Στους «Μαλλιαρούς ντετέκτιβ» του Κάιλ Μπάλντα την αστυνομική υπόθεση μυστηρίου λύνουν τα μαλλιαρά, ευφυή τετράποδα, χωρίς η ταινία να γίνεται παιδιάστικη ή να χάνει τον στόχο της
Οι μαλλιαροί ντετέκτιβ
(The Sheep Detectives, ΗΠΑ, Μ. Βρετανία, 2026, 109’)
Σκηνοθεσία: Κάιλ Μπάλντα
Ηθοποιοί: Χιου Τζάκμαν, Εμα Τόμσον, Νίκολας Μπράουν
Ο Τζορτζ (Χιου Τζάκμαν) είναι ένας βοσκός που διαβάζει κάθε βράδυ αστυνομικά μυθιστορήματα στα αγαπημένα του πρόβατα, θεωρώντας πως είναι αδύνατον να καταλαβαίνουν. Οταν όμως ένα μυστηριώδες περιστατικό διαταράσσει τη ζωή στο αγρόκτημα, τα πρόβατα συνειδητοποιούν ότι πρέπει να γίνουν ντετέκτιβ. Καθώς ακολουθούν τα στοιχεία και ερευνούν τους υπόπτους, αποδεικνύουν πως ακόμα και τα πρόβατα μπορούν να λύνουν εγκλήματα.
Αστεία και συγκινητική μεταφορά του βιβλίου «Three Bags Full» της Leonie Swann -σαν ένα «Knives Out» (σκην. Ράιαν Τζόνσον, 2019) με πρόβατα-, που σε κερδίζει κυρίως χάρη στα υπέροχα σχεδιασμένα με cgi προβατάκια και το εξαιρετικό voice acting των πρωταγωνιστών.
Σχηματική η πλοκή του μυστηρίου, με μια αδιάφορη ανατροπή, καθώς η ταινία επικεντρώνεται περισσότερο στη σκιαγράφηση των προβάτινων χαρακτήρων, περνώντας οικολογικά και συμπεριληπτικά μηνύματα, αλλά και αγγίζοντας την έννοια του θανάτου και της αποδοχής του μέσα από έξυπνους διαλόγους, ευρηματικό χιούμορ και μια τρυφερή ματιά στη ζωή των μαλλιαρών ντετέκτιβ. Κατά διαστήματα γίνεται αρκετά μελό και οι ανθρώπινοι χαρακτήρες δεν έχουν κανένα ουσιαστικό βάθος, απλά υπάρχουν ως μέρος της πλοκής, παρ’ όλα αυτά η ταινία έχει μια γλυκύτητα που σε κάνει να ξεχνάς τις αδυναμίες της και να την παρακολουθείς ευχάριστα.
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
Hokum
(Ιρλανδία, 2026, 101’)
Σκηνοθεσία: Ντέμιαν ΜακΚάρθι
Ηθοποιοί: Ανταμ Σκοτ, Πίτερ Κούναν, Ντέιβιντ Γουίλμοτ
Η τρίτη μεγάλου μήκους ταινία του Ντέμιαν ΜακΚάρθι («Caveat», 2020 & «Oddity», 2024) αφηγείται την ιστορία του συγγραφέα Ομ Μπάουμαν -εξαιρετικός στον πρωταγωνιστικό ρόλο ο Ανταμ Σκοτ-, ο οποίος επιστρέφει σε ένα απομονωμένο ξενοδοχείο της ιρλανδικής υπαίθρου για να σκορπίσει τις στάχτες των γονιών του και να ξεφύγει από το σκοτεινό παρελθόν που τον στοιχειώνει. Οταν μια νεαρή γυναίκα εξαφανίζεται, μπλέκεται σε μια ανατριχιαστική έρευνα γύρω από μια καταραμένη σουίτα και μυστικά που απειλούν τη λογική του.
Ατμοσφαιρικό, με αρκετές δόσεις τρόμου, το «Hokum» κουβαλά τα θετικά του σινεμά του ΜακΚάρθι, αλλά ταυτόχρονα δεν καταφέρνει να αποτινάξει και τα αρνητικά της προηγούμενης δουλειάς του: τον προβληματικό ρυθμό και μια αφήγηση που δείχνει να μην ξέρει προς τα πού θέλει να κινηθεί. Με ένα δυνατό πρώτο μισάωρο ο ΜακΚάρθι «χτίζει» ένα θρίλερ με στοιχεία φολκλόρ και μια δόση τραυματικού παρελθόντος, που πιστεύεις πως θα παίξει κεντρικό ρόλο στην ιστορία, αλλά προσπερνιέται. Τελικά καταλήγει να σκηνοθετεί ένα θρίλερ που δεν βρίσκει ποτέ αφηγηματικό ρυθμό, μπλέκοντας τη λογική με το υπερφυσικό με άτσαλο τρόπο και οδηγώντας τους χαρακτήρες σε αλλόκοτες αποφάσεις. Ο ΜακΚάρθι προσπαθεί να δημιουργήσει μια αλληγορία για τα τραύματα και τις ενοχές που κουβαλάμε, όμως μοιάζει να μην αποφασίζει αν θέλει να εστιάσει σε αυτό έχοντας τον τρόμο στο παρασκήνιο ή αν ο τρόμος πρέπει να έχει τον κυρίαρχο ρόλο. Καταλήγει να μην καταφέρνει να «παντρέψει» το στοιχείο του τρόμου με το εσωτερικό τραύμα του πρωταγωνιστή, αφήνοντάς μας, όπως και στο «Oddity», με μια αίσθηση μισοτελειωμένου αποτελέσματος.
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
Mortal Kombat II
(ΗΠΑ, 2026, 114’)
Σκηνοθεσία: Σάιμον ΜακΚουόιντ
Ηθοποιοί: Καρλ Ερμπαν, Αντελάιν Ρούντολφ, Τζέσικα ΜακΝάμι
Οι πρωταθλητές του Earthrealm, μαζί με τον Τζόνι Κέιτζ, δίνουν μια αιματηρή μάχη ενάντια στον Σάο Καν, που απειλεί να καταστρέψει τον κόσμο τους. Σίκουελ της πρώτης ταινίας του 2021, που μεταφέρει ξανά το γνωστό βιντεοπαιχνίδι στη μεγάλη οθόνη με αρκετή βία και σκηνές ξύλου για να ευχαριστήσει τους φαν, ενώ ο Καρλ Ερμπαν δίνει κωμικό ρυθμό σε ένα χιουμοριστικό σενάριο, που μοιάζει να υπάρχει απλώς για να δικαιολογήσει τη διάρκεια της ταινίας. Οσοι έχουν περάσει ώρες με τα Mortal Kombat παιχνίδια θα τη δουν ευχάριστα.
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
Θα φύγω μια μέρα
(Partir un Jour, Γαλλία, 2025, 98’)
Σκηνοθεσία: Αμελί Μπονέν
Ηθοποιοί: Ζιλιέτ Αρμανέ, Μπαστιέν Μπουγιόν, Φρανσουά Ρολέν
Το ντεμπούτο της Αμελί Μπονέν, που επιλέχτηκε ως Επίσημη Ταινία Εναρξης του Φεστιβάλ Κανών 2025, ακολουθεί τη Σεσίλ, μια ανερχόμενη σεφ που επιστρέφει στο πατρικό της για να βοηθήσει στην οικογενειακή ταβέρνα όταν ο πατέρας της αρρωσταίνει.
Μακριά από το αγχωτικό Παρίσι και κοντά στις παλιές γεύσεις αλλά και τον εφηβικό της έρωτα αρχίζει να αμφισβητεί τις επιλογές και το μέλλον της.
Η Μπονέν προσπαθεί να συνδυάσει ρεαλισμό, νοσταλγία (ο διευθυντής φωτογραφίας David Cailley δημιουργεί μια φωτογραφία που έχει την αισθητική ενός homemade βίντεο της δεκαετίας του ’90) και κλασική αφήγηση για να κατασκευάσει μια κομεντί-μιούζικαλ, όμως τελικά καταφέρνει να ανακατέψει όλα τα παραπάνω με τον λάθος τρόπο και να παραδώσει μια άνευρη ταινία. Βαδίζοντας στα ασφαλή μονοπάτια μιας συμβατικής κομεντί, δεν σκιαγραφεί τους χαρακτήρες της ικανοποιητικά και η προσπάθειά της να εμφυσήσει έναν ρεαλισμό μοιάζει παράταιρη και κατά διαστήματα επιτηδευμένη.
Το μεγαλύτερο μείον της ταινίας είναι ότι προσπαθεί να είναι μιούζικαλ, χωρίς ποτέ να το καταφέρνει. Οι επανεκτελέσεις κυρίως γνωστών γαλλικών τραγουδιών (που συντελούν στη προσπάθεια δημιουργίας μιας νοσταλγικής ατμόσφαιρας), από τα οποία λίγα θα αναγνωρίσει το ελληνικό κοινό, εισάγονται μέσα στην ταινία με ανέμπνευστο τρόπο και οι πρωταγωνιστές ποτέ δεν δείχνουν να αισθάνονται τον ρυθμό τους εκτελώντας τα απλώς με μια τυπικότητα.
