Η συζήτηση που άνοιγε κάθε φορά στην επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου δεν ήταν ποτέ επετειακή. Η άρχουσα τάξη, που μισεί την εξέγερση και θρηνεί για τις κατακτήσεις του εργατικού και νεολαιίστικου κινήματος της Μεταπολίτευσης, πάντα προσπαθούσε να χλευάσει και να σβήσει αυτή την επέτειο και πάντα διαψευδόταν. Σήμερα η κυβέρνηση της Ν.Δ. έχει το θράσος να μιλάει για το «τέλος της Αριστεράς». Αυτοί που διαχειρίζονται το σύστημα της φτώχειας, του πολέμου και του ρατσισμού θέλουν να αποδεχτούμε ότι δεν υπάρχει εναλλακτική.
Κι όμως, την εναλλακτική τη γεννούσαν και τη γεννάνε πάντα οι αγώνες της εργατικής τάξης και της νεολαίας. Ταυτόχρονα, αυτή η επέτειος έρχεται σε μια στιγμή που οι αναζητήσεις και οι προβληματισμοί ανοίγουν καταιγιστικό ρυθμό στον κόσμο της Αριστεράς. Η κρίση του ΣΥΡΙΖΑ σήμερα είναι κρίση μιας ολόκληρης στρατηγικής που υπόσχεται ότι η κοινωνία θα αλλάξει μέσα από τους «θεσμούς» και καταλήγει στη πιο δεξιά κατρακύλα που θέλει να ξεφορτωθεί ακόμα και το όνομα της Αριστεράς.
Γι’ αυτόν τον λόγο, αυτή η αναζήτηση για να είναι γόνιμη χρειάζεται να πάει σε βάθος, στις ίδιες τις στρατηγικές επιλογές της Αριστεράς. Και στην ίδια την εξέγερση του Πολυτεχνείου αλλά και σε όλη την πορεία αυτών των πενήντα χρόνων. Ούτε το Πολυτεχνείο ήταν μια «στιγμιαία έκρηξη», ούτε η επιλογή Μεταρρύθμιση ή Επανάσταση, ο τίτλος του μονοήμερου που οργανώνει το ΣΕΚ στις 5 του Νοέμβρη στη Νομική της Αθήνας για τα 50χρονα της εξέγερσης, ήταν «στιγμιαία» (το πρόγραμμα εδώ https://sekonline.gr/article.php?id=1509).
Το Πολυτεχνείο είναι εδώ για να μας θυμίζει ότι η κοινωνία αλλάζει με εξεγέρσεις και επαναστάσεις και στην Ελλάδα όπως σε όλο τον κόσμο. Το φοιτητικό κίνημα άναψε τη σπίθα για να βγει στο προσκήνιο η εργατική τάξη και να γκρεμίσουν μαζί τη χούντα, όπως το ίδιο έγινε στην Πορτογαλία και το ίδιο απλώθηκε παντού εκείνα τα χρόνια με τον μακρόσυρτο «Μάη του ’68», από τη Γαλλία μέχρι την Ταϊλάνδη.
Για να ανοίξει αυτός ο επαναστατικός δρόμος, που γκρέμισε καθεστώτα και κέρδισε τις εργατικές κατακτήσεις που ακόμα προσπαθούν να ξηλώσουν με λύσσα οι Μητσοτάκηδες και οι Γεωργιάδηδες, χρειάστηκε να μπει μπροστά μια νέα επαναστατική Αριστερά που στήριξε την εξέγερση του Πολυτεχνείου και τους αγώνες της Μεταπολίτευσης κόντρα στον ψεύτικο ρεαλισμό του «Καραμανλής ή τανκς».
Ο δρόμος του Νοέμβρη είναι επίκαιρος και σήμερα. Σήμερα η κρίση του καπιταλισμού είναι ακόμη πιο βαθιά και πολύπλευρη, η εργατική τάξη πιο μεγάλη και δυνατή παγκόσμια, η νεολαία εξοργισμένη όχι μόνο με τη μαύρη εργασία, αλλά και ενάντια στις βρομιές του σεξισμού και του ρατσισμού. Για άλλη μια φορά η ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή με τα εγκλήματα του Ισραήλ σε βάρος των Παλαιστινίων οξύνει την εμπλοκή του ελληνικού καπιταλισμού στην έκρηξη των ανταγωνισμών.
Ο Μητσοτάκης τρέχει να στείλει φρεγάτες στο πλευρό των αεροπλανοφόρων του Μπάιντεν που στηρίζουν τον πόλεμο του Νετανιάχου. Δεν ξεχνάμε τον ρόλο που έπαιξαν οι πόλεμοι στη Μέση Ανατολή στην αρχή και στο τέλος της χούντας το 1967 και το 1973. Είναι επείγον να δυναμώσουμε την επαναστατική Αριστερά, ώστε αυτή τη φορά η κρίση των από πάνω να καταλήξει στην ανατροπή ολόκληρου του συστήματος που σπέρνει ξανά την καταστροφή.
Στις 5 του Νοέμβρη στη Νομική θα είμαστε πολλοί και πολλές, από τη γενιά του Πολυτεχνείου μέχρι τους πρωταγωνιστές και τις πρωταγωνίστριες στους αγώνες τού σήμερα σε όλα τα μέτωπα. Ελάτε να στείλουμε μαζί το μήνυμα ότι η Αριστερά της εξέγερσης και της επανάστασης είναι εδώ!
* Συγγραφέας-ιστορικός
