Παρακολουθώντας τις έντονες διαβουλεύσεις του τελευταίου διαστήματος για τη σύσταση νέας προανακριτικής για τα Τέμπη, δεν μπορεί παρά να διαπιστώσει κανείς τη σύγχυση που επικρατεί στη λεγόμενη προοδευτική αντιπολίτευση. Από τη μια, αποτελεί κοινό τόπο για τα κόμματα αυτού του χώρου η παραπομπή του Κώστα Αχ. Καραμανλή και από την άλλη υπάρχουν αντικρουόμενες απόψεις για το αν η προανακριτική πρέπει να συμπεριλάβει και τον πρωθυπουργό.
Για μέρες σερνόταν η συζήτηση μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και Νέας Αριστεράς, χωρίς τελικά να συμφωνήσουν σε κοινή πρόταση, καθώς βλέπουν με διαφορετικό τρόπο το τι θα σήμαινε από νομικής άποψης η καταψήφιση μιας πρότασης και αν θα έκλεινε έτσι η υπόθεση.
Από την άλλη, μια τρίτη ομάδα από την ίδια ευρύτερη πολιτική «μήτρα», αυτή που προσχώρησε στο κόμμα Κασσελάκη, με μπρος-πίσω δείχνει πως δεν έχει αποκρυσταλλωμένη θέση για το ζήτημα, γι’ αυτό και τελευταία στιγμή υπαναχώρησε και υπέγραψε την πρόταση που κατέθεσε ο Σύλλογος Τέμπη 2023, συμπράττοντας κοινοβουλευτικά με το ακροδεξιό μπλοκ και τη Ζ. Κωνσταντοπούλου για να περάσει η πρόταση. Πρόκειται για άλλη μια πτυχή που μαρτυρά το χάσμα που τους χωρίζει και μοιραία ανασύρει στη μνήμη την εποχή που όλοι ανήκαν στο ίδιο κόμμα και είναι να αναρωτιέται κανείς πώς όλοι αυτοί κάποτε συμμετείχαν στην ίδια κυβέρνηση. Το δε ΠΑΣΟΚ είχε εξαρχής χαράξει αυτόνομη πορεία, με την έπαρση των μόλις 33 ψήφων.
Αν για ένα τόσο σοβαρό θέμα η λεγόμενη προοδευτική αντιπολίτευση δεν μπορεί καν να κάτσει στο ίδιο τραπέζι και να συμφωνήσει σε ένα κοινό πλαίσιο για να ικανοποιηθεί το πάνδημο αίτημα για απονομή δικαιοσύνης, είναι φανερό πως δεν υπάρχουν περιθώρια άλλης συνεννόησης για αλλαγή πολιτικής σελίδας όσο επικρατούν οι βοναπαρτισμοί. Λογικά στην κυβέρνηση θα τα βλέπουν αυτά και, αν δεν γελάνε, θα τρίβουν τα χέρια τους.
