«…στρατηγέ / τι ζητούσες στη Λάρισα / συ / ένας Υδραίος;» είναι οι καταληκτικοί στίχοι του ποιήματος «Μπολιβάρ / ένα ελληνικό ποίημα» του Νίκου Εγγονόπουλου. Να λοιπόν που «η αναποδιά», κατά τα λεγόμενα του πρωθυπουργού, κατέστησε επίκαιρους αυτούς τους στίχους, για διαφορετικούς λόγους και με διαφορετικό τρόπο από αυτούς που ήθελε ο ποιητής.
Δυστυχώς, το φετινό φθινόπωρο, αντί για τους γεωργικούς ελκυστήρες, τον Θεσσαλικό Κάμπο «οργώνουν» βάρκες, περισσότερες ίσως από αυτές που θα συναντήσει κάποιος πέριξ της Υδρας.
Τα γεγονότα και οι καταστάσεις του τελευταίου δεκαήμερου, οι τραγικές εικόνες που τα απαθανατίζουν, οι συνταρακτικές φωνές και τα σπαρακτικά σχόλια που τις συνοδεύουν, ο μαυραγοριτισμός στην προμήθεια πόσιμου νερού, αλλά και η χρήση βίας και χειροβομβίδων κρότου-λάμψης από τις αστυνομικές δυνάμεις κατά όσων τολμούν να διαμαρτύρονται, αναμφίβολα επιβεβαιώνουν ότι από την αρχή του καλοκαιριού βιώνουμε τις χειρότερες και εφιαλτικότερες εκατό πρώτες μέρες μιας κυβέρνησης, από τον καιρό που έχει θεσπιστεί ως άτυπο αλλά ουσιαστικό κριτήριο αξιολόγησης μιας κυβέρνησης το τι κάνει (ή δεν κάνει) τις πρώτες εκατό μέρες από την ανάληψη των καθηκόντων της.
Το πολυπληθές υπουργικό συμβούλιο που ορκίστηκε «να υπηρετεί την πατρίδα» μετά τις εκλογές της 25ης Ιουνίου τρέχοντος έτους, μετρά ήδη δύο ευγενώς αποκαλούμενες παραιτήσεις κορυφαίων υπουργών, οι οποίες στη συνείδηση των περισσότερων πολιτών καταγράφονται ως αναγκαστικές, βίαιες εκπαραθυρώσεις τύπου κλοτσοπατινάδας. Και όλα δείχνουν ότι θα ακολουθήσουν κι άλλες. Η κυβέρνηση βρίσκεται υπό διπλή πίεση και προ ιστορικού αδιέξοδου, εξαιτίας του πλαστού και αστήρικτου αφηγήματος που η ίδια μετ’ επιτάσεως πρόβαλλε όλα τα προηγούμενα χρόνια.
Αφ’ ενός, προκύπτει η πίεση από την ανάδειξη της ανικανότητάς τους να διαχειριστούν με αποτελεσματικότητα, αλλά κυρίως με στοιχειώδη, ανθρώπινη ευαισθησία και συναίσθηση τα προκύπτοντα ζητήματα. Οι δηλώσεις και των δύο αποπεμφθέντων υπουργών, εξαιτίας των οποίων απομακρύνθηκαν από το κυβερνητικό σχήμα, είναι ενδεικτικές.
Αφ’ ετέρου, υφίσταται πίεση λόγω του υπέρ πάντων αγώνος να προστατευθεί ο κεντρικός πυρήνας του κυβερνητικού αφηγήματος περί μιας πολιτικής ηγεσίας που «βρίσκεται δίπλα, ακούει και αισθάνεται τον πολίτη». Μόνο που η ανακύκλωση προσώπων σε υπουργικούς θώκους μάλλον περισσότερη ζημιά προκαλεί, παρά θεραπεύει κάτι, καθώς και η εσωκομματική «γκρίνια» αυξάνεται και η ένδεια στελεχών αποκαλύπτεται. Σε ό,τι δε αφορά την αύξηση της αποτελεσματικότητας της κυβέρνησης υπέρ των πολιτών, ασφαλώς δεν προσφέρει κάτι ουσιαστικό.
Αυτό προκύπτει από μέτρα όπως η αναγκαστική μεταστέγαση των πλημμυροπαθών σε πρώην δομή φιλοξενίας μεταναστών. Υπάρχει κάποιος που δεν αντιλαμβάνεται τον συμβολισμό αυτής της επιλογής για το πώς η παρούσα κυβέρνηση «βλέπει» τους πολίτες της χώρας και το μέλλον που τους επιφυλάσσει;
*(Ph.D)2, αναπληρωτής καθηγητής Ιατρικής Φυσικής – Υπολογιστικής Ιατρικής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης
