Η Ιόλη Ανδρεάδη και ο Άρης Ασπρούλης συνεχίζουν να εξορύσσουν τον ανατρεπτικό όσο και σπαρακτικό κόσμο του πρωτοπόρου και ιδρυτή του θεάτρου της σκληρότητας Αντονέν Αρτώ για να μας παραδώσουν ατόφιους πολύτιμους λίθους ιστορίας του θεάτρου και δραματουργίας. Τελευταίο επίτευγμά τους ο θεατρικός επίλογος μιας δεκαετούς ερευνητικής πορείας γύρω από τον «καθοριστικότερο καλλιτέχνη του σύγχρονου θεάτρου» όπως αναφέρουν. Μετά την τριλογία έργων («Αρτώ / Βαν Γκογκ», «Οικογένεια Τσέντσι», «Κόκκαλο»), αυτή τη φορά μας αποκαλύπτουν μια προσωπική πτυχή του Αρτώ, φωτίζοντας τον θυελλώδη όσο και καταδικασμένο έρωτά του μέσα από τη συγκλονιστική αλληλογραφία του με τη γυναίκα της ζωής του, τη διάσημη σταρ του βωβού σινεμά Genica Athanasiou.
Ένας αδιανόητος έρωτας, που περνάει δια συναισθηματικού πυρός και σιδήρου, ξετυλίγεται μέσα από την αδιάλειπτη ανταλλαγή γραμμάτων επί 17 χρόνια, από το 1923 έως το 1940. Αδιανόητος: στο διάστημα που εκείνη μεσουρανεί κι εκείνος βασανίζεται έγκλειστος και απομονωμένος στα ψυχιατρικά άσυλα. Λέγεται ότι ο Αρτώ της έγραφε ένα γράμμα κάθε μέρα που δεν την έβλεπε από κοντά ενώ στα περισσότερα υπέγραφε ως «Νανάκι» (Nanaqui), όπως αποκαλούσε χαϊδευτικά η γιαγιά του στην Σμύρνη τον 4χρονο εγγονό της αντί για Αντωνάκη. «Πρόκειται για την πιο οδυνηρή αναπαράσταση που θα μπορούσε να κάνει ένας άνθρωπος για τα βάσανά του και ταυτόχρονα για τις πιο όμορφες ερωτικές επιστολές που θα διαβάσει ποτέ κανείς στη ζωή του» αναφέρει ο ακαδημαϊκός και συγγραφέας Τιερί Γκαλιμπέρ για τα εκατοντάδες γράμματα που εκδόθηκαν μετά το θάνατό της, το 1966.
Πέθανε φτωχή σε ηλικία 69 χρονών.
Ταυτόχρονα οι δραματουργοί αντλούν υλικό από το σουρεαλιστικό τετρασέλιδο θεατρικό έργο «Ο πίδακας του αίματος» που ο ρηξικέλευθος καλλιτέχνης έγραψε μέσα σε ένα απόγευμα στις 17 Ιανουαρίου του 1925, για να το μετουσιώσουν στη νέα, 17η πρωτότυπη δημιουργία τους με τίτλο «Genica: ο πίδακας του αίματος μου» που παρουσιάζεται στο Θέατρο Σημείο αποκλειστικά για 10 βράδια, 8- 19 Οκτωβρίου, στις 11 το βράδυ.
«Μία κραυγή αγάπης, ένα σκηνικό ποίημα, ένας τελετουργικός αποχαιρετισμός στον έρωτα που αποζητά την αποδοχή χωρίς προϋποθέσεις» όπως σημειώνουν οι ίδιοι για το νέο τους έργο που παρακολουθεί την πορεία αυτού του έρωτα και τις μεταπτώσεις του: «από τη γοητεία και τον θαυμασμό ως τη φρίκη και τον θυμό και από την βαθιά απογοήτευση ως τη μεγάλη λύτρωση, ο Αντονέν Αρτώ ανακαλείται από τη Γενίκα Αθανασίου άλλοτε ως μνήμη, άλλοτε ως όραμα και άλλοτε ως επιθυμία, πότε πολύ σκοτεινός και πότε πολύ φωτεινός, μα πάντα παθιασμένος, ανυπότακτος και ερωτικός» συμπληρώνουν.
Τα έργα των Ανδρεάδη Ασπρούλη είναι ταυτόχρονα και μια βουτιά στην Ιστορία: αυτή τη φορά το φόντο στην ιστορία του έρωτα του Αρτώ και της συντρόφου του πρωταγωνίστριας του βωβού κινηματογράφου και μούσας του εμβληματικού ντανταϊστή φωτογράφου Μάν Ρέι είναι αβάντ γκαρντ καλλιτεχνική ζωή του Παρισιού στις αρχές του περασμένου αιώνα.
Η γνωριμία του παράξενου και σαγηνευτικού νεαρού ποιητή από την Μασσαλία και της όμορφης νεαρής μετανάστριας ελληνοαλβανικής καταγωγής από τη Ρουμανία έγινε στο Παρίσι όπου κατέφυγε το 1919 στα 24 της εγκαταλείποντας την οικογένειά της που ήθελε φορτικά να την παντρέψει: στην κλειστή ομάδα του Ζαν Κοκτώ όπου εκείνη σπούδαζε ηθοποιός. H Ιωάννα-Ευγενία Αθανασίου- Eugénie Génica Tanase, γνωστή με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Genica έγινε μια από τις διαπρεπέστερες ηθοποιούς του κινηματογράφου και του θεάτρου εκείνη την εποχή.
Οι δυο τους συνεργάστηκαν πρώτα στο θέατρο, στις ιστορικές παραγωγές του μεγάλου δασκάλου του γαλλικού θεάτρου Charles Dullin αλλά και στον κινηματογράφο όπως στην ταινία του Ντράγιερ «Το Πάθος της Ζαν ντ’ Αρκ» (1928). Εμβληματική ωστόσο είναι η σουρεαλιστική ταινία σταθμός στην ιστορία του παγκόσμιου κινηματογράφου «Ο πάστορας και το κοχύλι» (1927) σε σκηνοθεσία της Germain Dulac και σενάριο του Αρτώ, στην οποία πρωταγωνιστεί η Genica, ένα 40λεπτο αριστούργημα που αποκατέστησε μόλις το 2004 το Filmmuseum του Άμστερνταμ για να πάρει τη θέση του δίπλα στον «Ανδαλουσιανό Σκύλο» των Μπιουνουέλ- Νταλί.
Πειραματισμοί και έργα με θρυλικούς συντελεστές που ξεσηκώνουν και διχάζουν το θεατρικό κοινό: όπως το Δεκέμβριο του 1922 στην «Αντιγόνη» του Κοκτώ σε σκηνοθεσία Dullin με τον ίδιο στον ρόλο του Κρέοντα, τη Genica ως Αντιγόνη, τον Αρτώ να υποδύεται τον Τειρεσία και τον Κοκτώ ως μέλος του χορού και τις υπογραφές του Πικάσο στη σκηνογραφία και της Κοκό Σανέλ στα κοστούμια.
«Το βράδυ της πρεμιέρας στιγματίστηκε από δύο διαφορετικές ομάδες θεατών που με γιουχαΐσματα θέλησαν να διακόψουν την παράσταση: από τη μία ο Ρέιμοντ Ντάνκαν, αδελφός της Ισιδώρας Ντάνκαν, που κατηγορούσε τον Κοκτώ ότι πρόδιδε το ελληνικό πνεύμα της Αντιγόνης με το έργο του, και από την άλλη ο Αντρέ Μπρετόν και η παρέα των σουρεαλιστών που αποδοκίμαζε «τον ξεπεσμό του Κοκτώ στο κόσμο της μόδας» πληροφορεί το σκηνοθετικό σημείωμα.
«Αγαπιόμαστε καλύτερα όταν δεν μιλάμε, γιατί όλες οι λέξεις είναι ένα ψέμα» ακούγεται στην παράσταση που φέρνει στη σκηνή, για πρώτη φορά μαζί, τον Αμερικανό ηθοποιό του Μπρόντγουεϊ Gene Gillette και τον σπουδαίο Έλληνα ηθοποιό Γεράσιμο Γεννατά που ερμηνεύουν τις δύο όψεις του Αρτώ, την Βανέσα Αδαμοπούλου στο ρόλο της Γενίκας Αθανασίου και τον μουσικό περφόρμερ Γιώργο Παλαμιώτη.
Της παράστασης που είναι μέρος ενός δεκαήμερου αφιερώματος στον Αρτώ προηγούνται τα έργα «Αρτώ / Βαν Γκογκ» (8μμ) και «Κόκκαλο» (9.15μμ) ενώ μπορεί κάποιος να την παρακολουθήσει είτε αυτόνομα, είτε ως το τρίτο μέρος μιας συνολικής θεατρικής εμπειρίας.
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
Θέατρο Σημείο (Χαριλάου Τρικούπη 4, Καλλιθέα, πίσω από το Πάντειο, 210-92.29.579), 8 -19/10 Τετάρτη έως Κυριακή στις 11μμ.
Είσοδος 14-16 ευρώ. Προπώληση more.com
«Genica: ο πίδακας του αίματος μου»
Σκηνοθεσία: Ιόλη Ανδρεάδη
Πρωτότυπο Κείμενο: Ιόλη Ανδρεάδη & Άρης Ασπρούλης
Μουσική Σύνθεση & Ηχητικός Σχεδιασμός: Γιώργος Παλαμιώτης
Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου
Κοστούμια: Νίκος Χαρλαύτης, Δήμητρα Λιάκουρα, Κωνσταντίνος Κασπίρης
Παίζουν: Gene Gillette, Γεράσιμος Γεννατάς, Βανέσα Αδαμοπούλου
Ζωντανά επί σκηνής ο μουσικός περφόρμερ Γιώργος Παλαμιώτης
