Θανάσης Οικονόμου*
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google
  • Ποιο θεωρείται ως κύριο χαρακτηριστικό της περιόδου 2019-2026;
  • Αποτελεί την ρεβάνς για την περίοδο ακμής 1981-1996, όταν χόρτασε ο κόσμος ψωμάκι (… κι ελευθερίες και πολλά άλλα) Πρώτα με την βία των μνημονίων κι εν συνεχεία με την επιβολή της εθελοδουλείας Μητσοτάκη επιχειρείται η ανάκτηση απο το κατεστημένο όλων των λαικών κατακτήσεων εκείνης της περιόδου. Αυτό εκφράζει, στον αντίποδα, η πανεθνική νοσταλγία για τον Ανδρέα.
  • Που οφείλεται η επταετής κυριαρχία Μητσοτάκη;
  • Μια συμπαγής ομάδα δεξιών μειώνεται μεν ως εκλογική απήχηση αλλά ποσοστιαία αυξάνεται λόγω της συνεχιζόμενης έντονης συρρίκνωσης του εκλογικού σώματος. Η δεξιά είχε πολύ λιγότερη αποχή απ’ ότι οι αντίπαλοι της. Το 2019 η ΝΔ με 2.251.618ψ πήρε 39.8% ενώ το 2023 με 2.114.780ψ πήρε 40,6%. Η πτώση δηλαδή κατά 140.000 ψήφους εκφράστηκε ως πσοσστιαία αύξηση κατά 0,8%
  • Αποτελεί η αποχή μια πολιτική τοποθέτηση;
  • Εντοπίστηκε το 2009 και συνεχίζεται για δεύτερη δεκαετία, οπότε σίγουρα δεν πρόκειται για κάτι τυχαίο ή τεχνικό. Είναι μια στάση πολιτικής διαμαρτυρίας που υποκρύπτει μαζική απελπισία. Το 2024 έφθασε 58%! Οι σημερινοί σχηματισμοί αποδείχτηκαν ανίκανοι να αναστρέψουν το φαινόμενο αυτό.
  • Γιατί όμως η αποχή να θίγει περισσότερο την Αριστερά;
  • Η πεποίθηση πως «Όλοι ίδιοι είναι» αποτελεί τον πραγματικό θρίαμβο της δεξιάς κι όχι κάποια φαινομενική ισοπαλία. Ευλόγως θίγεται περισσότερο η Αριστερά επί μιας τόσο ασαφούς οριοθέτησης Το αγωνιώδες ερώτημα είναι: μήπως αληθώς είναι όλοι ίδιοι;
  • Μήπως λοιπόν είναι πράγματι όλοι ίδιοι;
  • “Έτσι είναι, αν έτσι νομίζετε!” κατά Πιραντέλλο. Διαφορές υπάρχουν ακόμη κι είναι σημαντικές ωστόσο φαίνεται πως έχει χαθεί η αίσθηση της ειδοποιού διαφοράς, πχ η πολιτική συμμετοχή ως μια στάση προσφοράς στο σύνολο κι όχι επωφελούς καριέρας.
  • Κι αν πάλι δεν είναι όλοι τόσο ίδιοι, τι οδηγεί σε μια άδικη γενίκευση;
  • Η προσχώρηση στις ιδέες και στην λογική του αντιπάλου οδήγησε σε απώλεια ταυτότητας, έλλειψη στίγματος κι αστάθεια πλεύσης, Παραδείγματα: ο κυνισμός των προσώπων της εξουσίας, ο κυβερνητισμός, η λατρεία της διαχειριστικής επάρκειας των managers κά.
  • Εκεί οφείλεται κι η διάρρηξη της ενότητας της δημοκρατικής παράταξης, σε βαθμό κολλυβοποίησης;
  • Η ευτελιστική δορυφοροποιήση του ΠΑΣΟΚ επι μια δεκαετία που αργότερα οδήγησε και σε μαζικές μεταπηδήσεις στελεχων στον αντίπαλο (γενίτσαροι), ο τυφλός αντιπασοκισμός που αναπτύχθηκε στον ΣΥΡΙΖΑ -όπου μαζί με τα ξερά καίγονταν και τα χλωρά- η διπροσωπία έναντι της εμβληματικής φυσιογνωμίας του Ανδρέα κι ως αποκορύφωση όλων αυτών το σταλινικό αίσχος του “gazi live” κά. ,τιμωρήθηκαν βέβαια σκληρά όσοι τα υπηρέτησαν όλα αυτά ωστόσο η δεξιά παλινόρθωση επωφελήθηκε σημαντικά.
  • Διακρίνετε δηλαδή πλέον δομικές ομοιότητες ανάμεσα στην ελληνική Αριστερά και Δεξιά;
  • Η κάποτε ομοούσιος τριάς Λοβέρδος-Διαμαντοπούλου-Ραγκούσης δεν βρέθηκαν όλοι τους στην δεξιά, το παρακμιακό φαινόμενο του “κινήματος των επιστημονικών συνεργατών” δεν ευδοκίμησε στην δεξιά παράταξη ούτε καν ο φέρελπις «πρόεδρος» Πιερακάκης υπήρξε ένας γηγενής δεξιός
  • Υπό τις παρούσες συνθήκες τί έννοια έχει πλέον το δίπολο δεξιά-αριστερά;
  • Όσο συνεχίζουν να μοιράζονται όλοι το ίδιο reason why, τόσο θα θεωρείται ότι οι έννοιες έχασαν πλέον την σημασία τους. Ίσως όμως μια αναβάπτιση της πολιτικής επιτρέψει στο μέλλον την ανανοηματοδότηση και των εννοιών.
  • Θα συνεργαζόσασταν εκλογικά με κάποιον/α μη αριστερό;
  • Συχνά υπάρχουν εθνικοί λόγοι που υπερβαίνουν τις παρατάξεις όπως ήταν πχ ο αντιδικτατορικός αγώνας, όπου έντιμοι αξιωματικοί του ΠΝ (βασιλικοί) συμπορεύτηκαν αρμονικά με φοιτητές (άκροαριστερούς), έχοντας κοινούς στόχους.
  • Θεωρείται ότι σήμερα έχουμε μια παρόμοια κατάσταση εκτροπής, όπως επί χούντας;
  • Θεωρώ ότι η ανάγκη μιας νέας μεταπολίτευσης εκφράζεται στην αγωνία του κινήματος «Δεν έχω οξυγόνο!». Η βαλκανική κλεπτοκρατία προκάλεσε την ασφυξία στην χώρα κι η αποκατάσταση της ευρωπαϊκής κανονικότητας αποτελεί ζωτική της ανάγκη.
  • Άρα βρίσκεστε στο πλευρό της κ Μαρίας Καρυστιανού;
  • Είμαι ανεξάρτητος αλλά όχι μεμονωμένος… Όσον αφορά τον αγώνα των Τεμπών είμαι απολύτως στο πλευρό της αλλά και πολιτικά πιστεύω ότι συμβάλει με τον δικό της ειλικρινή τρόπο πχ υπενθυμίζοντας ότι δεν μπορεί να είναι όλοι οι συντηρητικοί Έλληνες λαμόγια που εκφράζονται πολιτικά από ένα κόμμα-συμμορία. Δεν είναι διόλου αμελητέα μια τέτοια συνεισφορά και κακώς αντιμετωπίζεται με αριστερόμετρα …
  • Το μήνυμα της ελπίδας και της ανανέωσης από πού πιστεύετε τελικώς ότι θα προέλθει;
  • Ο στόχος μιας άλλης κοινωνίας είναι για άλλους πανανθρώπινος, εθνικός, πατριωτικός, δημοκρατικός! Μπορεί ως εκ τούτου να είναι κι αριστερός ή δεξιός, αναλόγως προτιμήσεων. Σίγουρα είναι πάντως για ανθρώπους με ιδανικά κι όχι για ευτελείς γραικύλους! Δεν συμμερίζομαι τις αυτιστικές προσεγγίσεις μικροομάδων που δομούνται γύρω από νέους “σωτήρες ή ελευθερωτές” και που απυθύνονται σε μια σέκτα λιγοστών υποστηρικτών τους. Μεταξύ όλων όσων υπηρετούν ιδανικά, αφήστε όλα τα λουλούδια ν’ ανθίσουν.

*Ελεύθερος επαγγελματίας και πρώην βουλευτής