1. Πόσο ανακουφιστικό να ξεχνάς ό,τι έχεις γράψει, φωτογραφίσει, αγαπήσει, περπατήσει, ονειρευτεί και ν’ αρχίζεις σαν να ξαναρχίζεις πάλι από την αρχή.
2. Κάτι κρίσιμο που μαθαίνεις με τον εαυτό σου είναι να διακρίνεις το δικό σου κουβάρι από το κουβάρι που δημιουργείς με τον άλλον. Λίγοι το ξεχωρίζουν, ελάχιστοι το ξεμπλέκουν. Γι’ αυτό τόσο συχνά επινοούμε εξιλαστήρια θύματα για ό,τι μας συμβαίνει. Στο μεταξύ η ζωή φεύγει με τις βεβαιότητές μας σθεναρές.
3. Είμαστε αυτά που σκεφτόμαστε και λέμε, αυτά που σκεφτόμαστε και δεν λέμε (για διάφορους λόγους) κυρίως όμως αυτά που αγνοούμε.
4. Μην προσπαθείς να αλλάξεις γνώμη για όσα αισθάνεται ο άλλος για σένα με τα λόγια. Κάποιες φορές ούτε οι πράξεις αρκούν. Υπάρχει ένα σκοτεινό ποτάμι που κυλάει ανάμεσά σας –ενίοτε ερήμην σας. Παρ’ όλα αυτά προσπάθησε. Προσπάθησε για την προσπάθεια.
5. Μέχρι να αποδεχτείς αυτό που φαίνεσαι κι αυτό που είσαι, αλλά κι αυτό που δεν φαίνεσαι κι αυτό που δεν είσαι, πεθαίνεις.
6. Υπάρχουν αυτοί που τραυματίζουν τον άλλον κι αυτοί που αυτοτραυματίζονται για να περιφρουρήσουν τα τραύματά τους. Δεν είμαι σίγουρος ποιοι εκ των δύο είναι πιο τραυματισμένοι.
7. Διεκδικούν, διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για κάτι που κατά βάθος φοβούνται ή δεν θέλουν. Μόλις το αποκτήσουν ή τους δοθεί το απαξιώνουν, το εκμηδενίζουν. Το σύνδρομο της ανωτεροκατωτερότητας τους καθοδηγεί.
8. Η πρώτη εντύπωση (αρνητική ή θετική) για έναν άνθρωπο στο βάθος του χρόνου διαμορφώνει τον τελικό ισολογισμό. Η στιγμή φέρνει όσα δεν φέρνει ο χρόνος.
9. Κανένας δεν αλλάζει κανέναν. Απλώς ξεχνιούνται και τα θετικά και τα αρνητικά μεταξύ των ανθρώπων. Στο μεταξύ νομίζουμε ότι καλυτερεύουμε ή χειροτερεύουμε.
-320x213.jpg)
