Ουδέποτε είχα την ευλυγισία να κάνω περιστροφές γύρω από τον άξονά μου. Με τον καιρό η ατζαμοσύνη μου αύξησε τον βαθμό εκτίμησης προς καλλιτέχνες και αθλητές που τα καταφέρνουν να ξεσηκώνουν τους θεατές με τη δεξιότητά τους.
Η κυκλική περιστροφή ονομάζεται ιδιοπεριστροφή και αναφέρεται στην ικανότητα της μάζας ενός οργανισμού να περιστρέφεται γύρω από τον άξονά της. Θαυμάζουμε τους χορευτές και τις χορεύτριες στον κλασικό χορό, που μπορούν να ελέγχουν το σώμα. Το ίδιο και τους αθλητές/τριες καλλιτέχνες, που κάνουν θαύματα με χάρη στον πάγο. Προσωπικά μαγεύομαι και από τους χορευτές στα πανηγύρια που το κάνουν. Οι γυναίκες στην Κρήτη έχουν μιαν ιδιαίτερη χάρη όταν το επιχειρούν. Θέλει κόπο και επιμονή αυτός ο στόχος. Να ελέγξει κάποιος το σώμα. Είναι μια μοναχική αναμέτρηση αλλά και μια υπέρβαση των δυνατοτήτων της φθαρτής ύλης.
Οι Ιταλοί ονομάζουν αυτές τις περιστροφές φούρλες. Ιδια η σημασία. Ο φουρλόμενος, ούτως ειπείν, στο λαϊκό πανηγύρι/γλέντι θέλει να εντυπωσιάσει το φιλοθέαμον κοινό κερδίζοντας κύρος και ξεχωριστή θέση μέσα στην κοινότητα ή την παρέα. Οι επαγγελματίες χορευτές και αθλητές/καλλιτέχνες του παγοδρομίου αναμετρώνται με την ιστορία της τέχνης και του αθλήματός τους ζητώντας την επιβεβαίωση της δεξιότητάς τους.
Η φούρλα είναι η εκδοχή στο λαϊκό λεξιλόγιο που χρησιμοποιείται και μεταφορικά. Τον φέρνω φούρλα, η φράση λέγεται για κάποιον που μπορούμε να κατανικήσουμε. Αλλοτε αποκτά την έννοια της εξαπάτησης (τον έκανα φούρλα).
Αυτές οι σκέψεις επανέρχονται όλο και πιο συχνά τον τελευταίο καιρό με τις πολιτικές φούρλες μελών του ελληνικού Κοινοβουλίου αλλά και της Ευρωβουλής. Αρεσκόμαστε συχνά να προσφεύγουμε, ως λαός, σε πομπώδεις φράσεις ή παραδείγματα σοφών ανδρών. Ενας τέτοιος είναι ο Σωκράτης. Το αυτί του όμως δεν ίδρωνε όταν τον χούγιαζε η Ξανθίππη διακόπτοντας τις φιλοσοφικές, πνευματικές του ιδιοπεριστροφές. Ουδέποτε απέστη των αρχών του. Ακόμη κι όταν ο μαθητής του Κρίτων τού πρότεινε να σώσει τη ζωή του δραπετεύοντας από τη φυλακή. Οι φύλακες ήταν μιλημένοι.
Θιαμαίνομαι με τις φούρλες των πολιτικών που θεωρούν ότι η συνέπεια είναι σανός για τους θεατές/πελάτες. Αλλάζουν άξονα ταχύτατα αλλά και πολιτικό δέρμα, χωρίς ίχνος αισχύνης.
Καθώς τους παρακολουθώ να κάνουν συνεχείς φούρλες, θυμάμαι τον Καβάφη στο ποίημά του. «Ας φρόντιζαν οι κραταιοί θεοί/ να δημιουργήσουν έναν τέταρτο καλόν./ Μετά χαράς θα πήγαινα μ’ αυτόν». Ο φιλόδοξος νέος της Αντιοχείας δεν είχε δισταγμό. Αρκούσε να ικανοποιηθεί ο αμοραλισμός του. «Ζητώ ο ταλαίπωρος να μπαλωθώ», διατρανώνει στο ποίημα, οι σύγχρονοί του μέσω ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών μέσων.
Φούρλες για ίδιον όφελος. Δεν υπάρχουν αρχές. Το μείζον η καρέκλα. Και η πολιτική κρύβει το πρόσωπό της με τις παλάμες. Από ντροπή κι αηδία.
