«Για σένα, μικρέ»

Η νύχτα της 19ης Μαΐου στη Θεσσαλονίκη γέννησε διαφορετικά συναισθήματα στο φίλαθλο κοινό της συμπρωτεύουσας, σε άλλους χαρά και σε άλλους λύπη. Αν δεις την πόλη από ψηλά, μέσα στις ασπρόμαυρες και κιτρινόμαυρες αρτηρίες της, υπήρχε ένας αόρατος κοινός παρονομαστής. Οι ιστορίες δεν γράφονται μόνο για νικητές αλλά και για ηττημένους. Το βράδυ της Κυριακής, βρέθηκα στο «Κλεάνθης Βικελίδης», για να παρακολουθήσω όχι απλώς άλλη μια αναμέτρηση ανάμεσα σε Αρη και ΠΑΟΚ, αλλά για να γίνω κομμάτι μιας νύχτας της οποίας γίναμε μάρτυρες και θα διηγούμαστε στα καφενεία, με ποδοσφαιρικά κλισέ κι άλλες αντίστοιχες σάλτσες.

Το αποτέλεσμα του ντέρμπι είναι γνωστό, ο ΠΑΟΚ αναδείχθηκε πανάξια Πρωταθλητής Ελλάδος και τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Αν δεν υπήρχαν οι ιστορίες στο ποδόσφαιρο όμως, λίγη σημασία θα είχαν τα κύπελλα και οι κούπες. Στο ημίχρονο του αγώνα με το σκορ στο 0-1 υπέρ των φιλοξενουμένων, η κερκίδα ήταν σιωπηλή και αρκετά σκεπτική. Στο διάζωμα που καθόμασταν, στην μπροστινή θέση ακριβώς, ένα μικρό παιδί βάζει τα κλάματα. «Γιατί κλαις;», τον ρωτάει ο πατέρας του και το νεαρό αγόρι απαντά: «Θα με κοροϊδεύουν αύριο στο σχολείο».

Φίλοι του Αρη προσπαθούν να το παρηγορήσουν, ο μεγάλος του αδερφός τον πιάνει αγκαλιά και του μιλάει για ευρωπαϊκούς αποκλεισμούς της ομάδας τους, αγκαλιάζοντας έτσι τόσο την ιδέα της ήττας όσο και τη σημασία της αγάπης για την ομάδα και το παιχνίδι, ανεξαρτήτως αποτελέσματος. Το δεύτερο ημίχρονο ξεκινάει και στην πρώτη φάση ο Αρης ισοφαρίζει με ένα υπέροχο γκολ. Η κερκίδα πέφτει πάνω στον μικρό και τον αγκαλιάζει, ο πατέρας και τα αδέρφια του τον φιλάνε και το νεαρό αγόρι χαμογελάει, χωρίς να καταλαβαίνει ακριβώς τι συμβαίνει. Ο Αρης δεν κατάφερε να κόψει το πρωτάθλημα (και την καζούρα), αλλά η μεγαλύτερη νίκη ήρθε για ένα δεκάχρονο παιδί μέσα από μια ιστορική ήττα και την αποδοχή αυτής. Και κάπως έτσι θα θυμάται, όταν μεγαλώσει, τη νύχτα της 19ης Μαΐου στη Θεσσαλονίκη. Και κάπως έτσι θα τη θυμόμαστε και εμείς.