Οπως και ο επίσης σπουδαίος Στέφανος Ληναίος, που «έφυγε» από κοντά μας πρόσφατα, έτσι και ο Αγγελος Αντωνόπουλος είχε παραγγείλει να δημοσιοποιηθεί η είδηση του θανάτου του μετά την ταφή του. Ετσι, μάθαμε χθες πως «έφυγε» σε ηλικία 94 ετών προ ημερών, ενώ η κηδεία του πραγματοποιήθηκε ήδη στο Κοιμητήριο Καρύστου σε στενό κύκλο. Εμεινε αξιοπρεπής ώς το τέλος, ένας πραγματικός κύριος του θεάτρου, της τηλεόρασης και του σινεμά.
Από τη μαθητεία του δίπλα στον Κάρολο Κουν, τον Μπρεχτ στην πρώτη του θεατρική εμφάνιση, τον «Αγνωστο πόλεμο» (θρυλική τηλεοπτική σειρά του Ν. Φώσκολου την περίοδο 1971-1974, όταν σχεδόν σταματούσαν τα πάντα σαν προβαλλόταν), τις ταινίες της Φίνος Φιλμ έως τον «Μαρξ στο Σόχο», ο Αγγελος Αντωνόπουλος διέσχισε όχι μόνο τη νεότερη πολιτιστική ιστορία της χώρας, αλλά ουσιαστικά «κουβάλησε» και όλη την ιστορική αμηχανία της από την Κατοχή ώς τα σήμερα.
Γεννημένος στα Ταμπούρια του Πειραιά το 1932, ορφάνεψε νωρίς από πατέρα και μεγάλωσε με τη μητέρα και τον -έως τέλους- φουστανελοφόρο παππού του στην Αρχαία Ολυμπία. Εκεί πέρασε την Κατοχή και θυμόταν πολύ καλά τους Γερμανούς κατακτητές, αλλά και Γερμανούς αρχαιολόγους στην περιοχή, που ούτε άντεχαν τα Ες-Ες. Η απόφασή του να γίνει ηθοποιός είχε μεστώσει μέσα του από νωρίς, αλλά λόγω των δυσκολιών της εποχής δεν τολμούσε. Οταν όμως είδε τον «Θείο Βάνια» του Τσέχοφ σε σκηνοθεσία Κουν στο Εθνικό, «με θηρία στη σκηνή: Διαμαντόπουλο, Κωτσόπουλο, Αλκαίου, Συνοδινού», όπως έλεγε, μαγεύτηκε σε τέτοιο βαθμό που πρώτα παραλίγο να τον πατήσει αυτοκίνητο «γιατί μετά περπατούσα σαν υπνωτισμένος», και ύστερα πήγαινε συνεχώς στο Υπόγειο του Τέχνης επιδιώκοντας να συναντήσει τον Κουν που ετοίμαζε τους θρυλικούς «Ορνιθες».
Εν τέλει, μετά από καιρό και λόγω της επιμονής του, τον συνάντησε, έδωσε εξετάσεις και πέρασε. «Πάντα, και τα 35 χρόνια που δίδαξα στη Σχολή Θεοδοσιάδη και στο Ωδείο Αθηνών, όσες φορές ερχόμουν σε αδιέξοδο σκεφτόμουν “Τι θα έκανε τώρα ο Κουν;”» έλεγε. «Για μένα είναι για πάντα ο δάσκαλός μου. Ημουν τυχερός και γνώρισα μορφές δυσθεώρητες καθώς και μια Ελλάδα που τις αξιολογούσε ως τέτοιες» είχε πει σε παλαιότερη συνέντευξή του. «Οπως σαν ήμουν στο θέατρο ΡΕΞ αρχές του ’60 για να παρακολουθήσω μια ομιλία για την ιστορία του θεάτρου και ξαφνικά βλέπω εκατοντάδες ανθρώπους να σηκώνονται όρθιοι μεμιάς. Μόλις είχε μπει ο Βάρναλης. Και όλοι σηκώθηκαν για να καθίσει ο ποιητής. Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτή την εικόνα» είχε πει.
Στο θέατρο μπορεί να ξεκίνησε τυπικά μεγάλος, ήδη 28 ετών, αλλά δεν σταμάτησε ποτέ. Πρώτη του παράσταση «Η άνοδος του Αρτούρο Ούι» του Μπρεχτ. Από εκεί πέρασε στους «Ορνιθες», στην ιστορική έξοδο του Θεάτρου Τέχνης στο παρισινό Θέατρο Σάρα Μπερνάρ – εμπειρία που ο ίδιος περιέγραφε ως μια από τις πιο καθοριστικές της ζωής του, καθώς ήταν παρόντες ως θεατές οι Ζαν Μορό, Ζαν Βιλάρ, Ιονέσκο, Μπριζίτ Μπαρντό… «κι ας μην είχαμε μία, κι ας τρώγαμε ψωμί με τυρί και σαλάμι κάθε μέρα. Ασε που έκανε τόσο κρύο στο Παρίσι, εμείς άμαθοι, βγαίναμε με δέκα πουκάμισα μαζί φορεμένα. Αλλά δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνες τις παραστάσεις! Ξέρεις τι είναι να ανεβαίνει η Μπαρντό και να σε αγκαλιάζει στη σκηνή;» έλεγε.
Μετά τον Κουν, συνεργάστηκε με μεγάλους θιάσους, με το Θέατρο Μουσούρη, τον Δημήτρη Μυράτ, και δίπλα σε πρωταγωνιστές όπως ο Μινωτής, η Παξινού, ο Κατράκης, σε σπουδαία έργα κυρίως κλασικού ρεπερτορίου. Στο σινεμά μπήκε μετά από παρότρυνση της φίλης του Τζένης Καρέζη και συνεργάστηκε από τον Τάκη Κανελλόπουλο μέχρι τον Δαλιανίδη και τον Φίνο. Η μεγάλη όμως επιτυχία έγινε με τον «Αγνωστο πόλεμο»:
«Ηταν το κάτι άλλο. Σταματούσαν τα πάντα σαν προβαλλόταν. Ούτε ο παπάς δεν έβρισκε πιστούς στην Εκκλησία. Αλλά μετά τη χούντα, πέρασα δύσκολα εξαιτίας της συμμετοχής μου στη σειρά, όχι από τον κόσμο, αλλά από κάποιους δημοσιογράφους και συναδέλφους. Προσωπικά, ενεργός πολιτικά δεν ήμουνα, αλλά σίγουρα υποψιασμένος, διότι ήδη από το χωριό που μέναμε υπήρχε μια ορισμένη ατμόσφαιρα. Μια θρησκευόμενη κατάσταση με την Αριστερά γιατί είχαμε ωραίους ανθρώπους που μπαινόβγαιναν στη φυλακή. Οπως και πολύ σπουδαίοι άνθρωποι πήγαν εξορία στη Μακρόνησο με τον Εμφύλιο και μετά – άγριες καταστάσεις».
Τα ύστερα χρόνια του είχαν ωστόσο μια απρόσμενη πολιτική καθαρότητα: με τον «Μαρξ στο Σόχο» του Χάουαρντ Ζιν, που έπαιξε για πολλές σεζόν και ήταν εξαιρετικό, έως το «Σήμα κινδύνου» του Αντώνη Σαμαράκη, που σκηνοθέτησε στο Τέχνης, ενώ εμφανίστηκε και στους «Ηθοποιούς» του Γιώργου Σκούρτη. Ισως, όμως, ο πιο ουσιαστικός του ρόλος να μην παίχτηκε ποτέ μπροστά σε κάμερα: ο ίδιος είχε χαρακτηρίσει τη διδασκαλία «τη σοβαρότερη δουλειά που έκανα». Κι ήταν πάντα εκεί για τους μαθητές του, τους συναδέλφους, τους θεατές.
