Και ανακούφιση και ανανέωση της προοπτικής…

Κατά πάσα πιθανότητα, παίζει το μεγαλύτερο διεθνές σημείο αναφοράς του ελληνικού ομαδικού αθλητισμού να είναι αυτή τη στιγμή ο μπασκετικός Ολυμπιακός. Σε μία εκθαμβωτικά ανταγωνιστική διοργάνωση όπως η φετινή Euroleague η παρουσία των Πειραιωτών στο Final Four του Κάουνας αποτελεί σημαντική επιτυχία.

Φυσικά, οι «ερυθρόλευκοι» θα κριθούν πλέον με γνώμονα το αν θα γυρίσουν με το τέταρτο ευρωπαϊκό τρόπαιο της ιστορίας τους ή όχι, αλλά για τη Lady Hope η συμμετοχή για δεύτερη συνεχόμενη σεζόν στην κορυφαία τετράδα είναι ένα κατόρθωμα αρκετά κοντινό με μία κατάκτηση τίτλου… Που κατοχυρώθηκε για πάντα στις μνήμες.

Από πολύ νωρίς στη φετινή σεζόν άρχισαν τα εγκωμιαστικά σχόλια, και για τις πολλές νίκες και κυρίως για την εικόνα της ομάδας πάνω στα παρκέ. Στην Ελλάδα, μην κοροϊδευόμαστε, μέχρι στιγμής ο Ολυμπιακός πραγματοποιεί προέλαση (που αρμόζει σε εγχώριες αυτοκρατορίες του παρελθόντος όπως ο Άρης του Ιωαννίδη, ή ο Παναθηναϊκός του Ομπράντοβιτς) και το μεγαλύτερο ζητούμενο, χωρίς να είναι εύκολη η απάντηση…, είναι το πότε και πού θα χάσει…

Με την πρόσφατη πρόκριση στο Final Four οι παίκτες του Γιώργου Μπαρτζώκα κατάφεραν κάτι σπουδαίο και δύσκολο: εναρμόνισαν τη γενική εικόνα με το αποτέλεσμα. Δυστυχώς, έτσι είναι αυτά τα πράγματα, αν ο Ολυμπιακός δεν προκρινόταν στο Κάουνας όλα τα καλά λόγια, όλα τα θεσπέσια που παρουσίασε τόσους μήνες, αφενός θα πήγαιναν στράφι και αφετέρου θα έμοιαζαν και σαν ειρωνεία που θα πίκραινε περισσότερο παρά θα καταπράυνε τον όποιο πόνο προκαλούσε ένας ενδεχόμενος οδυνηρός αποκλεισμός. Όταν βγαίνεις πρώτος στην κανονική περίοδο και αποκλείεσαι από τον όγδοο έχεις αποτύχει, ανεξάρτητα από το ποιος είναι αυτός ο όγδοος…

O Ολυμπιακός απέναντι στη Φενέρμπαχτσε δυσκολεύτηκε πάρα πολύ, γιατί βρήκε απέναντί του μία ομάδα με ατομική ποιότητα και πολύ καλό διάβασμα του παιχνιδιού των Πειραιωτών. Μία ομάδα με ισχυρό κίνητρο που ήθελε την πρόκριση και όχι απλά την ανταγωνιστική συμμετοχή ή μία νίκη γοήτρου. Οι Τούρκοι δεν έπαιξαν σαν ομάδα που τερμάτισε εφτά ολόκληρες θέσεις πιο κάτω στην κατάταξη της κανονικής περιόδου. Και ενώ φαινομενικά ο Ολυμπιακός έπραξε το αυτονόητο, και μάλιστα στο πέμπτο παιχνίδι της σειράς, αποτελεί άλλη μία φετινή του επιτυχία το γεγονός πως κατάφερε να υπερβεί τα πολλαπλά εμπόδια που ύψωσε το συγκρότημα του Δημήτρη Ιτούδη.

Οι γνώστες έλεγαν πριν την έναρξη της σειράς πως το έργο του Ολυμπιακού θα ήταν δυσκολότερο από όσο φαινόταν, και δικαιώθηκαν με τα όσα έλαβαν χώρα στα παρκέ των δύο κλειστών που έγιναν οι πέντε αγώνες. Η πρόκριση αυτή ήταν και ανακούφιση και ανανέωση της προοπτικής…

Ουσιαστικά, για τον Ολυμπιακό το Final Four ξεκίνησε από τη φάση των οκτώ. Βέβαια, απέναντι στους Τούρκους είχε την ευκαιρία να διορθώσει τα λάθη ακόμα και δύο χαμένων αγώνων. Στο Κάουνας δεν υπάρχει περιθώριο ούτε για… μισή ήττα, για όσους φιλοδοξούν να στεφθούν Πρωταθλητές Ευρώπης. Όμως ο Ολυμπιακός, οποιαδήποτε θέση κι αν καταλάβει στο τέλος, μάλλον είναι εδώ και καιρό αυτοδικαίως και τεκμηριωμένα απόλυτα μία από τις δύο τρεις κορυφαίες ομάδες του παγκοσμίου μπάσκετ εκτός ΝΒΑ…

Στη γενική εικόνα, που και αυτή έχει τη σημασία της, ο μπασκετικός Ολυμπιακός πλέον έχει καταλάβει μία περίοπτη θέση και στα πιο εμπλουτισμένα και οξυδερκή μαθήματα του σύγχρονου αθλητικού management. Με πέραν του δέοντος λελογισμένη οικονομική πολιτική έφτιαξε ένα σύνολο που σαγηνεύει όπως πολύ παλιά τους φίλους της ομάδας, που αποτελεί κράχτη και διαφήμιση για το ίδιο το άθλημα, που επαναφέρει την Ελλάδα στο επίκεντρο της εκτίμησης της διεθνούς κοινότητας, που οξύνει τη σκέψη όλων όσων ασχολούνται επαγγελματικά με το μπάσκετ και αναζητούν μεθοδολογίες μελλοντικής επιτυχίας στο υψηλότερο επίπεδο του ανταγωνισμού, που έχει κάνει το ΣΕΦ ένα από τα πιο hot spot του σύγχρονου νεοελληνικού κοινωνικού πολιτισμικού προτσές (δεν είναι καθόλου υπερβολή αυτό, αν αναλογιστούμε τις ευχαριστημένες ψυχοσυνθέσεις που συρρέουν εκεί…).

Αποδεικνύοντας με όλα αυτά περίτρανα πως όταν δίνεις έμφαση (με ιδιαίτερη και συνειδητή προ-μελέτη) στα ατομικά χαρακτηριστικά που συνθέτουν μία λειτουργικότατη ομαδική χημεία, έχεις καταφέρει να βρεις έναν ασφαλή και άκρως επιθυμητό (από όλους τους υπόλοιπους…) δρόμο προς τη μέγιστη δυνατή αποδοτικότητα και διάρκεια… Γίνεσαι, με απλά λόγια, ένα αγκάθι, ένα συγκρότημα που μπορείς να τους νικήσεις όλους και παντού… Όπως έχουν καταφέρει όχι και τόσες πολλές ομάδες στο παρελθόν του ευρωπαϊκού μπάσκετ με τόσο μικρό κόστος σε χρηματικές μονάδες…