Διπλωματία μέσω ποδοσφαίρου, χωρίς τακτ…

Στο ελληνικό ποδόσφαιρο, και ενώ ακόμα είναι σε ισχύ η τιμωρία των απλών φιλάθλων (και ειδικά αυτών που έχουν πληρώσει για ένα εισιτήριο διαρκείας) από την κυβέρνηση, γίνονται πράγματα που προκαλούν ντόρο.

Ένα από αυτά ήταν η χωρίς τακτ (πολύ κομψά το διατυπώνω…) απομάκρυνση του Ιβάν Γιοβάνοβιτς και η πρόσληψη του Τούρκου Φατίχ Τερίμ στον πάγκο του Παναθηναϊκού.

Η κίνηση αυτή της ΠΑΕ Παναθηναϊκός αποτέλεσε αφορμή για αμέτρητες δημοσιολογίες που σχεδόν όλες είχαν ουσία και η κάθε μία ξεχωριστά εστιάζει στα σημεία που ήθελε ο εκφραστής της… Για τη Lady Hope ήταν μία ανθρωπίνως άκομψη κίνηση, βασισμένη πάνω σε μία διοικητική λογική που μένει να αποδειχθεί (ή μη) εύστοχη μέσα στο χρόνο…

Για να τα πάρουμε λίγο από την αρχή. Ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς τίμησε το συμβόλαιό του, εφάρμοσε με συνέπεια και σθένος τις σκέψεις του, άπλωσε σαν πέπλο την προσωπική αξιοπρέπειά του πάνω από ολόκληρο το τοξικό ελληνικό ποδόσφαιρο, επανέφερε τον Παναθηναϊκό στη διεκδίκηση και την κατάκτηση εγχώριων τίτλων, προσέφερε στις νεότερες γενιές των «πράσινων» υποστηρικτικών κάτι που τους είχε λείψει: ευρωπαϊκές βραδιές. Στη θητεία του Σέρβου προπονητή «γύρισαν» στον Παναθηναϊκό οι συζητήσεις για το ποδόσφαιρο…

Θα μπορούσε να πετύχει περισσότερα; Ίσως, αλλά είναι τόσα πολλά και τόσο σημαντικά τα όσα έκανε που μόνο οι βιαστικοί, οι υπερφίαλοι και οι άσχετοι δεν τα εκτιμούν… Ενώ επίσης και το έμψυχο δυναμικό του Παναθηναϊκού θα πρέπει να γίνεται αντιληπτό στις πραγματικές του διαστάσεις, χωρίς υποτιμήσεις και χωρίς υπερεκτιμήσεις…

Από εκεί και πέρα, κάθε διοικητική επιλογή πάντα έχει τα κίνητρά της και αποδεικνύεται σωστή στο τέλος με βάση τα κριτήρια με τα οποία έγινε. Πώς να κρίνεις κάτι αν δεν γνωρίζεις τις πραγματικές στοχεύσεις; Ο Γιάννης Αλαφούζος μάλλον συνδύασε την (μη αθλητική) διπλωματία με την άμεση αγωνιστική τόνωση. Έτσι όπως αντιλαμβάνεται ο ίδιος τη δεύτερη έννοια (εδώ η νοηματοδότηση της λέξης αμφιλεγόμενο έχει σημαντικό μερίδιο…), γιατί στην πρώτη είναι σίγουρο πως είναι από τους καλύτερους (ικανότερους ανθρώπους) στη χώρα… Η σύσφιξη των διακρατικών και επιχειρηματικών σχέσεων μεταξύ δύο κρατών «με ιδιαίτερο παρελθόν» είναι μία υπόθεση που λαμβάνεται ή μη από τις άρχουσες τάξεις της κάθε χώρας. Από τη στιγμή που η εγχώρια ελίτ (φαίνεται πως) έχει διαλέξει συγκεκριμένο είδος σχέσης με την τουρκική πλευρά, τα επικοινωνιακά της επιτελεία είναι εκείνα που θα καλλιεργήσουν και το ανάλογο έδαφος για να γίνει η ευκταία σπορά (το αν θα προκύψει ικανοποιητικός καρπός είναι κάτι άλλο…).

Πέρα από τις πολιτικές και επιχειρηματικές επιδιώξεις, πάντως, είναι καλό στο ποδόσφαιρο της Ελλάδας να προσφέρουν τις δεξιότητές τους ικανοί Τούρκοι, αλλά και αντιστοίχως Έλληνες να διακρίνονται στο τουρκικό πρωτάθλημα. Έτσι οι απλοί άνθρωποι και από τις δύο πλευρές του Αιγαίου θα καταλαβαίνουν πως «οι απέναντι» δεν είναι τέρατα, πως μπορεί να υπάρξει συνεργασία και σίγουρα όχι μίση και διαρκείς εχθρότητες. Βέβαια, το παρελθόν δεν μπορεί να διαγραφεί, αλλά καλό είναι σε κάθε τέτοια περίπτωση να γίνονται ειλικρινείς απόπειρες για μία νέα αρχή. Με γνώμονα, όμως, την πραγμάτωση του συνολικού καλού, και όχι μόνο της ικανοποίησης των στενών συμφερόντων της εκάστοτε άρχουσας ελίτ… Τέλος πάντων, αφήνω την πολιτική και τις ανάλογες θεωρίες στην άκρη…

Και όσον αφορά στο ποδοσφαιρικό κομμάτι λοιπόν; Καταρχήν ο Φατίχ Τερίμ είναι ένα από τα σπουδαιότερα ονόματα προπονητή που ήρθε να δουλέψει στην Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες. Αναφανδόν κιόλας… Το βιογραφικό του είναι στη διάθεση όποιου ενδιαφερόμενου.  Από εκεί και πέρα, είναι ένας άνθρωπος με συγκεκριμένη ιδιοσυγκρασία, με ανάλογο τρόπο σκέψης και άσκησης των καθηκόντων του, μαθημένος σε πολύμορφες εξυπηρετήσεις από κέντρα εξουσίας, και με εμπειρίες που τον έχουν διαμορφώσει χωρίς περιθώρια μεγάλων αλλαγών.

Έχει πολλά να κάνει τους επόμενους μήνες, και πρωτίστως να αποδείξει πως θέλει (έχει όρεξη) να τα κάνει… Για παράδειγμα, πρέπει πρώτα να μάθει το υλικό του Παναθηναϊκού και να δει πού θα πρέπει να παρέμβει άμεσα και πού μακροπρόθεσμα. Να κατανοήσει έγκαιρα τη δοσολογία με την οποία θα καταλήξει στο εξής κομβικό ζητούμενο: στο πού προσαρμόζεται αυτός στο υλικό που παρέλαβε και στο πού θα προσπαθεί αυτός να το φέρει «στα δικά του νερά». Συν πως πρέπει η προσωπικότητά του να γίνει αποδεκτή από την πλειοψηφία των ποδοσφαιριστών που θα τον συναναστρέφονται καθημερινά. Ταυτόχρονα, οφείλει να μάθει όσο καλύτερα και βαθύτερα γίνεται και τους αντιπάλους του Παναθηναϊκού. Δεν τα λες ούτε λίγα, ούτε εύκολα, όλα αυτά…

Οι επόμενοι μήνες θα είναι προπαρασκευαστικοί για έναν Παναθηναϊκό που θα επιχειρήσει σύντομα να σαρώσει; Θα είναι απλά διαχειριστικοί; Θα είναι δίχως μεγάλο ποδοσφαιρικό νόημα (αφού η έλευση Τερίμ θα οφείλεται σε άλλους λόγους); Θα αποδειχθούν όλα αυτά μία σκληρή διάψευση προσδοκιών; Θα δείξει… Μα, το έχουμε πει πολλές φορές στο παρελθόν: στην Ελλάδα, ποδοσφαιρική και μη, δεν πλήττουμε ποτέ. Τουλάχιστον, μέσα από όλα αυτά ας ενισχυθεί ακόμα περισσότερο ο εγχώριος ποδοσφαιρικός ανταγωνισμός, γιατί αν χρειαζόμαστε αποκούμπια γενικώς, στο σήμερα αυτά είναι πιο απαραίτητα από παλιότερα (αρκεί να μπορούμε να καταλαβαίνουμε και να μην παραβιάζουμε τις πραγματικές προτεραιότητες της καθημερινότητάς μας)…