Με τη γενίκευση του Ψυχρού Πολέμου το 1947 η Σοσιαλδημοκρατία στη Δυτική Ευρώπη εγκατέλειψε ή αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την ενότητα της Αριστεράς όπως διαμορφώθηκε την εποχή των Λαϊκών Μετώπων στον Μεσοπόλεμο με σημείο αναφοράς τη συνεργασία σοσιαλιστών-κομμουνιστών.
Ο σοσιαλιστής πρωθυπουργός της Γαλλίας Ραμαντιέ έδιωξε τους κομμουνιστές υπουργούς από την κυβέρνηση και λίγα χρόνια μετά ο επικεφαλής των σοσιαλιστών Γκι Μολέ θα πει ότι «το γαλλικό Κ.Κ. δεν είναι στην Αριστερά αλλά στην Ανατολή».
Ακολούθησαν δύο δεκαετίες ταύτισης των σοσιαλιστών με τις άχρωμες ιδεολογικά και πολιτικά δυνάμεις του Κέντρου που οδήγησαν το κόμμα στο ποσοστό 5% στην προεδρική εκλογή του 1969.
Στις βουλευτικές εκλογές που έγιναν στη Γαλλία την άνοιξη του 2017, αμέσως μετά την εκλογή του Μακρόν, το Σοσιαλιστικό Κόμμα που επανιδρύθηκε το 1971 από τον Μιτεράν εξαερώθηκε.
Οι ψηφοφόροι στη διάρκεια της θητείας του σοσιαλιστή προέδρου Ολάντ διαπίστωσαν ότι η πολιτική του δεν διέφερε σε τίποτε από αυτήν του προκατόχου του, του Σαρκοζί, ο οποίος πρόσδεσε τη Γαλλία στη Γερμανία καθιστώντας αδύνατη κάθε προσπάθεια χαλάρωσης της μόνιμης δημοσιονομικής περιοριστικής πολιτικής.
Θα δώσουν τώρα οι Γάλλοι σοσιαλιστές χείρα βοηθείας στον πρόεδρο Μακρόν στο όνομα της κοινωνικής και πολιτικής σταθερότητας αλλά και της αποφυγής μιας απαγορευτικού κόστους ανόδου των επιτοκίων δανεισμού της Γαλλίας;
Οταν στα τέλη Μάιου του 1968 οι συνδικαλιστικές ομοσπονδίες κήρυξαν γενική απεργία λειτούργησαν θεσμικά και σταθεροποιητικά, καθώς απορρόφησαν τον θυμό και την οργή της κοινωνίας.
Οταν στα τέλη Δεκεμβρίου του 1995 τερματίστηκαν οι απεργίες που για ένα τρίμηνο παρέλυσαν τη χώρα υπήρχε ακόμη η ψευδαίσθηση ότι η λαϊκή αγανάκτηση θα μετουσιωθεί σε μια συνολική αλλαγή πολιτικής έπειτα από πρόωρη προσφυγή στις κάλπες.
Για πρώτη φορά μετά το απεργιακό κύμα του Μαΐου του 1936 οι Γάλλοι πολίτες αισθάνονται πως ό,τι και να ψηφίσουν οι θεσμοί και τα μέλη της πολιτικής ελίτ δεν μπορούν να εγγυηθούν ότι το αύριο θα είναι καλύτερο από το χθες.
