Το έργο «Jane» είναι εμπνευσμένο από την εμβληματική φιγούρα της Σαρλότ Μπροντέ και της ηρωίδας της, Τζέιν και η παράσταση αποπειράται να εξερευνήσει εκ νέου τη βικτωριανή αυτή ιστορία υπό ένα διαφορετικό πρίσμα.
● Πρωταγωνιστείτε στην παράσταση «Jane» της Κατερίνας Μαυρογεώργη. Τι θα δούμε στη σκηνή του Θεάτρου Θησείου;
Θα δούμε μία έρευνα πάνω στο έργο της Σαρλότ Μπροντέ, Τζέιν Έυρ. Νομίζω ότι ψάχνουμε και προβληματιζόμαστε ταυτόχρονα σε δύο επίπεδα. Από τη μία μεριά έχουμε τον χαρακτήρα της Τζέιν και την εποχή της, τις προσωπικές της δυσκολίες και τα διλήμματά της και από την άλλη τον χαρακτήρα της Σαρλότ και την ανάγκη της για να γράψει και να εκφραστεί. Όλα αυτά τα τοποθετούμε σε ένα ιδιότυπο περιβάλλον, προσπαθώντας να σταθμίσουμε την εποχή, τη θέση της γυναίκας και του άντρα, την εμμονή στο μη ερώτημα, τη διανοητική αστάθεια, τον κοινωνικό περίγυρο.
● Γιατί μας αφορά σήμερα η ιστορία της Σαρλότ Μπροντέ;
Η ιστορία της Σαρλότ Μπροντέ μας αφορά γιατί εκπροσωπεί μια ανάγκη πέραν των δυνάμεων του ανθρώπου για έκφραση. Είτε αυτή η έκφραση στην προκειμένη περίπτωση είναι συγγραφική και καλλιτεχνική είτε είναι η έκφραση μιας αποπνικτικής ανάγκης για δικαιοσύνη, ανοχή στη διαφορετικότητα και ισότητα. Όταν αυτή η ανάγκη φτάσει στην κορύφωση της εσωστρέφειάς της, τότε δεν υπάρχει άλλος δρόμος παρά η εξωστρέφεια.
● Ποιος είναι ο δικός σας ρόλος στην παράσταση;
Είναι διαφορετικοί ρόλοι, ανάλογα με την ανάγκη για την ιστορία. Είναι πάντα γυναικείοι ρόλοι και εκφράζουν διαφορετικές γυναικείες υποστάσεις. Η Βίκυ, η κα Ρηντ, η Έλεν και η κα Φαίρφαξ. Όλες έχουν μια πολύ ενδιαφέρουσα κίνηση μέσα στο σύμπαν τις παράστασης, πάντα κυκλική με διαφορετικές τάσεις. Άλλη προς τα μπρος, άλλη προς τα έξω, άλλη προς τα πάνω και άλλη σταθερή και ήρεμη.
● Προσωπικά τι σας συγκινεί στο έργο;
Όπως και σε κάθε έργο, με συγκινεί αρχικά η διαδρομή προς την υλοποίηση της παράστασης και στη συγκεκριμένη δουλειά, είχαμε μια αναπάντεχη συνάντηση κόσμων των συναδέλφων και συνεργατών μας, που μας ταξίδεψαν στη φαντασία, στο παρελθόν, στην Αγγλία, στη Τζαμάικα, στον φεμινισμό, στη θρησκεία, στην επιστήμη, στις συνδέσεις με το διάστημα, με το υπερπέραν, με το μπροστά και με τη γωνία στη διαγώνιο, μέσα από επαναστάσεις, καυγάδες, ανακωχές, υποχωρήσεις, υπερβάσεις. Νομίζω ότι καταφέραμε στο τέλος να φτάσουμε στη συμφωνία ότι αυτό είναι που παραδίδουμε ως έργο μαζί και αυτό είναι το συγκινητικό εν τέλει, το ότι είναι ένα έργο στο οποίο είχαμε όλοι συμβολή και συνύπαρξη και πόνο και αγάπη. Όπως ένα ακούραστο γυναικείο νυχτερινό βικτωριάνο writer’s room.
● Έχετε εργαστεί σε αρκετές χώρες της Ευρώπης. Ποιες διαφορές βλέπετε στην οργάνωση και τη λειτουργία των θεάτρων του εξωτερικού σε σχέση με της χώρας μας;
Αρχικά θα τονίσω την ομοιότητα που έγκειται στην προσωπική πάντα ανάγκη για το επείγον της έκφρασης. Ήμουν τυχερή να δουλέψω σε συνθήκες που δεν υπήρχαν υπερπαραγωγές από πίσω ούτε έργα μόδας προκειμένου να εκμεταλλευτούν οικονομικά κονδύλια για οποιοδήποτε pink wash. Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό, γιατί δε θέλω να μου χαλάσει κανείς την εικόνα που έχω για το θέατρο, που πηγάζει από μια ανάγκη που σε κρατάει άυπνο τα βράδια. Αυτό αν είσαι δημιουργός είναι μεγάλη τύχη. Οι διαφορές ωστόσο είναι στα οικονομικά μεγέθη, αφού στο εξωτερικό, ακόμα και για μικρές παραγωγές ή μικρά φεστιβάλ, τα χρήματα που υπάρχουν διαθέσιμα σημαίνουν αυτόματα περισσότερους οικονομικούς πόρους για τους ίδιους τους χώρους που σε φιλοξενούν και περισσότερα άτομα που εργάζονται στον διοικητικό τομέα και που μπορούν και σε φροντίζουν. Στην Ελλάδα, σε πολλές παραστάσεις αναγκάζεσαι να φέρεις πολλά προσωπικά πράγματα, να συντηρείς ένα μίνι βεστιάριο, να έχεις μια συλλογή από περούκες και πολύμπριζα, να μεταφέρεις ότι μεταφέρεται σε ένα αυτοκίνητο με σχάρα. Αλλά για μένα αυτές είναι οι πιο αγαπημένες μου στιγμές όταν δένουμε με το χταπόδι στη σχάρα του αυτοκινήτου μου όλο το σύμπαν της καρδιάς μας.
● Έχετε διδάξει θέατρο σε εφήβους, σε άτομα άνω των 65 ετών, καθώς επίσης και σε συμπεριληπτικές ομάδες ανθρώπων (με νοητική ή σωματική αναπηρία). Τι αποκομίσατε από αυτή την εμπειρία;
Είναι συγκλονιστικό το γεγονός ότι όταν διδάσκεις άλλους, διδάσκεσαι και ο ίδιος. Αυτό γιατί μέσα από την όποια ιδιαιτερότητα του μαθητή, τελικά ξεπερνάς εσύ εμπόδια ο ίδιος και γίνεσαι πιο δυνατός. Αυτό που με κινητοποιεί ως οντότητα είναι να καταφέρω να αντιληφθώ πως λειτουργεί ο κόσμος. Νομίζω ότι έχουμε περιορισμένη αίσθηση της πραγματικότητας γενικότερα και ειδικότερα όσο βρισκόμαστε με τους γνωστούς μας ανθρώπους, με τους οποίους μοιάζουμε. Το ανοίκειο είναι πολύ πιο σημαντικό και αποκαλυπτικό για τον κόσμο, γιατί σε κρατά διαρκώς σε μία έκπληξη και σε μια εγρήγορση για να καταφέρεις να δεις μπροστά σου το επόμενο θαύμα.
● Υπάρχουν επόμενα επαγγελματικά σχέδια;
Υπάρχουν φυσικά, πάντα υπάρχουν και συνωστίζονται για το ποιο θα βγει μπροστά. Αυτή τη στιγμή έρχεται μια παράσταση με τίτλο: «17 χρόνια Βίκυ Κυριακουλάκου». Είναι ουσιαστικά μια συνέντευξη περφόρμανς για να γιορτάσω τα 17 χρόνια μου στο θέατρο και να απαντήσω στη μέγιστη ερώτηση της μάνας μου: αυτό τώρα πως σου ‘ρθε! Είναι μια παράσταση με χιούμορ, αυτοσαρκασμό και συγκίνηση και νομίζω ότι φτάνει εν τέλει σε μια απάντηση υπαρξιακή.
Ταυτότητα παράστασης
«JANE με αφορμή την Τζέιν Έυρ της Σαρλότ Μπροντέ»
- Σκηνοθεσία/Κείμενο: Κατερίνα Μαυρογεώργη
- Σύμβουλος δραματουργίας: Μαρία Φιλίνη
- Σκηνογραφία/ Ενδυματολογία: Άρτεμις Φλέσσα
- Σχεδιασμός φωτισμών: Βάσια Ατταριάν / Σεραφείμ Ράδης
- Μουσική: Δημήτρης Τάσαινας
- Βοηθός σκηνοθέτιδας: Μαριτίνα Κουτσοχιώνη
- Φωτογραφίες: Αναστασία Γιαννάκη
- Επικοινωνία: Μάρθα Κοσκινά
- Β’ Βοηθός σκηνοθέτιδας: Μαρία Μακρή
Παίζουν: Νάνσυ Σιδέρη, Δημήτρης Δρόσος, Βίκυ Κυριακουλάκου
Θέατρο Θησείον
Τουρναβίτου 7, τηλ: 21 0325 5444
Από τις 18 Μαρτίου, κάθε Κυριακή, Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00
Εισιτήρια: https://www.more.com/theater/jane/
