Διακοπή ηλεκτρικού

Αλλη μία. Περί τη δωδεκάτη βραδινή. Και κανείς δεν παραιτείται.Το απόλυτο σκοτάδι. Τύψεις. Μήπως δεν πληρώσαμε τον λογαριασμό; Ανοίγουμε το συρτάρι με τα φύρδην μίγδην χρειαζούμενα. Ανάβουμε ένα χρησιμοποιημένο σπαρματσέτο. Το «αναβαθμισμένο» λόγω οπτικών ινών σταθερό τηλέφωνο, συνδεδεμένο εγνωσμένα ηλίθια με το ηλεκτρικό, έχει ξεψυχήσει μαζί του. Υπάρχει ακόμα μισοφορτισμένο το κινητό. Καλούμε διαδοχικά τα νούμερα εξυπηρέτησης της ΔΕΗ και του ΔΕΔΔΗΕ. Που θυμόμαστε απέξω λόγω επανάληψης.

Φωτίζεται το πρόσωπό μας στο σκοτάδι όταν μαθαίνουμε ότι έχει πληρωθεί και αυτός ο λογαριασμός. Ομως σκοτεινιάζει και πάλι όταν μας λένε ότι υπάρχει εκτεταμένη βλάβη με τετράωρη πρόβλεψη αποκατάστασης. Αν νιώθετε μοναξιά κάποιο βράδυ, εκεί κατά το μεσονύκτιο, τηλεφωνήστε στον ΔΕΔΔΗΕ, όλο και κάποιο παράπονο θα έχετε. Θα νιώσετε μια παρήγορη επικοινωνία. Μια ανθρώπινη ζεστασιά που τόσο μας λείπει. Δεν θα βρείτε άμεσα ελεύθερη γραμμή γιατί και άλλοι αναζητούν την ίδια ώρα την ίδια ζεστασιά και το τηλέφωνο έχει φρακάρει από τις κλήσεις. Οταν όμως και αν τα καταφέρετε, θα επιβεβαιώσετε ότι η αλληλεγγύη και η κατανόηση μεταξύ συνανθρώπων δεν έχει σβήσει. Ιδού ο διάλογος:

Εγώ: ΔΕΔΔΗΕ εκεί; Τηλεφωνώ εδώ και μισή ώρα για να εκφράσω ένα παράπονο.

Κουρασμένη φωνή (στο εξής Κ.Φ.): Καταλαβαίνω. Τηλεφωνούσαν και άλλοι για να εκφράσουν το δικό τους παράπονο.

Εγώ: Μα εγώ αυτή τη στιγμή είμαι μέσα στο σκοτάδι.

Κ.Φ.: Σας καταλαβαίνω. Το ίδιο και οι άλλοι που τηλεφώνησαν.

Εγώ: Μα εγώ τον πλήρωσα τον λογαριασμό.

Κ.Φ.: Καταλαβαίνω. Οπως και όλοι οι άλλοι. Εχει βλάβη.

Εγώ: Παρακαλώ, πείτε μου, πού έχει βλάβη;

Κ.Φ.: Από κέντρο προς βόρεια. Κυψέλη, Γκύζη, Φιλοθέη, Ψυχικό και πιο πάνω. Παντού βλάβη.

Εγώ: Μα είναι η τρίτη μέσα σε λίγες μέρες. Μου λέτε πού οφείλεται;

Κ.Φ.: Δεν μας έχουν ενημερώσει, κυρία μου. Πάρτε και πάλι αργότερα.

Εγώ: Και τι θα γίνουν οι άνθρωποι που είναι άρρωστοι, μόνοι, που παίρνουν οξυγόνο, έχουν φάρμακα στο ψυγείο; Καταλαβαίνετε;

Κ.Φ.: Τι να πω κι εγώ; Κουράγιο. Σε λίγες ώρες θα τελειώσει.

Αποχαιρετώ τον κουρασμένο ευγενικό άνθρωπο. Που έχει κάνει ίσως σπουδές που δεν θα τις ασκήσει, που ακούει για τα περί «τζάμπα» της νεοχορτάτης βουλευτού και που πληρώνεται ελάχιστα για να ομολογεί πως δεν ξέρει περισσότερα από όσους τον ζαλίζουν. Οπως δεν ξέρουν και οι άνθρωποι των συνεργείων που σκάβουν και ξανασκάβουν στη γωνία του δρόμου γεμίζοντάς τον λακκούβες και ξεκοιλιασμένα καλώδια που θάβουν κάτω από μπετόν.

Ελπίζω να τον ακούσω να με παρηγορεί στην επόμενη βλάβη. Εκτός και αν η «επιτελική» κυβέρνηση, που μας ταπεινώνει με τις απολαβές πείνας για να ζούμε στο σκοτάδι, προλάβει να άρει την ενοχλητική μονιμότητα των δημόσιων υπαλλήλων μαζί με ό,τι απέμεινε από το «λίπος» τους, όπλο της ξένης και ημεδαπής προπαγάνδας το 2010. Και ένας συνωστισμός σαν αυτόν της Σμύρνης, από ανεπιθύμητους κομματικά ανέργους αυτή τη φορά, κατακλύσει τη φτωχοποιημένη χώρα. Θα το αφήσει η αντιπολίτευση να γίνει;