Θυμάται η Αριστερά ότι ο Μαντέλα Ζει;

Θα περίμενε κανείς από την πληθυντική Αριστερά να γιορτάζει τη 18η Ιουλίου, καθιερωμένη από τον ΟΗΕ Διεθνή Ημέρα Νέλσον Μαντέλα. Να διαδηλώνει με τον έναν ή τον άλλο τρόπο την ημέρα αυτή ότι ο Μαντέλα Ζει. Διευκρινίζω πως όταν λέμε ότι ζει κάποιος μετά θάνατον, προφανώς δεν κυριολεκτούμε, αλλά εννοούμε ότι ζουν οι ιδέες και το έργο του. Στην περίπτωση του Μαντέλα το «Ζει» ισχύει σαφέστατα, διότι το μεγάλο έργο επαναστατικής αλλαγής στη Ν. Αφρική επιβιώνει.

Αν ο αγώνας για ειρήνη με δικαιοσύνη αποτελεί προτεραιότητα για τις δυνάμεις της Αριστεράς και οικολογίας, ποια καλύτερη ευκαιρία από την Ημέρα Νέλσον Μαντέλα να μιλήσουν για ένα από τα μεγάλα ορόσημα αυτού του αγώνα στην εκπνοή του 20ού αιώνα, την κατάργηση του απαρτχάιντ στη Ν. Αφρική, ηγέτιδα χώρα ολόκληρης ηπείρου. Πώς, όμως, επιτεύχθηκε η μεγάλη αυτή νίκη της δημοκρατίας και ειρήνης, που ήταν καρπός και διαρκούς κινήματος διεθνούς αλληλεγγύης, που περιλάμβανε και κυρώσεις του ΟΗΕ, με ομόφωνες αποφάσεις;

Το 1990, με τον Ψυχρό Πόλεμο σε αποδρομή και διαδικασίες επίλυσης περιφερειακών προβλημάτων, χανόταν το έδαφος κάτω από τα πόδια του ρατσιστικού καθεστώτος, με συνέπεια την αποφυλάκιση του ισοβίτη ηγέτη του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου (ANC) Νέλσον Μαντέλα.

Ευθύς αμέσως, ο χαρισματικός μαύρος ηγέτης, που εμπνεόταν και από τις ιδέες του Γκάντι, επέλεξε να διαπραγματευτεί με το καθεστώς μια διαδικασία κατάργησής του, χωρίς να χυθεί άλλο αίμα. Διαπραγμάτευση που οδήγησε σε συμφωνία αποχώρησης του καθεστώτος με συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα, που επρόκειτο να κορυφωθεί με ελεύθερες εκλογές για νέο πρόεδρο και συνταγματική συνέλευση το 1994.

Ετσι, έγινε πράξη το «ένας άνθρωπος – μία ψήφος» για σχεδόν τα εννέα δέκατα του πληθυσμού της Ν. Αφρικής, εξέλιξη που ισοδυναμούσε με πολιτική επανάσταση. Στο προσκήνιο είχε έρθει «ο λαός του ουράνιου τόξου», κατά τον διάσημο αρχιεπίσκοπο και συγγραφέα Ντέσμοντ Τούτου, με τη συμβολή σημαντικής μερίδας λευκών και πολλών εθνοτήτων.

Αλλωστε, λευκός ήταν ο τότε γενικός γραμματέας του Κ.Κ. της χώρας, Τζο Σλόβο, έχοντας διαδεχτεί τον ινδικής καταγωγής Γιουσούφ Ντάντου.

Τεράστια η διεθνής σημασία της κατάργησης του απαρτχάιντ, με πρώτη πρακτική συνέπεια τη διακοπή του κοινού πυρηνικού προγράμματος με το Ισραήλ, που το 1996 επέτρεψε την ανακήρυξη της Αφρικής σε αποπυρηνικοποιημένη ζώνη, με τη Συνθήκη της Πελιντάμπα.

Τριάντα χρόνια μετά, η σημερινή αριστερή κυβέρνηση της Νότιας Αφρικής βαδίζει στον δρόμο του Μαντέλα, με τρανή απόδειξη την επιτυχή προσφυγή της στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης εναντίον της κυβέρνησης Νετανιάχου για την εκ μέρους της γενοκτονία εις βάρος των Παλαιστινίων στη Γάζα. Αρα, ο Μαντέλα Ζει!

* Υπεύθυνος του Γραφείου Ειρήνης του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ.