«Σε λίγο φεύγουμε, κατεβάζουμε μερικά πράγματα», άκουσα μια φωνή απ’ τον δρόμο. Είχε προηγηθεί ένα κορνάρισμα. Ενα αγροτικό αυτοκίνητο είχε σταματήσει και απ’ αυτό ξεφόρτωναν είδη επίπλωσης για μικρό σπίτι. Κάποιος φοιτητής/τρια εγκαταστάθηκε στο νέο του σπίτι και θ’ αρχίσει τη φοιτητική του ζωή στην πόλη μας. Σίγουρα θα έχει όνειρα πολλά, για το πανεπιστήμιο –άραγες σε ποια σχολή θα φοιτήσει;– τη νέα, τη φοιτητική ζωή, το μέλλον. Τις προάλλες ακούω μια φωνή, απ’ τον δρόμο, να ρωτά: «Μήπως ξέρετε αν νοικιάζεται κάποιο σπίτι;» Αλλη μια περίπτωση νέου φοιτητή σε αναζήτηση στέγης. Ακόμα μια νέα αρχή ή μήπως μετακόμιση;
Την επόμενη μέρα, Κυριακή, πίνοντας καφέ, έγινα ωτακουστής άθελά μου της συζήτησης που γινόταν στο διπλανό τραπέζι του καφενείου. Ηταν μια παρέα νέων εκπαιδευτικών, αναπληρωτών, οι οποίοι προσλήφθηκαν σε σχολεία του νησιού. Ολοι χαρούμενοι/νες για την πρόσληψή τους, τις πρώτες εντυπώσεις απ’ τον νέο τόπο, την εγκατάστασή τους. Μάλλον θα δίδασκαν πρώτη φορά, κατά τα λεγόμενά τους. Και τι δεν συζήτησαν. Για την ομορφιά της πόλης, μόλις την πρωταντίκρισαν από το καράβι που έμπαινε στο λιμάνι, τα παλιά κτίρια, τα χωριά που επισκέφτηκαν, τις ταβέρνες, τα ουζερί –τα ούζα της Μυτιλήνης– όλα ήταν όμορφα, υπέροχα· σούπερ κατά την έκφραση κάποιου της παρέας.
Λίγο μετά χαιρετιούνται με την παρέα που κάθισε στο απέναντι τραπέζι. Ηταν κι αυτοί συνάδελφοί τους αναπληρωτές της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Κάποιοι βρήκαν σπίτι κοντά στο σχολείο τους, άλλοι –εκπαιδευτικοί των ειδικοτήτων– παραπονιούνται γιατί πρέπει να πηγαίνουν σε αρκετά σχολεία για να συμπληρώσουν το υποχρεωτικό ωράριό τους. Ομως δεν βαρυγκομούν. Αναφέρουν ότι δεν τους πιέζουν να ξενοικιάσουν το σπίτι το καλοκαίρι, όπως σε άλλα τουριστικά μέρη. Ετσι θα μείνουν για διακοπές· το καλοκαίρι θα καλέσουν κάποια φιλαράκια για να δούνε και να γνωρίσουν το νησί.
Αλλες δυο ομάδες νέων, στο ξεκίνημα όμορφων περιόδων της ζωής τους. Μόλις έχει ανοίξει κάποιος νέος δρόμος και περπατούν, τρέχουν πάνω του. Ισως είναι με την απορία πού θα τους βγάλει, πώς θα είναι παρακάτω, τι θα συναντήσουν τους επόμενους μήνες και χρόνια. Είναι όμως όμορφο να βρίσκεσαι στην αρχή μιας διαδρομής, όποια κι αν είναι αυτή. Γιατί για σένα είναι άγνωστη, πρωτόγνωρη, ανεξερεύνητη. Κι αν ο δρόμος δεν βγάζει σε κάτι ενδιαφέρον, αρεστό, νέος είσαι, αλλάζεις την πορεία· ή, όπως λένε οι νεολαίοι, «αλλάζεις πίστα». Φτάνει να λες «Πάμε παρακάτω».
Ετσι κι οι νέοι συνάδελφοι, τέλειωσαν τον καφέ κι ετοιμάστηκαν για ούζα. «Γκούγκλαραν» το ουζερί που τους είπαν, δεν θυμούνταν ακριβώς σε ποια περιοχή. Πήραν τη βοήθεια απ’ τους γύρω κι έφυγαν με ορμή και αλκή για να τρυγήσουν το αδρόσιστο αύριο.
