Θεσσαλονίκη, ξημερώνοντας τ’ Αϊ-Δημήτρη. Οι δύο νεολαίοι της ΕΔΑ, Στέφανος Βελδεμίρης και Μόρφης Στεφούδης, μοιράζουν προκηρύξεις της ΕΔΑ από τα πίσω παράθυρα ενός νοικιασμένου αυτοκινήτου στους Αμπελοκήπους. Ο χωροφύλακας Σπυρίδων Φιλίππου σηκώνει το περίστροφο και με δύο σφαίρες στο κεφάλι εκτελεί τον Βελδεμίρη.
Το γεγονός αποδίδεται «σε ναρκωτικά» αφού αποκρύπτεται αρχικά ο δολοφόνος. Η στοχοποίηση του Βελδεμίρη δεν ήταν τυχαία. Η δεκαετία του ’60 βιώθηκε στη Θεσσαλονίκη και την ενδοχώρα της με ιδιαίτερο τρόπο σε σχέση με την υπόλοιπη Ελλάδα. Τα σημάδια του Εμφυλίου πολύ έντονα. Η θεωρία τού από Βορρά κινδύνου παρούσα. Παραμεθόριες και «επιτηρούμενες ζώνες» σε όλο το μήκος των βόρειων συνόρων της χώρας, αστυνόμευση και ασφυκτικός έλεγχος ακόμη και της προσωπικής ζωής, πολυάριθμα ΤΕΑ (που μόνο το όνομά τους προκαλούσε ρίγη), πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων πνίγουν τη ζωή των ανθρώπων, ιδιαίτερα των νέων, που λαχταρούν μόρφωση και δουλειά. Παράλληλα φτώχεια, ανεργία, μετανάστευση, η ερήμωση ολόκληρων, παραμεθόριων μάλιστα, περιοχών, με περίπου ένα εκατομμύριο Ελληνες κι Ελληνίδες να φεύγουν από τη χώρα, κυρίως από τη βόρεια Ελλάδα. Η κρατική πολιτική προτεραιοποιεί την οργάνωση και την οικονομική στήριξη παρακρατικών οργανώσεων όπως η ΕΚΟΦ και η «Καρφίτσα», που πατάσσουν κάθε όραμα και κάθε διεκδίκηση. Στη Β. Ελλάδα, στον Κολινδρό Πιερίας και στην Εράτυρα Κοζάνης, λειτουργούσαν σκληρότατες μονάδες «πειθαρχικής διαβίωσης» για αριστερούς φαντάρους, με πρωταθλητή τον Κολινδρό. Και είναι σε αυτόν που θήτευσε ο πρώτος πολιτικός δολοφονημένος της «μακράς» δεκαετίας.
Εχοντας μπει στο μάτι της Ασφάλειας για ηγετικές πρωτοβουλίες, όπως το κρέμασμα ενός τεράστιου πανό στον Λευκό Πύργο που έσπασε τις δημόσιες αναπαραστάσεις της πόλης και η απόπειρα καταγγελίας σε ιατροδικαστή για τα βασανιστήρια στο στρατόπεδο ύστερα από πρωτοφανή για τα δεδομένα του στρατού απόδραση, ο Βελδεμίρης, αν και είχε μετά την απόλυση ή μάλλον απελευθέρωσή του δεχτεί απειλές για τη ζωή του, συμμετείχε με ιδιαίτερο ζήλο στους πολιτικούς και πολιτιστικούς αγώνες της εποχής.
Στις εκλογές του ’61, «εκλογές βίας και νοθείας», ο Στέφανος το μοναδικό βράδυ σε συνθήκες παρανομίας, που όλες κι όλες τέσσερις μικρές ομαδούλες νέων της ΕΔΑ μοίρασαν για περίπου μία ώρα προεκλογικό υλικό του νόμιμου κόμματός τους, πυροβολείται εν ψυχρώ. Ο πανέμορφος νέος, θεωρούμενος ως ο Αδωνις Αγωνιστής (3 ημέρες πριν από τη δολοφονία του 24χρονου Δ. Κερπινιώτη στην Αρκαδία, Κυριακή εκλογών), είχε δολοφονηθεί.
Σήμερα, που το ηθικό διακύβευμα αναζητείται και στην κοινωνία και στην Αριστερά, το να θυμόμαστε τη στάση ζωής του δεν αφορά μόνο τη μνήμη. Αφορά την αντίσταση στη στυγνή ή ιλουστρασιόν βαρβαρότητα.
