Είναι ζόρικο «τρένο» η ευθύνη. Πολλές φορές πατάει πάνω σε «ράγες» που είναι ασυνεχείς και -το πιο βασανιστικό- ασυνεπείς… Ο άνθρωπος όταν κοντραριστεί με την ευθύνη κάπως τα χάνει και διέπεται από ένα πλέγμα αμηχανίας. Η μια πλευρά του νομίσματος; Μάλλον; Υπάρχει η άλλη; Αναμφίβολα. Είναι όμως θέμα ιδανικών και το κυριότερο συνείδησης. Εκείνων των ιδανικών που σε προάγουν ως άνθρωπο και εκείνης της ελάχιστης συνείδησης που σε έχει μάθει από τα μικρά σου χρόνια να κατανοείς και όχι να καταλαβαίνεις. Να ξέρεις και όχι να γνωρίζεις.
Σε κάτι τέτοιες «συνθήκες» θυμάμαι τον πατέρα μου. Κάθε τέλος του μήνα όταν έπαιρνε τη βουλευτική του σύνταξη είχε έτοιμους άσπρους φακέλους, έβαζε μέσα λεφτά και τα μοίραζε σε ανθρώπους «δικούς» του, χωρίς να μάθει κανείς τίποτα και ποτέ. Με αποκορύφωμα πέντε χρόνια μετά τον θάνατό του (10 Σεπτέμβρη 2005) να φτάσει επιστολή με ημερομηνία (10 Δεκεμβρίου 2010) όπου κάποιος του ζητούσε τρεις χιλιάδες ευρώ για να αγοράσει ένα καινούργιο αναπηρικό καροτσάκι. Ευθύνη (1)
Θυμάμαι εκείνο τον «άγιο» δάσκαλο από την Αμαλιάδα στα χρόνια του Εμφυλίου που μας δίδαξε τι σημαίνει ανάληψη ευθύνης. Είναι τρομερό πράγμα να είσαι ήρωας. Να ξέρεις και όχι να γνωρίζεις. Να είσαι δεμένος με την ευθύνη. Να είσαι μεγαλόψυχος με τους συντρόφους και τους εχθρούς σου. Να αγαπάς την πατρίδα σου και να μαθαίνεις τα παιδάκια το δίκιο και το σωστό. Συγκλονιστικό. Ευθύνη (2)
Θυμάμαι όμως και εκείνη την κορυφαία πολιτική προσωπικότητα που πέρασε από το δεύτερο πιο σημαντικό πολιτειακό αξίωμα και κάποτε που κάναμε αρκετές συζητήσεις και κάμποσες συνεντεύξεις, σε ανύποπτο χρόνο μου είπε το εξής φοβερό: «Nιώθω πως έχω ακόμη και μετά από τόσα χρόνια που έφυγε μια ιδιότυπη πολιτική ευθύνη απέναντί του. Ηταν σπάνιος άνδρας και σπάνιος κομμουνιστής!…».
Είναι σπάνιο πράγμα η ευθύνη στο όποιο στάδιο και επίπεδο. Είτε από δεξιά είτε από αριστερά.
*Δημοσιογράφος-συγγραφέας
