«Αllahu akbar»…

H επίκληση-κραυγή «Allahu akbar», εκφορά του θείου θελήματος, παράλληλα βατήρας φόνου, μου σκίζει την καρδιά. «Ο Αλλάχ, ο ένας και μοναδικός, ο αληθινός, ο μόνος άξιος, λατρεμένος είναι ο Μέγας» με βεβαίωσαν επίσημοι Αραβες πως αναλύεται η κραυγή (περί αυτής πρόκειται), εκκίνηση αφαίρεσης ακόμη μιας ανθρώπινης ζωής στο Ισραήλ.

Η προσφιλής ουρανομήκης κραυγή πριν από την αφαίρεση, συχνότερα αθώας, αμέτοχης στη δίνη του πολέμου, ανθρώπινης ζωής. Παράλληλα γύρω μου, στην ελληνική κοινωνία, η κυρίαρχη στάση ζωής συμπολιτών αποδεικνύει την ταύτιση, αν όχι αποδοχή της ύπαρξης πολέμου-αιτίας αιματοκυλίσματος. «Αποδοχή», εννοώ τη λέξη όπως την αντιλαμβάνομαι στις συζητήσεις με πρόσωπα της καθημερινότητας.

Και δεν θα πω πως οι ίδιοι συμπολίτες, όσοι αντικρίζουν ως αναπόφευκτη, αν όχι «αναγκαία» (ναι, το άκουσα κι αυτό από ομάδα πολιτών) τη σπορά θανάτου έχουν απενεργοποιήσει τα -έστω στοιχειώδη- αντανακλαστικά τους σε καιρούς κρίσης. Αλλά, τι τραγικό αλήθεια, αποδέχονται πως πρόκειται για αναπόφευκτη τροπή. Ποιοι είστε εσείς που το λέτε αυτό; Μήπως κάποιοι που δεν φοβάστε τον θάνατο;

Αλλά μια στιγμή… Δίχως ο Θεός να ευθύνεται γι’ αυτό, οι Θεοί-γεννήτορες αγάπης, όπως τους αντιλαμβάνονται και τους ονομάζουν με διαφορετικό τρόπο ετερόκλητοι λαοί της Γης, στο όνομά τους έχουν διαπραχθεί τα πλέον αιματηρά εγκλήματα στην ανθρώπινη ιστορία.

«Σταυροφορίες», κυριολεκτικά ή έμμεσα πλην σαφώς, ονομάστηκαν οι -αιματηρές όπως αποδείχθηκαν- επιχειρήσεις. Φοβόμαστε τον θάνατο. «Οταν λέμε θάνατος στη φιλοσοφία εννοούμε το μηδέν, όταν λέμε έρωτας εννοούμε το είναι» επιμένει η διανόηση. Σας χαιρετίζω με τη δίνη της σκέψης μου όταν άκουσα στο τελευταίο δελτίο ειδήσεων τη γνωστή, παγερή κραυγή «Αllahu akbar» να σκίζει τον αέρα της ερήμου…