Το 1985 το punk συγκρότημα Bérurier Noir, θα κυκλοφορήσει το κομμάτι Porcherie (Χοιροστάσιο), όπου στο τέλος, ακούγεται ο εξής στίχος: «Η νεολαία τσακίζει το Εθνικό Μέτωπο».
Δεν είναι τυχαίο ότι το τραγούδι αυτό κυκλοφόρησε το 1985. Αυτή ήταν η απάντηση του συγκροτήματος στον Ζαν-Μαρί Λεπέν, ο οποίος ένα χρόνο πριν θα έμπαινε δυναμικά στη mainstream πολιτική σκηνή της Γαλλίας, λαμβάνοντας το 11% στις ευρωεκλογές. Η διαδικασία της «λεπενοποίησης των μυαλών» είχε μόλις ξεκινήσει και ο Λεπέν και η οικογένειά του, 40 χρόνια μετά, έχουν αλλάξει άρδην τον δημόσιο λόγο στη Γαλλία.
Σχεδόν μισός αιώνας έχει περάσει και ο στίχος «Η νεολαία τσακίζει το Εθνικό Μέτωπο» βρέθηκε ξανά στη συλλογική γλώσσα των Γάλλων που έστησαν υπαίθρια πάρτι στις πλατείες των μεγάλων πόλεων της χώρας στο άκουσμα της είδησης ότι ο Λεπέν πέθανε. Σαμπάνιες, βεγγαλικά, αγκαλιές, ευχές για τη νέα χρονιά και αντιφασιστικά συνθήματα κυριάρχησαν στις αυθόρμητες αυτές συγκεντρώσεις. Βέβαια, οι γιορτινές αυτές εικόνες δεν χαροποίησαν τους πάντες. Με κεντρικό αφήγημα το «αφήστε τους νεκρούς να αναπαυτούν» και το πλέον κλασικό-αγαπημένο «η ιστορία θα τον κρίνει», τα κυρίαρχα πολιτικά κόμματα της Γαλλίας, από την Ακρα Δεξιά μέχρι και τους Μακρονιστές, καταδίκασαν τα υπαίθρια πάρτι και προτίμησαν να υπερασπιστούν την τιμή ενός νεοφασίστα, αντισημίτη, καταδικασμένου για εγκλήματα μίσους και βασανιστή κατά τη διάρκεια του πολέμου της Αλγερίας.
Κάτι αντίστοιχο είχε συμβεί και στο Ηνωμένο Βασίλειο με τον θάνατο της Θάτσερ το 2013. Οταν οι μεγαλύτερες πόλεις της Βρετανίας γέμιζαν με κόσμο που γιόρταζε τον θάνατο της βαρόνης του νεοφιλελευθερισμού, σύσσωμη η πολιτική σκηνή της χώρας καταδίκασε αναφανδόν τις διαδηλώσεις «καρναβαλικού χαρακτήρα» και αποχαιρέτησε τη Θάτσερ με δοξολογίες, τιμές και δημόσιες δαπάνες.
Την ίδια στιγμή, μέχρι και το BBC βρέθηκε σε αμηχανία και πίεση όταν το τραγούδι του 1939 με τίτλο «Ding-dong the witch is dead», από την ταινία «Ο Μάγος του Οζ», κατέκτησε τη θέση νούμερο 1 στην εβδομαδιαία λίστα με τα κορυφαία τραγούδια. Και ενώ το BBC ήταν υποχρεωμένο να παίξει το κομμάτι στο τέλος της εβδομάδας, ο διευθυντής του ραδιοτηλεοπτικού σταθμού αποφάσισε να το ημι-λογοκρίνει, επιτρέποντας να ακουστούν μονάχα 5 δευτερόλεπτα, καθώς θεώρησε ότι η επαναφορά του τραγουδιού στα charts είναι μια «προσωπική επίθεση σε ένα άτομο που μόλις πέθανε».
Η μανία του κυρίαρχου Λόγου να ξεπλένει φασίστες και όσους υπηρέτησαν πιστά και απροκάλυπτα τον καπιταλισμό δεν αποσκοπεί μονάχα στη διατήρηση του ελέγχου και της συλλογικής αμνησίας ή στη δαιμονοποίηση οποιασδήποτε λαϊκής αντίδρασης με αντι-ηγεμονικά χαρακτηριστικά. Οι θάνατοι της Θάτσερ και του Λεπέν και οι αντιδράσεις που έφεραν στο προσκήνιο υποδηλώνουν και αυτό που είναι σήμερα το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γαλλία: παραπαίουσες και ετοιμοθάνατες αυτοκρατορίες.
Στη μετα-αποικιακή μελαγχολία του Πολ Γκίλροϊ, οι πάλαι ποτέ αποικιοκρατικές δυνάμεις, που ποτέ δεν θρήνησαν ή δεν αναγνώρισαν πλήρως το αποικιοκρατικό και ιμπεριαλιστικό παρελθόν τους, έχουν επιλέξει να διαγράψουν βασικά ιστορικά γεγονότα, να αλλοιώσουν και να αρνηθούν την ίδια την ιστορία, τα θύματα και τα εγκλήματα που άφησαν πίσω. Χωρίς παρελθόν άλλωστε, το μέλλον φαντάζει ανάλαφρο.
Ισως γι’ αυτό και ο Ιλον Μασκ προέτρεψε τους Γερμανούς να σταματήσουν να ζουν με ενοχές για το παρελθόν και να «προχωρήσουν παρακάτω». Κάτι παρόμοιο δηλαδή με τις «λεπτομέρειες της ιστορίας» του Λεπέν για το Ολοκαύτωμα.
Ισως η φράση του Αντόνιο Γκράμσι για την εποχή των τεράτων τώρα να βιώνεται ως η μοναδική πραγματικότητα. Είμαστε θεατές σε αυτόν τον ιστορικό κύκλο, που μοιάζει αμείλικτος μπροστά στην ανθρώπινη μοίρα, σε αυτό το καινούργιο-άγνωστο που έρχεται, το peak του μετα-καπιταλισμού, το ξεκίνημα της τέταρτης βιομηχανικής επανάστασης, το τέλος του κοινωνικού κράτους και την τελική επικράτηση της Ακροδεξιάς.
Ισως τελικά δεν ξεφύγαμε ποτέ από το Χοιροστάσιο που περιέγραφαν οι Bérurier Noir 40 χρόνια πριν. Αν κάτι όμως μένει ακόμα ζωντανό και δύσκολα ξεριζώνεται, είναι αυτό που ο Μάρεϊ Μπούκτσιν αποκάλεσε «αυθορμητισμό». Την ικανότητα δηλαδή του ατόμου «να επιβάλλει αυτοπειθαρχία και να διαμορφώνει υγιείς κατευθυντήριες πολιτικές για την κοινωνική δράση». (1) Είναι αυτός ο αυθορμητισμός των Γάλλων και των Βρετανών που καταδικάστηκε από το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα. Είναι ο αυθορμητισμός που μπορεί να γεννήσει κινήματα, να απαιτήσει, να οραματιστεί, να φέρει την ελπίδα ξανά. Γι’ αυτόν τον λόγο δεν είναι τυχαίες και οι καταδίκες που τον ακολουθούν, η λογοκρισία και η καταστολή ως μορφή ελέγχου του κοινωνικού συνόλου.
Στα δικά μας. Αυτή η λαοθάλασσα των αυθόρμητων πολιτών αυτού του κόσμου, 2 χρόνια μετά το έγκλημα στα Τέμπη, που φώναζε για οξυγόνο και ούρλιαζε για απονομή δικαιοσύνης, που έπνιξε δρόμους και πλατείες την Κυριακή 26/1/2025, δεν πρέπει να λησμονηθεί. Αυτό το οξυγόνο αλληλεγγύης είναι ό,τι έχουμε για να δραπετεύσουμε από το χοιροστάσιο.
-320x213.png)
