Ασφαλώς το κεντρικό σινεφίλ ενδιαφέρον συγκεντρώνει από σήμερα η «Σπασμένη φλέβα» με πρωταγωνιστή τον Βασίλη Μπισμπίκη, πλαισιωμένο από μια dream team κορυφαίων ηθοποιών αλλά κι εξαιρετικών ερασιτεχνών, αν και όσοι αγαπούν το animation (παιδιά αλλά κι ενήλικες), έχουν πολλούς λόγους να μη χάσουν το «Zωούπολη 2»
Σπασμένη φλέβα
(Ελλάδα, 2025, 127´)
Σκηνοθεσία: Γιάννης Οικονομίδης
Ηθοποιοί: Βασίλης Μπισμπίκης, Μαρία Κεχαγιόγλου, Μπέτυ Αρβανίτη, Γιάννης Αναστασάκης
Πέντε χρόνια μετά την «Μπαλάντα της τρύπιας καρδιάς» (2020), ο Γιάννης Οικονομίδης επιστρέφει με ένα σφιχτοδεμένο δράμα, επικεντρώνοντας την αφήγησή του αποκλειστικά πάνω στον πρωταγωνιστή και σκιαγραφώντας με λιγότερη ένταση από ό,τι τον έχουμε συνηθίσει την ηθική καταστροφή ενός αντι-ήρωα.
Ο Θωμάς Αλεξόπουλος (Β. Μπισμπίκης), ένας μεσήλικας επιχειρηματίας, πνίγεται στα λάθη και στις επιπολαιότητές του. Οταν η κόντρα του με τον τοκογλύφο της περιοχής (Γ. Αναστασάκης) πάρει απρόβλεπτες διαστάσεις, και με τον χρόνο για να σώσει το οικογενειακό του σπίτι να τελειώνει, ωθείται στα άκρα. Εκεί που κάθε ελπίδα φαίνεται να έχει χαθεί, εμφανίζεται ένα απλό, εύκολο σχέδιο της τελευταίας στιγμής. Μια κίνηση που θα μπορούσε να είναι η μόνη του ευκαιρία να αποκαταστήσει τα πάντα και να βγει νικητής.
Ο Οικονομίδης κινηματογραφεί ένα αρχαίο δράμα στη σύγχρονη εποχή που σκηνή σκηνή «βυθίζει» τον θεατή στον ψυχικό κόσμο του Θωμά μέσα από μια ρεαλιστική, αλλά ταυτόχρονα παράλογη και με μικρές δόσεις σουρεαλισμού, διαδρομή. Προσπαθεί να μεταφέρει τα μοτίβα της αρχαίας τραγωδίας στο σήμερα, εξετάζοντας μέσα από μια ανθρωποκεντρική ματιά την πτώση και τη μοναχικότητα ενός ανθρώπου που κάμπτει και διαμορφώνει την ηθική κατά το δοκούν, επιδιώκοντας στο τέλος περισσότερο να βγει νικητής και να αποδείξει τη νίκη του παρά να σώσει τους δικούς του ανθρώπους.
Ο Οικονομίδης δεν χαρίζεται στον πρωταγωνιστή του. «Χτίζει» σταδιακά την πτώση του που είναι σταθερή κι αμείλικτη, παρασύροντας στο πέρασμά της και τους δικούς του ανθρώπους. Σκηνές διαδέχονται η μια την άλλη με γρήγορους διαλόγους, με καλοστημένα σταθερά πλάνα κυρίως και η ιστορία εξελίσσεται σε μεγάλο βαθμό με το ίδιο μοτίβο. Κάθε σκηνή αποτελεί ακόμη μια προσπάθεια του Θωμά να συγκεντρώσει τα χρήματα που χρωστά, ζητώντας δανεικά, ικετεύοντας. Συγκρούεται με φίλους, με την ερωμένη του (την υποδύεται η Μπέτυ Αρβανίτη) και με την οικογένειά του. Αυτό το μοτίβο δίνει μια σφιχτοδεμένη πλοκή, η οποία όμως ποτέ δεν βρίσκει ουσιαστικά τον ρυθμό της. Επειτα από λίγο γίνεται επαναλαμβανόμενη, χάνοντας το ενδιαφέρον της. Καθώς ο χρόνος κυλά, δεν νιώθεις κάποια πίεση, ούτε οι χαρακτήρες που πλαισιώνουν τον πρωταγωνιστή αποκτούν κάποια υπόσταση. Υπάρχει η αίσθηση ότι παρακολουθείς μια συρραφή σκηνών που κατασκευάστηκαν για να οδηγήσουν στο κρίσιμο σημείο της ιστορίας.
Και τότε η ταινία παύει να λειτουργεί. Ο Οικονομίδης, που συνυπογράφει το σενάριο με τον Βαγγέλη Μουρίκη, επιλέγει να αφήσει την ταινία μετέωρη κι ενώ αυτή η επιλογή του θα μπορούσε να έχει μια δυναμική αν υπήρχε η ανατροπή νωρίτερα, οδηγώντας μας στο φινάλε με μια πιο ομαλή μετάβαση, επιλέγει να σπαταλήσει τον κινηματογραφικό του χρόνο με μια σεκάνς συμφιλίωσης, αλλάζοντας ξαφνικά όλη την ατμόσφαιρα της ταινίας, αφήνοντας ανεκμετάλλευτη την τραγική ειρωνεία και τον θεατή να αναμένει περισσότερα.
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
Πέθανε αγάπη μου
(Die my love, Ην. Βασίλειο, Καναδάς, ΗΠΑ, 2025, 118´)
Σκηνοθεσία: Λιν Ράμσεϊ
Ηθοποιοί: Τζένιφερ Λόρενς, Ρόμπερτ Πάτινσον
Η Λιν Ράμσεϊ («Πρέπει να μιλήσουμε για τον Κέβιν», We need to talk about Kevin, 2011) διασκευάζει το ομότιτλο μυθιστόρημα της Ariana Harwicz (στα ελληνικά από τις εκδόσεις Οπερα) και δημιουργεί ένα ψυχολογικό δράμα με έντονα στοιχεία πειραματισμού, εξετάζοντας την ψυχική αποσύνθεση της πρωταγωνίστριας.
Η Γκρέις και ο Τζάκσον, ένα νεαρό ερωτευμένο ζευγάρι, εγκαταλείπουν τη Νέα Υόρκη για μια ήσυχη ζωή στο κληρονομημένο σπίτι τους στη Μοντάνα. Εκεί, η Γκρέις παλεύει να βρει την ταυτότητά της με ένα νεογέννητο μωρό και μέσα στην απομόνωση, νιώθοντας εγκλωβισμένη σε ένα ασφυκτικό οικογενειακό πλαίσιο που την ωθεί στα άκρα.
Με την ερμηνεία της Τζένιφερ Λόρενς να ξεχωρίζει, η ταινία δεν καταφέρνει ποτέ να αποκτήσει έναν συγκροτημένο πυρήνα, αλλά περνάει γεγονότα και καταστάσεις με μια απίστευτη ταχύτητα, χωρίς να δίνει την ευκαιρία στον θεατή να συνδεθεί με τους χαρακτήρες. Η πειραματική διάθεση της Ράμσεϊ προσθέτει μια επιτήδευση και η απεικόνιση ενός σοβαρού θέματος, όπως είναι η επιλόχειος κατάθλιψη (αν και υπάρχουν σημάδια που καταδεικνύουν ότι η πρωταγωνίστρια πάσχει ίσως και από κάποια άλλη ψυχική ασθένεια), σκιαγραφείται κάπως επιπόλαια και ενίοτε υπερβολικά. Η ομολογουμένως επιβλητική ατμόσφαιρα και το εξαιρετικό μοντάζ δεν αξιοποιούνται σεναριακά και σταδιακά η ταινία αποκτά μια μελοδραματική τροπή, με μίξη σκηνών θρίλερ και μια ασύνδετη αφήγηση που δεν καταλήγει κάπου.
Ολα τα εργαλεία υπήρχαν στα χέρια της Ράμσεϊ για να δημιουργήσει μια ταινία που εξερευνά τη γυναικεία ψυχοσύνθεση, η οποία αντιμετωπίζει έναν αδιάφορο και απόντα σύντροφο, το βάρος της μητρότητας και συγκρούεται με τις δικές της ανασφάλειες και τον αχαλίνωτο χαρακτήρα της. Ωστόσο, όπως και στην προηγούμενη ταινία της («Δεν ήσουν ποτέ εδώ», You were never really here, 2017), φαίνεται να την ενδιαφέρει περισσότερο η εικόνα παρά η ουσία.
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
Zωούπολη 2
(Zootopia 2, ΗΠΑ, 2025, 108´)
Σκηνοθεσία: Τζάρεντ Μπους, & Μπάιρον Χάουαρντ
Με τις φωνές των Τζίνιφερ Γκούντγουιν, Τζέισον Μπέιτμαν, Τζόναθαν Κι Κουάν
Οι ντετέκτιβ Τζούντι Χοπς και Νικ Γουάιλντ επιστρέφουν εννιά χρόνια μετά την πρώτη τους περιπέτεια στη Ζωούπολη [«Ζωούπολη» (Zootopia), 2016] και βρίσκονται στα ίχνη ενός μυστηριώδους ερπετού που φτάνει στη πόλη και φέρνει τα πάνω κάτω. Για να λύσουν την υπόθεση, πρέπει να πάνε μυστικά σε απροσδόκητα νέα μέρη της πόλης, όπου η συνεργασία τους δοκιμάζεται όσο ποτέ άλλοτε.
Υπέροχη συνέχεια της επιτυχημένης πρώτης ταινίας, με άφθονο χιούμορ που συνήθως κρύβεται στις λεπτομέρειες του background και συγκινητικές στιγμές. Αν και η πλοκή του μυστηρίου δεν είναι τόσο καλά δουλεμένη και οι ανατροπές είναι λιγότερο πρωτότυπες, οι χαριτωμένοι και καλοδουλεμένοι χαρακτήρες και το καταπληκτικό animation κρατούν το ενδιαφέρον αμείωτο, ενώ το μήνυμα της ταινίας για τη μετανάστευση, την απομόνωση, την προκατάληψη και τελικά την αποδοχή επικρίνει την πολιτική του Τραμπ.
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
Για πάντα;
(Eternity, ΗΠΑ, 2025, 112´)
Σκηνοθεσία: Ντέιβιντ Φράιν
Ηθοποιοί: Μάιλς Τέλερ, Ελίζαμπεθ Ολσεν, Κάλουμ Τέρνερ
Εκεί όπου οι ψυχές έχουν μία εβδομάδα για να αποφασίσουν πού –και με ποιον– θα περάσουν την αιωνιότητά τους, η Ελίζαμπεθ Ολσεν βρίσκεται αντιμέτωπη με την πιο δύσκολη επιλογή: ανάμεσα στον άντρα με τον οποίο πέρασε τη ζωή της (Μάιλς Τέλερ) και τον πρώτο της έρωτα (Κάλουμ Τέρνερ), που πέθανε νέος και την περίμενε χρόνια για να ξανασμίξουν. Τι θα επιλέξει λοιπόν να κρατήσει… για πάντα;
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
Το δάκρυ του Διαβόλου
(The Devil’s teardrop, Περού, 2025, 98´)
Σκηνοθεσία: Γκονζάλο Οτέρο
Ηθοποιοί: Σίντνεϊ Αμανουέλ, Μία Ρόουζ Καβένσκι, Ερμελίντα Λουχάν
Η Sarah πείθει τους φίλους της να τη βοηθήσουν σε ένα οικολογικό ντοκιμαντέρ μέσα σε ένα απομονωμένο περουβιανό δάσος όπου ανθεί η παράνομη εξόρυξη. Παρά τις προειδοποιήσεις των ντόπιων για τον Supay, μια μεταμορφική οντότητα της ανδεανής μυθολογίας που προστατεύει την περιοχή, η ομάδα εισχωρεί στο απαγορευμένο μέρος. Εκεί ανακαλύπτουν ότι ο μύθος είναι αληθινός και ότι ο λόγος που βρέθηκαν εκεί κρύβει μια σκοτεινή, μοιραία αλήθεια.
