Περίοδος χάριτος μέχρι πότε;

Πριν από ένα χρόνο το προεκλογικό επιτελείο της Μελόνι αγωνιζόταν να διαβεβαιώσει την Ε.Ε. και τις ΗΠΑ ότι η Ιταλία δεν θα αποτελέσει ρωγμή στην ενότητα της Δύσης απέναντι στη Ρωσία και ότι θα τηρήσει τη δημοσιονομική πολιτική που έχει υιοθετήσει η ευρωζώνη.

Αμέσως μετά την εκλογική της νίκη το περασμένο φθινόπωρο διαβεβαίωσε τις Βρυξέλλες και το Βερολίνο ότι δεν πρόκειται να διαταράξει την ευρωπαϊκή κανονικότητα και έτσι πέτυχε να γίνει μέρος της ευρωπαϊκής κανονικότητας. Η επίσκεψη της Μελόνι στον Λευκό Οίκο κλείνει τη συζήτηση για την εμπρηστική της ρητορική στη διάρκεια της κυβέρνησης Ντράγκι, όπου οι «Ιταλοί αδελφοί» ήταν το μόνο κόμμα που παρέμεινε στην αντιπολίτευση.

Η Μελόνι όχι μόνον δεν απομονώθηκε, αλλά φιλοδοξεί να δημιουργήσει έναν πανευρωπαϊκό συνασπισμό Δεξιάς -Ακροδεξιάς που θα μπορούσε να διεκδικήσει την πρωτιά στις ευρωεκλογές της Ανοιξης του 2024. Το αποτέλεσμα-έκπληξη των εκλογών στην Ισπανία προσγείωσε απότομα τη Μελόνι που είχε προεξοφλήσει συγκυβέρνηση Δεξιάς-Ακροδεξιάς.

Ομως το πρόβλημα και η πρόκληση για την πρωθυπουργό της Ιταλίας είναι πώς και μέχρι πότε θα μπορεί να κινείται ως εγγυήτρια των ευρωατλαντικών επιρροών της Ιταλίας και ταυτόχρονα να συγκρατεί την εκλογική της βάση που διαμορφώθηκε την εποχή που πρόβαλλε ως η μόνη λαϊκή–αντισυστημική αντιπολίτευση στη σχεδόν κυβέρνηση εθνικής ενότητας του Ντράγκι.

Το σίριαλ της αντίστασης στις Βρυξέλλες και στο Βερολίνο ήταν μια σημαία ευκαιρίας που σήκωσε πρώτος ο Μπερλουσκόνι μετά την αποπομπή του τον Νοέμβριο του 2011 από τους Μέρκελ-Σαρκοζί και την αντικατάστασή του από τον τεχνοκράτη πρώην επίτροπο Μόντι. Για χρόνια ο καβαλιέρε δήλωνε ότι είναι ο τελευταίος νόμιμα εκλεγμένος ηγέτης της χώρας που επιπλέον ανετράπη από την επέμβαση της Γερμανίας και της Γαλλίας.

Ακολούθησε ο Ρέντζι που υποσχόταν το τέλος της λιτότητας στους συμπατριώτες του και δημοσιονομική ευταξία στο Βερολίνο και στις Βρυξέλλες. Στο όνομα της αντίστασης στη μόνιμη λιτότητα σχηματίστηκε και η πρώτη κυβέρνηση Κόντε με εταίρους το Κίνημα των Πέντε Αστέρων και τη Λέγκα του Βορρά.

Το ερώτημα που τίθεται είναι όχι εάν, αλλά πότε ο αντισυστημικός λαϊκισμός της Μελόνι θα προβάλλει ως αυτό που είναι, δηλαδή μια προσπάθεια προσέλκυσης ενός ετερόκλητου μετώπου δυσαρεστημένων. Θα είναι οι ευρωεκλογές η ευκαιρία για κεντρικό ευρωπαϊκό ρόλο για τη Μελόνι ή η αρχή του τέλους της κυριαρχίας της στην πολιτική σκηνή της Ρώμης;