Εδώ και εκατόν δέκα χρόνια, από τότε που ο Λόρενς της Αραβίας πέτυχε τη συμμετοχή του Σερίφ Χουσεΐν της Μέκκας στην αραβική εξέγερση κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η Δύση, η Βρετανία και στη συνέχεια οι ΗΠΑ βρίσκονται σταθερά στη λάθος πλευρά της Ιστορίας στην ευρύτερη Μέση Ανατολή.
Η συμμαχία του Λόρενς με τον Χουσεΐν δεν άντεξε τους ελιγμούς της δόλιας Αλβιώνας, η οποία με τη διακήρυξη Μπάλφουρ και τη συμφωνία Σάικς/Πικό ακρωτηρίασε εδαφικά το Ηνωμένο Αραβικό Βασίλειο με την παραχώρηση της Συρίας και του Λιβάνου στη Γαλλία και το άνοιγμα της Παλαιστίνης στην εβραϊκή μετανάστευση.
Τέλος, η δυναστεία των Χασεμιτών έχασε τον έλεγχο της Αραβικής Χερσονήσου, με δύο από τους γιους του Χουσεΐν να στέφονται μονάρχες της Ιορδανίας και του Ιράκ.
Ετσι με τη στήριξη του Λονδίνου στα μέσα της δεκαετίας του 1920 η Οικογένεια Σαούντ πήρε τον έλεγχο των Αγίων Τόπων του Ισλάμ στη Μέκκα και στη Μεδίνα.
Σε αντίθεση με τους Χασεμίτες, που είχαν διαμορφώσει μια σχετικά μετριοπαθή εκδοχή του Ισλάμ, η οικογένεια Σαούντ υπήρξε διαχρονικά η αιχμή του δόρατος των δύο πιο σκληρών φονταμενταλιστικών ρευμάτων της ισλαμικής παράδοσης: του σαλαφισμού και του βαχαμπιτισμού.
Ετσι το θεοκρατικό σουνιτικό καθεστώς της Σαουδικής Αραβίας και άλλων κρατών της Αραβικής Χερσονήσου είναι αποτέλεσμα των μηχανορραφιών της Δύσης για τη διανομή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μετά το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Στη λάθος πλευρά της Ιστορίας η Δύση στήριξε ακραίες μορφές ισλαμικού φονταμενταλισμού, στο όνομα ισορροπιών και συμμαχιών χωρίς αρχές, από τη Μέση Ανατολή μέχρι την Κεντρική Ασία.
Και όχι μόνον, καθώς τρεις χώρες-κλειδιά για τις περιφερειακές ισορροπίες -το Ιράκ, η Συρία, ο Λίβανος- αλλά και η Ιορδανία δημιουργήθηκαν μετά το 1920 ως κράτη μειονοτήτων.
Το Ιράκ, μέχρι την ανατροπή του Σαντάμ το 2003, ήταν ένα καθεστώς στο οποίο κυριαρχούσε η σουνιτική αραβική μειοψηφία, με τους σιίτες Αραβες που πλειοψηφούσαν να είναι πολίτες δεύτερης κατηγορίας.
Στη Συρία, μέχρι την ανατροπή του Ασαντ τον Δεκέμβριο του 2024, τη χώρα κυβερνούσε η μειονότητα των Αλαουιτών και άλλων ολιγάριθμων μικρών χριστιανικών κοινοτήτων.
Στην Ιορδανία πλειοψηφούν οι Παλαιστίνιοι, ενώ στον Λίβανο ισχύει ο άγραφος κανόνας που συμφωνήθηκε το 1943 και προβλέπει ότι ο πρόεδρος θα είναι πάντοτε χριστιανός, ο πρωθυπουργός σουνίτης και ο πρόεδρος της Βουλής σιίτης.
Η Δύση, με την πολιτική που ακολούθησε μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, βρέθηκε σταθερά στη λάθος μεριά της Ιστορίας.
Η συμμαχία χωρίς αρχές ανάμεσα στις ΗΠΑ και τους φονταμενταλιστές αντάρτες στο Αφγανιστάν, την επαύριον της εισβολής της ΕΣΣΔ τον Δεκέμβριο του 1979, δεν εμπόδισε τη Δύση να στηρίξει την πιο ακραία μορφή ισλαμικού τρόμου στη Συρία μετά το 2011.
