Πριν από σαράντα χρόνια περίπου, ο Ηλίας, συμφοιτητής στο τμήμα τεχνολόγων τοπογράφων μηχανικών, ήταν αισιόδοξος ότι με τη λειτουργία Κτηματολογίου και την τοπογράφηση οικοπέδων, κτημάτων, χωραφιών κ.λπ.. θα είχαν για χρόνια δουλειά οι τοπογράφοι κι άλλοι μηχανικοί, αλλά θα έμπαινε κάποια τάξη στις ιδιοκτησίες. Κάτι έγινε και για τα δύο. Αλλά η τάξη δεν ήρθε, όπως τουλάχιστον εξαγγέλθηκε και περιμέναμε οι ιδιοκτήτες.
Σε αρκετές περιοχές της χώρας όπου πρωτολειτούργησε το Κτηματολόγιο το 1995, παρουσιάστηκαν πολλά λάθη, παραλείψεις και ανακολουθίες. Ας θυμηθούμε ότι δεν βρέθηκαν ολόκληροι όροφοι πολυκατοικιών, ισόγεια μεταφέρθηκαν στο ρετιρέ, κτήματα του βουνού έγιναν παραθαλάσσια. Αυλές σπιτιών χάθηκαν, περιβόλια καταχωρήθηκαν στον γείτονα και πολλά άλλα ευτράπελα. Ολα αυτά αναστάτωσαν τους ιδιοκτήτες. Πρόκειται για λάθη που τους κρατούν ομήρους μέχρι και σήμερα. Δεν μπορούν να μεταβιβάσουν τις ιδιοκτησίες γης στα παιδιά τους ή να τις πουλήσουν και δεν γίνεται να πραγματοποιηθούν συμβόλαια. Περιβόλι – μπαξές της μητέρας μου, στον κάμπο της Γέρας, δεν μπορεί να εγγραφεί στον εγγονό, όπως ορίζει η διαθήκη της, γιατί τα δύο στρέμματά του είναι καταχωρημένα σε πέντε μικρά κομμάτια, με χωριστό ΑΤΑΚ (Αριθμό Ταυτότητας Ακινήτου) το καθένα, σαν να πρόκειται για πέντε οικόπεδα!
Εχουν γίνει πάρα πολλές συσκέψεις στελεχών, παραγόντων, πολιτικών για να αντιμετωπιστεί και να επιλυθεί το πρόβλημα με τα λάθη του Κτηματολογίου. Υπουργοί και γραμματείς των υπουργείων πηγαίνουν στις περιοχές με τα πολλά λάθη –αστοχίες τα βάφτισαν– συναντούν εκπροσώπους τοπικών φορέων, δίνουν υποσχέσεις κι επιστρέφουν στην Αθήνα. Στο μεταξύ, κάποιοι ιδιοκτήτες κινήθηκαν δικαστικά, πληρώνοντας αρκετά σε μηχανικό και δικηγόρο, αλλά έτσι νομιμοποίησαν την περιουσία τους, η οποία, σε αρκετές περιπτώσεις, ήταν από πολύ παλιά οικογενειακή!
Τούτες τις μέρες διαβάσαμε ότι σε κάποιο άσχετο νομοσχέδιο περιλήφθηκε τροποποίηση ώστε να αντιμετωπιστούν τα λάθη του Κτηματολογίου. Χαίρονται, το διατυμπανίζουν υπουργοί, γραμματείς και κυβερνητικοί βουλευτές· δηλαδή κάποιοι από αυτούς που έχουν την πολιτική ευθύνη για το μπάχαλο. Παλιά συνταγή· σε πρόβλημα που δημιουργήθηκε και σέρνεται για χρόνια, παρουσιάζεις την αυτονόητη λύση του και φωνάζεις «ζήτω, δοξάστε με».
Τις ίδιες μέρες δημοσιεύεται ολοσέλιδη καταχώριση στις εφημερίδες («Εφ.Συν.» 6-7 Δεκεμβρίου), για την ψηφιοποίηση του Υποθηκοφυλακείου – Κτηματολογίου. Αν δεν κάνω λάθος, ζούμε στην ψηφιακή εποχή, οπότε προς τι η θριαμβολογία; Η ψηφιοποίηση των αρχείων του δημοσίου θεωρείται δεδομένη εδώ και χρόνια. Μόνο που πάρα πολλοί πολίτες έχουν ενστάσεις για τη λειτουργικότητα και την αποτελεσματικότητα της ψηφιοποίησης. Χρήστες υπολογιστών δυσκολεύονται, δεν μπορούν να εξυπηρετηθούν εύκολα και σύντομα, σε αρκετές περιπτώσεις. Συχνά επικοινωνούμε μεταξύ μας ή ζητάμε την υποστήριξη των παιδιών μας για να βρούμε άκρη στο ψηφιακό χωριό του δημοσίου. Τα δε παιδιά μας, με πολύ καλές γνώσεις αλλά και σπουδές στην πληροφορική, μας λένε «πώς το έκαναν έτσι, γινόταν ευκολότερα».
-320x213.jpg)
