ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ Γιώργος Τσιάρας
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Η ναζιστική σφαγή της 2ας Μαΐου του 2014 στο Εργατικό Κέντρο της Οδησσού, με τους 48 νεκρούς, είναι ομολογουμένως μια ξεχασμένη πια ιστορία, που πολλοί «σωστοπλευρίτες» δημοσιογράφοι και πολιτικοί σκόπιμα αποκρύπτουν, αφού εμπεριέχει όλα τα… απαγορευμένα συστατικά που οδήγησαν στον σημερινό αγριότατο και πολύνεκρο αδελφοκτόνο ρωσο-ουκρανικό πόλεμο.

Ομως προχτές, την Πέμπτη 13/3, έστω και με καθυστέρηση έντεκα χρόνων, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ECHR) εξέδωσε επιτέλους την απόφασή του για το θέμα, με την οποία καταδικάζει το ουκρανικό κράτος -δηλαδή, συμπληρώνω εγώ, την ξενοκίνητη εθνικιστική κυβέρνηση που είχε καταλάβει πραξικοπηματικά την εξουσία μετά την ανατροπή Γιανουκόβιτς και τα βίαια γεγονότα της πλατείας Μαϊντάν- ως βασικό υπεύθυνο για το μακελειό και το διατάζει να αποζημιώσει έμπρακτα τις οικογένειες των θυμάτων. Και επειδή πολλοί στην Ελλάδα και την Ευρώπη επιμένουν ακόμη να ταυτίζουν ξεδιάντροπα το συγκεκριμένο ουκρανικό καθεστώς με τις «ευρωπαϊκές δημοκρατικές αξίες», αξίζει να δούμε με λίγο περισσότερες λεπτομέρειες αυτή την οπωσδήποτε ιστορική απόφαση, την οποία μπορείτε και μόνοι σας να διαβάσετε αναζητώντας «Vyacheslavova and Others v. Ukraine».

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο λοιπόν, μετά από ενδελεχή διερεύνηση, δικαίωσε τις 25 οικογένειες θυμάτων και τρεις οικογένειες επιζώντων που είχαν προσφύγει σε αυτό, αναγνωρίζοντας ότι οι ουκρανικές αρχές παραβίασαν το άρθρο 2 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, που βασικά αφορά το δικαίωμα στη ζωή. Και το παραβίασαν γιατί, αν και είχαν προειδοποιηθεί εγκαίρως και γνώριζαν τον κίνδυνο βίαιων συγκρούσεων, δεν έλαβαν τα απαραίτητα μέτρα για να αποφευχθούν τα φονικά επεισόδια και να προστατευτούν οι αντικυβερνητικοί διαδηλωτές, που είχαν κλειστεί μέσα στο Εργατικό Κέντρο για να σωθούν, αλλά βρήκαν φρικτό θάνατο όταν αυτό πυρπολήθηκε μπροστά στα αδιάφορα μάτια της ουκρανικής αστυνομίας.

Η απόφαση καταδικάζει επίσης την Ουκρανία γιατί στα χρόνια που ακολούθησαν αγνόησε την υποχρέωσή της να ερευνήσει τα εγκλήματα και να οδηγήσει τους υπευθύνους στη Δικαιοσύνη και καταλήγει τονίζοντας πως η συνεχιζόμενη αδράνεια και η ανεπαρκής διερεύνηση αποτελούν αποδείξεις για τη «συνεχιζόμενη αδιαφορία» των Αρχών απέναντι στην τραγωδία. Αποφεύγει ωστόσο να ονομάσει συγκεκριμένους δράστες και πολιτικούς και επιχειρηματίες-«σπόνσορες» του μακελειού, παρότι αρκετοί από αυτούς είναι γνωστοί στην ουκρανική κοινή γνώμη, επιλέγοντας να εστιάσει στις ευθύνες των επίσημων Αρχών.

Να θυμίσουμε εδώ ότι τα θύματα, στην πλειονότητά τους εργάτες και συνδικαλιστές, συμμετείχαν σε μεγάλη αντικυβερνητική διαδήλωση, αλλά αντιμετώπισαν τη στοχευμένη βία ενός όχλου από «εισαγόμενους» νεοναζιστές χούλιγκαν ποδοσφαιρικών ομάδων και μέλη του «Δεξιού Τομέα» και άλλων υπερεθνικιστικών οργανώσεων, πολλοί από τους οποίους μετακινήθηκαν οργανωμένα και με βαρύ «οπλισμό» (ρόπαλα, σιδηρολοστούς, αλυσίδες και βόμβες μολότοφ), με πούλμαν και αυτοκίνητα, από το Κίεβο, το Χάρκοβο και άλλες πόλεις. Μετά από άγριες οδομαχίες στα πέριξ του κέντρου, κατά τις οποίες σκοτώθηκαν τουλάχιστον έξι άτομα, πολλοί συνδικαλιστές κατέφυγαν στο ιστορικό κτίριο της συνδικαλιστικής συνομοσπονδίας, που τελικά έγινε παρανάλωμα από τις μολότοφ των νεοναζί «πολιορκητών», με αποτέλεσμα να καούν ή να πεθάνουν από ασφυξία 42 άνθρωποι.

Να πούμε, τέλος, ότι αν και η πλειονότητα των εναγόντων ήταν φυσικά συγγενείς θυμάτων της αντιπολίτευσης, στην ομαδική προσφυγή συμμετείχαν και μερικές οικογένειες μη βίαιων υποστηρικτών του Μαϊντάν, που συμμετείχαν στις αντιδιαδηλώσεις και απλά βρέθηκαν στη λάθος θέση, τη λάθος στιγμή…