Ψάχνοντας ελπίδα στο παρακράτος της δυστυχίας

Η παγκόσμια σκηνή, αλλά και η Ελλάδα έχουν καταντήσει σαν κήποι γεμάτοι άγρια φυτά και ανεπιθύμητα θηρία. Πολλοί νέοι -και όχι μόνο- νιώθουμε εγκλωβισμένοι σε μια πραγματικότητα που ξεπερνά κάθε φαντασία. Όλα όσα μάθαμε ως μαθητές και φοιτητές, οι αξίες της ευγένειας, του σεβασμού και της αλληλεγγύης, μοιάζουν να έχουν βεβηλωθεί με τον πιο βίαιο τρόπο.

Αυτή η συνθήκη ανακυκλώνεται διαρκώς και από τα μέσα ενημέρωσης. Η καθημερινότητά μας μοιάζει να περιστρέφεται γύρω από τη διαφθορά, τη βία, τις ανισότητες και την κοινωνική αποσύνθεση. Η Ιστορία, βέβαια, έχει δείξει πως πάντα υπάρχει ελπίδα – και πως το ίδιο το ανθρώπινο είδος είναι εκείνο που τη δημιουργεί. Κάτι τέτοιο είναι πιο απαραίτητο από ποτέ στη σημερινή εποχή.

Θα μιλήσω αποκλειστικά για την Ελλάδα. Για την παγίωση μιας κυβέρνησης επικοινωνιακά κυρίαρχης, αλλά ουσιαστικά αναποτελεσματικής, και για την ανάγκη πολιτικής αλλαγής. Μέσα στον πυκνό καπνό της ενημέρωσης, μοιάζει συχνά να μην υπάρχει κάποια πραγματικά πειστική εναλλακτική πολιτική πρόταση. Η δική μου βούληση όμως -και όχι μόνο η δική μου- τείνει προς την άποψη ότι αξίζει μια δεύτερη ευκαιρία στον Αλέξη Τσίπρα και στις ιδέες που εκπροσωπεί.

Ο Αλέξης Τσίπρας παρουσίασε πρόσφατα, με συγκινητικό τρόπο, ένα νέο πολιτικό αφήγημα. Επειδή δεν είμαι υπέρμαχος του μεσσιανισμού, δεν θα σταθώ μόνο στα θετικά ή τα αρνητικά που φέρει το συγκεκριμένο πρόσωπο, αλλά και σε όσα καλούμαστε να κάνουμε εμείς οι ίδιοι ως πολίτες, αν πραγματικά επιθυμούμε μια νέα πολιτική εποχή.

Το 2012, ο Αλέξης Τσίπρας εμφανίστηκε με υποσχέσεις που στη συνέχεια αποδείχθηκε αδύνατο να τηρήσει στο σύνολό τους. Αυτό, σε μια περίοδο όπου η Ελλάδα ήταν ήδη διαλυμένη από την παγκόσμια οικονομική κρίση και τους λανθασμένους χειρισμούς προηγούμενων κυβερνήσεων της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ, οδήγησε πολλούς πολίτες στην απογοήτευση. Θα μπορούσε κανείς να του προσάψει υπερβολικό ρομαντισμό, απειρία ή λανθασμένους διαχειριστικούς μηχανισμούς· όχι όμως ανεντιμότητα, νωθρότητα ή διαφθορά.

Τι πιο λογικό για έναν πολιτικό που προέρχεται από τη λαϊκή βάση από το να κάνει λάθη; Λάθη, αλλά και μεταρρυθμίσεις που, ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης, οδήγησαν τη χώρα κάποια βήματα μπροστά. Το τελευταίο διάστημα, μάλιστα, ο Αλέξης Τσίπρας φάνηκε να ασκεί ουσιαστική αυτοκριτική, τόσο μέσα από το βιβλίο του όσο και σε εκδήλωση στην Κοζάνη, όπου έτυχε να παρευρίσκομαι. Αυτό, ανεξάρτητα από την έκβαση που μπορεί να έχει η πολιτική του πορεία, φανερώνει έναν άνθρωπο με στοιχειώδη αξιοπρέπεια.

Έχοντας πλέον μακρά πολιτική θητεία, είναι σίγουρα πιο ώριμος και καταρτισμένος από τον Τσίπρα του 2015. Μέσα στο σημερινό πολιτικό χάος, δεν είναι τυχαίο ότι στο πρόσωπο και την ιστορία του συγκεντρώνονται ξανά πολλές ελπίδες. Ως πολιτικά σκεπτόμενο ον, θα εκφράζω πάντοτε είτε τη συμπάθειά μου είτε τη διαφωνία μου απέναντι σε πολιτικούς χειρισμούς. Όμως θεωρώ πιο επείγον από ποτέ να αφήσουμε κατά μέρος τις ανώφελες αντιπαραθέσεις και να πράξουμε οι ίδιοι πολιτικά.

Μπορεί να μη συμφωνούν όλοι με τη στήριξη του συγκεκριμένου πολιτικού προσώπου. Ωστόσο, η ανάγκη για αυτοοργάνωση και συλλογική συμμετοχή, μακριά από παλαιότερα μικροπολιτικά μοντέλα, αρχίζει σταδιακά να αναδύεται. Στην παρούσα πολιτική συγκυρία, όμως, η κοινωνική αλλαγή περνά αναπόφευκτα και μέσα από πολιτικά πρόσωπα. Είναι σημαντικό να βγούμε μπροστά. Να μιλήσουμε για τη μη ανοχή μας απέναντι σε πολέμους, κρατικές αυθαιρεσίες και πολιτικές που γεννούν ανθρώπινη δυστυχία. Απέναντι σε πολυεθνικές που συσσωρεύουν πλούτο για λίγους. Απέναντι σε περιστατικά βίας και διαφθοράς. Απέναντι στο Predator. Απέναντι στην ανυπαρξία δικαιοσύνης, στην υποβάθμιση του ΕΣΥ και των ΑΕΙ, αλλά και στην ολοένα αυξανόμενη κοινωνική απομόνωση.

Γι’ αυτό οφείλουμε να στρεφόμαστε προς πολιτικούς που είναι διατεθειμένοι να μας ακούσουν πραγματικά, αλλά και προς ιδέες που μας εκφράζουν – και όχι να περιμένουμε παθητικά την εμφάνιση ενός μαγικού σωτήρα.

*Συγγραφέας