Από τη Μασαχουσέτη ώς την Καλιφόρνια και από το Παρίσι μέχρι το Αμστερνταμ, την Ισπανία και την Ιρλανδία, δεκάδες χιλιάδες φοιτητές κινητοποιήθηκαν συμμετέχοντας σε διαδηλώσεις και κατασκηνώνοντας σε κατειλημμένους χώρους πανεπιστημίων, απαιτώντας από τα ιδρύματα να διακόψουν τους οικονομικούς δεσμούς με το Ισραήλ και να απομακρυνθούν από εταιρείες που βοηθούν στη συνέχιση της σφαγής των Παλαιστινίων.
Αν υπήρχε η παραμικρή αμφιβολία πως η χθεσινή επέμβαση καταστολής στην ειρηνική και συμβολική κατάληψη της Νομικής Αθηνών δεν έγινε για να σταλούν μηνύματα τόσο στο εξωτερικό όσο και στο εσωτερικό, αυτή έφυγε μεμιάς με τις δηλώσεις του πρωθυπουργού από τον Εβρο. «Γελιούνται όσοι νομίζουν ότι θα επαναλάβουν το μοντέλο άλλων χωρών με καταλήψεις πανεπιστημίων και αντίσκηνα», είπε ο Κυριάκος Μητσοτάκης, δείχνοντας πως τα αμερικανικά πανεπιστήμια τα επικαλείται κατά το δοκούν και όπως τον συμφέρει.
Την ώρα που φοιτητές και αλληλέγγυοι έπιαναν το νήμα από τις μεγαλειώδεις αντιπολεμικές διαμαρτυρίες σε Αμερική και Ευρώπη, καλώντας όλους μας να βγούμε από ένα συλλογικό μούδιασμα, χθες επιχειρήθηκε παράλληλα να στηθεί και μια λαθροχειρία περί δήθεν φθορών και ζημιών στο εσωτερικό της Νομικής Σχολής.
Οι αστυνομικοί φωτογράφισαν ένα στέκι που υπάρχει χρόνια και μερικές σημαίες που παρουσιάστηκαν ως λοστάρια. Οσο για το «κέντρο επιχειρήσεων» στον αύλειο χώρο, θα το ζήλευε και παιδικός σταθμός!
Η ελληνική κυβέρνηση για ακόμα μια φορά απέδειξε πως στηρίζει έμπρακτα τη συνεχιζόμενη γενοκτονία στη Γάζα, έδωσε τα διαπιστευτήριά της σε Ισραήλ και συμμάχους του, βρισκόμενη στη λάθος πλευρά της Ιστορίας. Το άρθρο 7 του καταστατικού του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου κατονομάζει «ως εγκληματία πολέμου όποιον επιδιώκει την με πρόθεση εξόντωση ενός πληθυσμού με την επιβολή συνθηκών ζωής, μεταξύ άλλων, τη στέρηση πρόσβασης σε τροφή και φάρμακα, υπολογισμένων να επιφέρουν την καταστροφή μέρους του πληθυσμού». Υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία πως αυτό συμβαίνει στη Γάζα;
Ομως, η χθεσινή εντολή εκκένωσης της Νομικής, εκτός από μια προσπάθεια επίδειξης πυγμής, φανερώνει και τον φόβο της κυβέρνησης απέναντι στη νεολαία αλλά και τη δυσανεξία της σε κάθε χώρο αντίστασης στη φρίκη του πολέμου. Η ελληνική κοινωνία μόνο περήφανη μπορεί να είναι για όλους όσοι μπαίνουν μπροστά απέναντι σε εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και να ελπίζει ότι οι φοιτητές δεν έχουν πει την τελευταία λέξη.
