… Θα νομίζει ότι μόνο αυτός είναι συνεπής με τις βασικές αρχές του σοσιαλιστικού ιδεώδους και θα αντιμετωπίζει τους άλλους ως δογματικούς ή ως αθεράπευτα αιρετικούς. Το αποτέλεσμα; Η σύγχυση που θα διώξει από την αίθουσα ακόμη κι εκείνους που έχουν συνηθίσει να βλέπουν στην οθόνη το γνωστό έργο με την πληθυντική Αριστερά στον ρόλο του αυτόχειρα.